ນີ້ແມ່ນນິທານກ່ຽວກັບຫາງ—ຫາງທີ່ເປັນຂອງກະຮອກນ້ອຍສີແດງໜຶ່ງໂຕ, ແລະລາວມີຊື່ວ່າ Nutkin.
ລາວມີນ້ອງຊາຍຄົນໜຶ່ງຊື່ Twinkleberry, ແລະຍາດພີ່ນ້ອງອີກຫຼາຍຄົນ: ພວກເຂົາອາໄສຢູ່ໃນປ່າຢູ່ຂອບຂອງທະເລສາບແຫ່ງໜຶ່ງ.

ກາງທະເລສາບມີເກາະໜຶ່ງທີ່ປົກຄຸມໄປດ້ວຍຕົ້ນໄມ້ ແລະ ພຸ່ມໝາກຖົ່ວ; ແລະ ທ່າມກາງຕົ້ນໄມ້ເຫຼົ່ານັ້ນ ມີຕົ້ນໂອ໊ກໂຫວ່ຕົ້ນໜຶ່ງທີ່ເປັນທີ່ຢູ່ອາໄສຂອງນົກຮູກໜຶ່ງຊື່ວ່າ «Old Brown».

ໃນລະດູໃບໄມ້ຫຼົ່ນລະດູໜຶ່ງ ເມື່ອໝາກໝ່ວນສຸກແລ້ວ ແລະ ໃບຂອງຕົ້ນໝາກໝ່ວນກໍ່ເປັນສີທອງແລະສີຂຽວ—Nutkin ແລະ Twinkleberry ພ້ອມດ້ວຍກະຮອກໜ້ອຍໆຕົວອື່ນໆທັງໝົດ ໄດ້ອອກມາຈາກປ່າ ແລ້ວລົງມາຮອດຂອບຂອງທະເລສາບ.

ພວກມັນສ້າງແພນ້ອຍຈາກກິ່ງໄມ້, ແລ້ວພາຍເຮືອຂ້າມນ້ຳໄປຍັງເກາະ Owl ເພື່ອເກັບໝາກຖົ່ວ.
ກະຮອກແຕ່ລະໂຕມີຖົງນ້ອຍໃບໜຶ່ງ ແລະ ໄມ້ພາຍອັນໃຫຍ່, ແລ້ວກາງຫາງຂອງຕົນອອກເປັນໃບຢ.

ພວກເຂົາຍັງໄດ້ເອົາຫນູອ້ວນສາມໂຕໄປເປັນຂອງຂວັນສຳລັບ Old Brown ແລະວາງໄວ້ທີ່ໜ້າປະຕູຂອງລາວ.
ຈາກນັ້ນ Twinkleberry ແລະກະຮອກໜ້ອຍໆຕົວອື່ນໆຕ່າງກໍ້ຄຳນັບຢ່າງສຸພາບ ແລະກ່າວຢ່າງອ່ອນໂຍນວ່າ—
«Old Mr. Brown, ທ່ານອະນຸຍາດໃຫ້ພວກເຮົາເກັບໝາກໄມ້ປ່າຢູ່ເກາະຂອງທ່ານໄດ້ບໍ?»

ແຕ່ Nutkin ຮຸກຮານຫຼາຍ. ລາວກະໂດດຂຶ້ນລົງຄືໝາກເຊີນນ້ອຍສີແດງ, ຮ້ອງເພງວ່າ—
«ທາຍເບິ່ງ, ທາຍເບິ່ງ, ຣອດ-ຕອດ-ໂຕດ!
ຊາຍໂຕນ້ອຍ, ນຸ່ງເສື້ອສີແດງແດງ!
ມີໄມ້ຄ້ອນໃນມື, ມີກ້ອນຫີນໃນຄໍ;
ຖ້າເຈົ້າຕອບຄຳທາຍນີ້ໄດ້, ຂ້ອຍຈະໃຫ້ເງິນເຈົ້າ.»
ຄຳທາຍນີ້ເກົ່າແກ່ດົນນານຄືພູເຂົາ. ທ່ານ Brown ບໍ່ໄດ້ສົນໃຈ Nutkin ເລີຍ.
ລາວຫຼັບຕາລົງແລ້ວກໍນອນຫຼັບໄປ.

ກະຮອກນ້ອຍໆໄດ້ເຕີມຖົງນ້ອຍຂອງພວກມັນດ້ວຍໝາກໄມ້ແຫ້ງ, ແລ້ວກໍ່ແລ່ນເຮືອກັບບ້ານໃນຕອນແລງ.

ແຕ່ເຊົ້າມື້ຕໍ່ມາ ພວກເຂົາທຸກຄົນກໍກັບມາທີ່ເກາະ Owl Island ອີກ; ແລະ Twinkleberry ກັບຄົນອື່ນໆ ໄດ້ເອົາໝູດິນໃຫຍ່ອ້ວນໆໜຶ່ງໂຕມາ, ແລະວາງໄວ້ເທິງກ້ອນຫີນໜ້າປະຕູຂອງ Old Brown, ແລ້ວກ່າວວ່າ—
«ທ່ານ Brown, ທ່ານອະນຸຍາດໃຫ້ພວກເຮົາໄປເກັບໝາກໄມ້ປ່າເພີ່ມອີກໄດ້ບໍ?»

ແຕ່ Nutkin ຜູ້ທີ່ບໍ່ມີຄວາມເຄົາລົບ, ໄດ້ເລີ່ມເຕັ້ນໄປມາ, ເອົາຕົ້ນຫຍ້າຄັນໄປຈີ້ທ້າວ Mr. Brown ເຖົ້າ ແລະ ຮ້ອງເພງວ່າ—
«ທ້າວ Mr. Brown ເຖົ້າ! ທາຍເບິ່ງເດີ!
Hitty Pitty ຢູ່ພາຍໃນກຳແພງ,
Hitty Pitty ຢູ່ພາຍນອກກຳແພງ;
ຖ້າເຈົ້າແຕະຕ້ອງ Hitty Pitty,
Hitty Pitty ຈະກັດເຈົ້າ!»
ທ້າວ Mr. Brown ຕື່ນຂຶ້ນມາຢ່າງກະທັນຫັນ ແລະ ໄດ້ເອົາໝູດິນໄປໃສ່ໃນເຮືອນຂອງຕົນ.

ລາວປິດປະຕູໃສ່ໜ້າ Nutkin. ບໍ່ດົນ ຄວັນໄຟສີຟ້າອ່ອນສາຍໜຶ່ງຈາກໄຟໄມ້ກໍລອຍຂຶ້ນມາຈາກຍອດຕົ້ນໄມ້, ແລະ Nutkin ກໍແອບເບິ່ງຜ່ານຮູກະແຈ ແລ້ວຮ້ອງເພງວ່າ—
«ເຕັມທັງເຮືອນ, ເຕັມທັງຮູ!
ແຕ່ເຈົ້າຕັກໃສ່ໂຖບໍ່ໄດ້ເລີຍ!»

ກະຮອກທັງຫຼາຍຄົ້ນຫາໝາກໄມ້ປ່າທົ່ວເກາະ ແລະ ບັນຈຸໃສ່ຖົງນ້ອຍຂອງພວກມັນ.
ແຕ່ Nutkin ເກັບໝາກໂອ໊ກ—ສີເຫຼືອງ ແລະ ສີແດງ—ແລ້ວນັ່ງຢູ່ເທິງໂຄນໄມ້ບີດ ຫຼິ້ນລູກແກ້ວ ແລະ ເບິ່ງປະຕູຂອງທ່ານ Brown ຜູ້ເຖົ້າ.

ໃນວັນທີສາມ, ກະຮອກທັງຫຼາຍລຸກຂຶ້ນແຕ່ເຊົ້າຕຣີ່ ແລ້ວໄປຫາປາ; ພວກມັນຈັບປາໜໍ່ໄມ້ຕົວອ້ວນໄດ້ເຈັດໂຕ ເພື່ອເປັນຂອງຂວັນໃຫ້ Old Brown.
ພວກມັນພາຍເຮືອຂ້າມທະເລສາບ ແລ້ວຂຶ້ນຝັ່ງໃຕ້ຕົ້ນເກົ່າໝາກຮ່ວງທີ່ຄ້ອງງໍ ເທິງເກາະ Owl Island.

Twinkleberry ແລະ ກະຮອກນ້ອຍອີກຫົກໂຕ ຕ່າງກໍ່ຖືປາໂຕນ້ອຍອ້ວນໆ ຄົນລະໂຕ; ແຕ່ Nutkin, ຜູ້ທີ່ບໍ່ມີມາລະຍາດດີ, ບໍ່ໄດ້ນຳເອົາຂອງຂວັນໃດໆ ມາເລີຍ. ລາວແລ່ນນຳໜ້າ ຮ້ອງເພງວ່າ—
«ຊາຍຜູ້ໜຶ່ງໃນທົ່ງປ່າ ໄດ້ເວົ້າກັບຂ້ອຍວ່າ,
'ໝາກສະຕໍເບີຣີ ຈະງອກຢູ່ໃນທະເລໄດ້ຈັກໜ່ວຍ?'
ຂ້ອຍຕອບລາວດ້ວຍສຸດຄວາມສາມາດ—
'ຫຼາຍເທົ່າກັບປາເຮີຣິງແດງ ທີ່ງອກຢູ່ໃນປ່າ.'»
ແຕ່ທ່ານ Brown ເຖົ້າ ບໍ່ໄດ້ສົນໃຈ수수께끼 ໃດໆ ເລີຍ—ເຖິງແມ່ນວ່າຈະໄດ້ຮັບຄຳຕອບແລ້ວກໍ່ຕາມ.

ໃນວັນທີສີ່ ກະຮອກທັງຫຼາຍໄດ້ນຳເອົາຂອງຂວັນມາເປັນດ້ວງໃຫຍ່ຫົກໂຕ ເຊິ່ງດີເໝືອນໝາກໄມ້ໃນຂนົມພຸດດິ້ງສຳລັບ Old Brown. ດ້ວງແຕ່ລະໂຕຖືກຫໍ່ຢ່າງລະມັດລະວັງດ້ວຍໃບດ໋ອກ ແລະ ມັດດ້ວຍເຂັມໝາກສົນ.
ແຕ່ Nutkin ຮ້ອງເພງຢ່າງຫຍາບຄາຍເໝືອນເກົ່າ—
«Old Mr. Brown! ທາຍເບິ່ງເດີ!
ແປ້ງຈາກອັງກິດ ໝາກໄມ້ຈາກສະເປນ,
ມາພົບກັນໃນສາຍຝົນ;
ໃສ່ຖົງມັດດ້ວຍເຊືອກ,
ຖ້າເຈົ້າຕອບ수수께끼ນີ້ໄດ້ ຂ້ອຍຈະໃຫ້ແຫວນເຈົ້າ!»
ນັ້ນເປັນເລື່ອງໂງ່ຂອງ Nutkin ເພາະລາວບໍ່ມີແຫວນໃດໆທີ່ຈະໃຫ້ Old Brown ເລີຍ.

ກະຮອກໂຕອື່ນໆຄົ້ນຫາໄປທົ່ວຕົ້ນໝາກຖົ່ວ; ແຕ່ Nutkin ເກັບໝອນເຂັມຂອງນົກໂຣບິນຈາກຕົ້ນໄມ້ໜາມ, ແລ້ວປັກມັນໃຫ້ເຕັມໄປດ້ວຍເຂັມທີ່ເຮັດຈາກໃບສົນ.

ໃນວັນທີຫ້າ, ກະຮອກທັງຫຼາຍໄດ້ນຳເອົານ້ຳເຜິ້ງປ່າມາເປັນຂອງຂວັນ; ມັນຫວານແລະຕິດໜຽວຫຼາຍຈົນພວກມັນເລຍນິ້ວມືຂອງຕົນເອງໃນຂະນະທີ່ວາງລົງເທິງກ້ອນຫີນ. ພວກມັນໄດ້ເອົາມາຈາກຮັງຜຶ້ງຢູ່ເທິງສຸດຂອງພູ.
ແຕ່ Nutkin ໄດ້ໂດດໄປໂດດມາ ແລ້ວຮ້ອງເພງວ່າ—
«Hum-a-bum! buzz! buzz! Hum-a-bum buzz!
ຕອນທີ່ຂ້ອຍຜ່ານ Tipple-tine
ຂ້ອຍພົບຝູງໝູງາມ;
ບາງໂຕຄໍເຫຼືອງ, ບາງໂຕຫຼັງເຫຼືອງ!
ພວກມັນເປັນໝູທີ່ງາມທີ່ສຸດ
ທີ່ເຄີຍຜ່ານ Tipple-tine.»

ທ້າວບ​ຣາວ​ເຖົ້າ​ກຽດ​ຊັງ​ຄວາມ​ຫຍາບ​ຄາຍ​ຂອງ​ນັດ​ກິນ ຈຶ່ງ​ກຸ້ມ​ຕາ​ຂຶ້ນ.
ແຕ່​ລາວ​ກໍ​ກິນ​ນ້ຳ​ເຜິ້ງ​ໝົດ​ເລີຍ!

ກະຮອກທັງຫຼາຍໄດ້ເຕີມຖົງນ້ອຍໆຂອງພວກມັນດ້ວຍໝາກໄມ້.
ແຕ່ Nutkin ນັ່ງຢູ່ເທິງກ້ອນຫີນແປຫຼວງໃຫຍ່ ແລະ ຫຼິ້ນໄນພິນກັບໝາກແອັບເປິ້ນປ່າ ແລະ ໂກດຕົ້ນສົນສີຂຽວ.

ໃນວັນທີ່ຫົກ, ເຊິ່ງເປັນວັນເສົາ, ບັນດາກະຮອກໄດ້ມາອີກຄັ້ງເປັນຄັ້ງສຸດທ້າຍ; ພວກມັນໄດ້ນຳໄຂ່ທີ່ຫາກໍ່ວາງໃໝ່ໃສ່ໃນກະຕ່າຫວາຍນ້ອຍໆ ມາເປັນຂອງຂວັນອຳລາຄັ້ງສຸດທ້າຍໃຫ້ກັບ Old Brown.
ແຕ່ Nutkin ໄດ້ແລ່ນນຳໜ້າ ຫົວຂວັນ ແລະ ຮ້ອງດັງວ່າ—
«Humpty Dumpty ນອນຢູ່ໃນລຳທາງນ້ຳ,
ມີຜ້າຂາວພັນຮອບຄໍຂອງລາວ,
ສີ່ສິບໝໍ ແລະ ສີ່ສິບຊ່າງ,
ບໍ່ສາມາດເຮັດໃຫ້ Humpty Dumpty ດີຄືນໄດ້!»

ຕອນນີ້ທ້າວ Brown ເຖົ້າສົນໃຈໄຂ່ຫຼາຍ; ລາວລືມຕາຂ້າງໜຶ່ງຂຶ້ນແລ້ວກໍ່ປິດລົງອີກ. ແຕ່ລາວກໍ່ຍັງບໍ່ເວົ້າຫຍັງ.

ນັດກິນໄດ້ຫຍາບຄາຍຂຶ້ນເລື້ອຍໆ—
«ທ່ານເຖົ້າບຣາວນ໌! ທ່ານເຖົ້າບຣາວນ໌!
ຮິກກາໂມ, ຮັກກາໂມ, ຢູ່ປະຕູຄົວຂອງພະເຈົ້າ;
ມ້າທັງໝົດຂອງພະເຈົ້າ, ແລະ ຄົນທັງໝົດຂອງພະເຈົ້າ,
ບໍ່ສາມາດໄລ່ ຮິກກາໂມ, ຮັກກາໂມ,
ອອກຈາກປະຕູຄົວຂອງພະເຈົ້າໄດ້ເລີຍ.»
ນັດກິນເຕັ້ນໄປມາຄືກັບແສງແດດ; ແຕ່ທ່ານເຖົ້າບຣາວນ໌ກໍຍັງບໍ່ເວົ້າຫຍັງເລີຍ.

ນັດກິນເລີ່ມໃໝ່ອີກຄັ້ງ—
«ອາເທີ ໂອ'ບາວເວີ ໄດ້ທຳລາຍແຖບຂອງລາວ,
ລາວຮ້ອງດັງໆ ຂຶ້ນມາຕາມແຜ່ນດິນ!
ກະສັດແຫ່ງສະກັອດແລນ ດ້ວຍອຳນາດທັງໝົດຂອງພຣະອົງ,
ບໍ່ສາມາດຢຸດ ອາເທີ ແຫ່ງ ບາວເວີ ໄດ້!»
ນັດກິນ ສ້າງສຽງດັງວ້ຽວໆ ຄ້າຍຄືສຽງລົມ, ແລ້ວລາວກໍ່ກະໂດດແລ່ນຂຶ້ນໄປຕົກໃສ່ຫົວຂອງ ໂອລ໌ດ ບຣາວນ໌ ໂດຍກົງ!...
ຈາກນັ້ນໃນທັນທີ ກໍ່ມີສຽງຟົດຟ້ຽວ ແລະ ສຽງດິ້ນລົນ ແລະ ສຽງ «ຈ໊ຽກ!» ດັງໆ
ກະຮອກໂຕອື່ນໆ ກໍ່ແລ່ນໜີເຂົ້າໄປໃນພຸ່ມໄມ້.

ເມື່ອພວກເຂົາກັບມາຢ່າງລະມັດລະວັງ, ແອບເບິ່ງອ້ອມຕົ້ນໄມ້—ກໍ່ເຫັນ Old Brown ນັ່ງຢູ່ທີ່ໜ້າປະຕູຂອງລາວ, ງຽບສະຫງົບ, ຫຼັບຕາ, ຄືກັບວ່າບໍ່ມີຫຍັງເກີດຂຶ້ນເລີຍ.

ແຕ່ Nutkin ຢູ່ໃນຖົງເສື້ອກັກຂອງລາວ!
ນີ້ເບິ່ງຄືວ່າເປັນຕອນຈົບຂອງເລື່ອງ; ແຕ່ມັນບໍ່ແມ່ນ.

ເຈົ້າຕາເຖົ້າ Brown ໄດ້ເອົາ Nutkin ໄປທີ່ເຮືອນຂອງຕົນ ແລະ ຈັບລາວຂຶ້ນໂດຍຫາງ, ກຽມຈະລອກໜັງລາວ; ແຕ່ Nutkin ດຶງແຮງຫຼາຍຈົນຫາງຂາດອອກເປັນສອງທ່ອນ, ແລ້ວລາວກໍ່ແລ່ນຂຶ້ນໄປຕາມຂັ້ນໄດ ແລະ ໜີອອກທາງປ່ອງຢ້ຽມຫ້ອງຊັ້ນເທິງ.

ແລະຈົນເຖິງທຸກວັນນີ້, ຖ້າທ່ານພົບ Nutkin ຢູ່ເທິງຕົ້ນໄມ້ ແລະຖາມ수께ຫຼ້ຂອງລາວ, ລາວຈະຂວ້າງໄມ້ໃສ່ທ່ານ, ແລະກະທືບຕີນ ແລະຕໍ່ວ່າ, ແລະຮ້ອງ—
«Cuck-cuck-cuck-cur-r-r-cuck-k-k!»