सुनौलो हाँस

एकादेशमा एक जना विनम्र मानिस थिए जसका तीन छोराहरू थिए। सबैभन्दा कान्छो, गुडविन, कोमल स्वभावको थियो र अरूलाई सहयोग गर्न सधैं तत्पर रहन्थ्यो। एक बिहान, बुबाले आफ्नो जेठो छोरालाई दाउरा जम्मा गर्न जङ्गल जान अह्राए। उनीहरूकी आमाले केक र जुसको मीठो खाजा पोको पारिदिइन्, र उसको यात्राको लागि शुभकामना दिइन्।

जब जेठो छोरा अग्ला रूखहरूमुनि हिँड्दै थियो, उसले शान्त खैरो रङको लुगा लगाएका एकजना बूढो मानिसलाई भेट्यो।
"हे असल युवक," बूढो मानिसले भने, "के तिमी आफ्नो केकको एक गाँस र पिउने कुराको एक घुड्की मलाई दिन सक्छौ? म धेरै टाढाबाट यात्रा गरेर आएको छु र थकित भएको छु।"
तर जेठो छोराले जवाफ दियो,
"महाशय, मलाई डर छ कि मसँग मेरो लागि मात्र पुग्ने कुरा छ," र बाटोमा अगाडि बढिरह्यो।
जब ऊ दाउरा काट्न थाल्यो, उसको बञ्चरो मुढाबाट चिप्लियो, जसले उसलाई तर्सायो र उसको काम बिगारिदियो। त्रसित र निराश हुँदै, उसले घर फर्कनु नै बेस हुने निर्णय गर्‍यो। बूढो मानिस फेरि उसको छेउबाट गुज्रिए, र जाँदै गर्दा बिस्तारै टाउको हल्लाए।

अर्को दिन, बुबाले आफ्नो दोस्रो छोरालाई भन्नुभयो,
«बन्चरो लैजाऊ र जङ्गलमा आफ्नो प्रयास गर, र आजको दिन तिम्रो लागि शुभ रहोस्।»
उनीहरूको आमाले फेरि केक र जुस पोको पारिदिनुभयो। जब दोस्रो छोरा जङ्गलमा प्रवेश गर्‍यो, ती वृद्ध मानिस फेरि देखा परे र भने,
«दयालु युवक, के तिमी एक यात्रीसँग एक गाँस खानेकुरा बाँड्न सक्छौ?»
तर दोस्रो भाइले जवाफ दियो,
«मलाई माफ गर्नुहोस्, महाशय, तर मसँग बाँड्नको लागि धेरै थोरै मात्र छ।»
ऊ अगाडि बढ्यो, तर जब उसले काट्न थाल्यो, उसको सन्तुलन बिग्रियो र बन्चरो राम्ररी लागेन। असहज र निराश भएर, उसले आफ्नो काम रोक्ने र घर फर्कने निर्णय गर्‍यो। जाँदै गर्दा, ऊ पनि ती वृद्ध मानिसको छेउबाट गयो, जसले बिस्तारै मुस्कुराए।

त्यसपछि गुडविन अगाडि बढे र भने,
"बुबा, यदि हजुरलाई ठीक लाग्छ भने, आज मलाई जान दिनुहोस्।"
उनका बुबाले भने, "मेरो छोरा, म तिमीलाई होसियार रहन मात्र सचेत गराउँछु, किनकि तिम्रा दाजुहरूले दुर्भाग्यको सामना गर्नुपर्‍यो।"
गुडविनले आफ्नो शिर झुकाए।
"म होसियार रहनेछु, बुबा।"
उनीहरूको आमाले बाँकी रहेको साधारण खाना—रोटी र दूध—पोको पारिदिइन् र गुडविनले उनलाई न्यानो धन्यवाद दिए। आशावादी हृदयका साथ, उनी जङ्गलतर्फ लागे।

चाँडै नै उसले खैरो लुगा लगाएका ती बूढो मानिसलाई भेट्यो, जसले भने,
«असल युवक, के तिमी आफ्नो अलिकति रोटी र दूध मलाई बाँड्न सक्छौ? आज भोकले मेरो पाइला पछ्याइरहेको छ।»
गुडविन नम्रतापूर्वक मुस्कुरायो।
«महाशय, मेरो खाना साधारण छ, तर साँचेर राखेको मीठो खानाभन्दा बाँडेर खाएको साधारण खाना नै उत्तम हुन्छ।»
उनीहरू एउटा फराकिलो ओक रूखमुनि बसे, र जब गुडविनले टोकरी खोल्यो, रोटी नरम केक र दूध गुलियो जुसमा परिणत भएको थियो। उनीहरूले सँगै खाना खाँदा ती बूढो मानिसका आँखाहरू शान्त आनन्दले चम्किए।

उनीहरूको खाना सकिएपछि, बूढो मानिसले भने,
«गुडविन, तिम्रो खुला हृदयले राम्रो भाग्य ल्याउँछ। उ त्यहाँको रूख ढाल र त्यसको जरामुनि हेर।»
यति भन्दै, उनी पातहरूका बीचमा गायब भए। गुडविनले त्यो पुरानो रूख होसियारीपूर्वक काटे, र त्यहाँ त्यसको जरामा उनले शुद्ध सुनको प्वाँख भएको एउटा हाँस फेला पारे। आश्चर्यचकित हुँदै, उनले त्यो चरालाई सुरक्षित रूपमा बेरे र साँझको उज्यालो हराउँदै गर्दा नजिकैको एउटा सरायमा गए।

सरायवालाका तीन छोरीहरूले सुनौलो हाँसलाई देखे र यसका चम्किला प्वाँखहरू देखेर छक्क परे।
जब गुडविन एकैछिनको लागि बाहिर निस्किए, जेठी छोरीले एउटा प्वाँख अलिकति बिग्रिएको देखिन्।
"म यो एउटा सुनौलो प्वाँखलाई मिलाइदिन्छु," उनले सुस्तरी भनिन्, "ताकि यो चरा सबैभन्दा राम्रो देखियोस्।"
उनले पखेटातिर हात बढाइन्, तर जब उनका औंलाहरूले प्वाँखलाई छोए, उनको हात त्यहीँ टाँसियो, मानौं चरा आफैंले उनलाई त्यहीँ रोक्न चाहन्थ्यो।

दोस्रो छोरी भित्र पसी र लामो सास तान्दै भनी,
«दिदी, तिमी त्यहाँ किन अल्झिरहेकी छौ?»
उसले आफ्नी दिदीलाई अड्याउन हात बढाई ताकि उनी उम्कन सकून्, तर जब उसको हातले दिदीको बाहुलामा छोयो, ऊ पनि त्यहीँ टाँसिई।
तेस्रो छोरी हतारिँदै भित्र आई।
«कृपया, नहल्लिई उभिनुहोस्! म तपाईंहरू दुवैलाई मद्दत गर्नेछु।»
तर जब उसले उनीहरूलाई घर लैजान हात बढाई, ऊ पनि उनीहरूसँगै टाँसिई। अनि यसरी ती तीनै जना सँगै उभिए, आश्चर्यचकित तर सुरक्षित, र सुनौलो हाँसको कोमल जादुमा अचम्म मान्दै।

बिहानीपख, गुडविनले हाँसलाई उठायो र घरतिर लाग्यो। तीन दिदीबहिनी, अझै पनि हल्का रूपमा टाँसिएर, होसियारीपूर्वक एउटा सानो लस्करमा पछि लागे।
उनीहरू गाउँ हुँदै जाँदा, एक दयालु शिक्षिका बाहिर निस्किइन् र भनिन्,
«यो कस्तो अनौठो समूह हो?»
उनीहरूलाई मद्दत चाहिएको छ भन्ने सोचेर, उनले सबैभन्दा कान्छी बहिनीको हात छोइन्—र आफू पनि हल्का रूपमा समातिएको पाइन्।

एक जना सहयोगी नगरवासी हतारिँदै आए।
"हे असल मानिसहरू, के तपाईंहरूलाई सहयोग चाहिन्छ?" उनले ठूलो स्वरमा भने।
उनले विद्यालयकी प्रधानाध्यापिकालाई सम्हाल्न हात बढाए, तर उनलाई छुनेबित्तिकै उनी पनि त्यो जादुमा फसे।
अनि यसरी उनीहरू एकै लहरमा पाँच जना भई सँगै हिँडे, हँसिलो स्वरमा चेतावनी दिँदै र आफ्ना पाइलाहरू नअल्झाउने कोसिस गर्दै।

अलि पर, दुई जना मालीहरू आफ्ना औजारहरू लिएर बाटोमा आए।
"के हामी सघाऔं?" एक जनाले नम्रतापूर्वक सोधे।
तर जब उनीहरूले मद्दत गर्न हात बढाए, उनीहरू पनि त्यो लस्करमा जोडिए। छिट्टै सात जना गाउँलेहरू गुडविन र सुनौलो हाँसको पछि लागे, सबै जना सँगै बिस्तारै यसरी हिँडिरहेका थिए मानौं उनीहरू एउटै रमाइलो जात्राको हिस्सा हुन्।

अन्ततः उनीहरू एउटा ठूलो सहरमा आइपुगे जहाँ एक राजा आफ्नी एक्ली छोरीसँग बस्थे। उनी बुद्धिमती र दयालु थिइन्, तापनि विरलै मुस्कुराउँथिन्, किनभने उनको हृदयमा एक शान्त उदासी थियो। राजा उनलाई फेरि खुसी देख्न चाहन्थे र घोषणा गरेका थिए,
"जसले मेरी छोरीलाई साँचो रूपमा हसाउँछ, उसलाई मेरो राज्यको हेरचाह र खुसीमा साझेदारी गर्दै उनको साथमा नेतृत्व गर्न स्वागत गरिनेछ।"
ठीक यही दिन, गुडविन र उसको अनौठो समूह दरबारको नजिक पुगे।

यो दृश्य साँच्चै नै अद्भुत थियो: गुडविनले सुनौलो हाँस बोकेका थिए, जसको पछाडि सात जना गाउँलेहरू शान्त, हल्लिरहेको लस्करमा पाइला चालिरहेका थिए। जब गुडविनले त्यो चरालाई एउटा हातबाट अर्को हातमा सार्थे, उनको पछाडिको पूरै समूह नाच्दै गरेको रिबनजस्तै घुम्थ्यो।
राजकुमारीले आफ्नो बार्दलीबाट तल हेरिन्। पहिले उनी मुस्कुराइन्, त्यसपछि उनले आफ्नो मुख छोपिन्, र अन्तमा उनी उज्यालो, गुन्जिने हाँसोका साथ खित्का छोडेर हाँसिन्, मानौँ उनको हृदयमा लामो समयदेखि बन्द रहेको झ्याल खुलेको होस्।
राजा रमाए। गुडविनले प्रत्येक गाउँलेलाई हाँसको पखेटाले बिस्तारै छोए, र जादुले उनीहरूलाई तुरुन्तै मुक्त गरिदियो। समय बित्दै जाँदा, गुडविन र राजकुमारी नजिक भए, र उनीहरूले मिलेर राज्यलाई फेरि एकपटक दया, उल्लास, र हाँसोले भरिदिए।