लोखर्के नट्किनको कथा

यो एउटा पुच्छरको कथा हो—एउटा पुच्छर जुन एउटा सानो रातो लोखर्केको थियो, र उसको नाम नट्किन थियो।
उसको ट्विंकलबेरी नामको एउटा भाइ थियो, र धेरै काकाका छोराछोरीहरू थिए: उनीहरू तालको किनारमा रहेको एउटा जङ्गलमा बस्ने गर्थे।

तालको बीचमा रूखहरू र बदामका झाडीहरूले ढाकिएको एउटा टापु छ; र ती रूखहरूका बीचमा एउटा खोक्रो ओकको रूख उभिएको छ जुन ओल्ड ब्राउन नाम गरेको लाटोकोसेरोको घर हो।

एक शरद ऋतुमा, जब बदामहरू पाकेका थिए, र हेजलका झाडीका पातहरू सुनौला र हरिया थिए—नट्किन र ट्विङ्कलबेरी अनि अरू सबै साना लोखर्केहरू जङ्गलबाट बाहिर निस्किए, र तल तालको किनारमा आए।

उनीहरूले मसिना हाँगाहरूबाट साना भेलाहरू बनाए, र बदामहरू जम्मा गर्न पानीमाथि खियाउँदै आउल आइल्यान्डतर्फ गए।
हरेक लोखर्केसँग एउटा सानो बोरा र एउटा ठूलो पतवार थियो, र पालको रूपमा आफ्नो पुच्छर फिँजाए।

उनीहरूले ओल्ड ब्राउनको लागि उपहारस्वरूप तीनवटा मोटा मुसाहरूको भेटी पनि आफूसँगै लगे, र तिनलाई उनको ढोकाको सँघारमा राखे।
त्यसपछि ट्विंकलबेरी र अन्य साना लोखर्केहरू प्रत्येकले निहुरिएर अभिवादन गरे र नम्रतापूर्वक भने—
"ओल्ड मिस्टर ब्राउन, के हामी तपाईंको टापुमा बदाम जम्मा गर्न तपाईंको अनुमति पाउन सक्छौं?"

तर नट्किन धेरै असभ्य थियो। ऊ एउटा सानो रातो चेरी जस्तै तल-माथि उफ्रिँदै गाउन थाल्यो—
"बुझ त, बुझ त, रट-टट-टोट!
रातो रातो कोट लगाएको, एउटा सानो फुच्चे मान्छे!
उसको हातमा लौरो, र घाँटीमा ढुङ्गा छ;
यदि तिमीले यो गाउँखाने कथाको उत्तर दियौ भने, म तिमीलाई एउटा ग्रोट दिनेछु।"
यो गाउँखाने कथा पहाड जत्तिकै पुरानो छ। मिस्टर ब्राउनले नट्किनलाई पटक्कै ध्यान दिएनन्।
उनले आफ्ना आँखाहरू बन्द गरे र सुत्न गए।

लोखर्केहरूले आफ्ना साना बोराहरू बदामले भरे, अनि साँझपख जलयात्रा गर्दै घरतिर लागे।

तर भोलिपल्ट बिहान उनीहरू सबै फेरि आउल आइल्यान्डमा फर्किए; अनि ट्विङ्कलबेरी र अरूहरूले एउटा राम्रो मोटो छछुन्द्रो ल्याए, र त्यसलाई ओल्ड ब्राउनको ढोकाअगाडिको ढुङ्गामा राखे, र भने—
"मिस्टर ब्राउन, के हामी थप केही बदामहरू जम्मा गर्ने अनुमति पाउन सक्छौं?"

तर नट्किन, जसलाई कुनै आदर थिएन, बुढा मिस्टर ब्राउनलाई सिस्नुले काउकुती लगाउँदै तलमाथि नाच्न र गाउन थाल्यो—
"बुढा मिस्टर ब्राउन! रिडल-मी-री!
पर्खालभित्र हिट्टी पिट्टी,
पर्खालबाहिर हिट्टी पिट्टी;
यदि तपाईंले हिट्टी पिट्टीलाई छुनुभयो भने,
हिट्टी पिट्टीले तपाईंलाई टोक्नेछ!"
मिस्टर ब्राउन एक्कासि बिउँझिए र छुचुन्द्रोलाई बोकेर आफ्नो घरभित्र लगे।

उसले नट्किनको अनुहारकै अगाडि ढोका बन्द गरिदियो। छिट्टै दाउराको आगोबाट नीलो धुवाँको सानो त्यान्द्रो रूखको टुप्पोबाट माथि उठ्यो, अनि नट्किनले साँचोको प्वालबाट चियायो र गायो—
"घरभरि, प्वालभरि!
र तिमीले एउटा कचौराभरि जम्मा गर्न सक्दैनौ!"

लोखर्केहरूले टापुभरि नटहरू खोजे र आफ्ना साना बोराहरू भरे।
तर नट्किनले ओक-स्याउहरू—पहेंलो र गाढा रातो—जम्मा गर्‍यो र बीच रूखको ठुटोमा बसेर गुच्चा खेल्दै बूढा मिस्टर ब्राउनको ढोकातिर हेरिरह्यो।

तेस्रो दिन लोखर्केहरू धेरै चाँडै उठे र माछा मार्न गए; उनीहरूले ओल्ड ब्राउनको लागि उपहारस्वरूप सातवटा मोटा मिन्नो माछाहरू समाते।
उनीहरूले डुङ्गा खियाएर ताल पार गरे र आउल आइल्यान्डमा एउटा बाङ्गो चेस्टनट रूखमुनि ओर्लिए।

ट्विंकलबेरी र अरू छ वटा साना लोखर्केहरूले एक-एक वटा मोटो मिनो माछा बोकेका थिए; तर नट्किन, जसको बानीबेहोरा राम्रो थिएन, उसले कुनै पनि उपहार ल्याएन। ऊ अगाडि-अगाडि गाउँदै कुद्यो—
"उजाड स्थानमा एक जना मानिसले मलाई भने,
'समुद्रमा कतिवटा स्ट्रबेरी फल्छन्?'
मैले सकेसम्म राम्रो जवाफ दिएँ—
'जतिवटा रातो हेरिङ जङ्गलमा फल्छन्।'"
तर बूढा मिस्टर ब्राउनले पहेलीहरूमा कुनै चासो देखाएनन्—जवाफ दिइँदा समेत।

चौथो दिन लोखर्केहरूले छ वटा मोटा खपटे किराहरूको उपहार ल्याए, जुन ओल्ड ब्राउनका लागि प्लम पुडिङमा भएका प्लम जत्तिकै राम्रा थिए। प्रत्येक खपटे किरालाई होसियारीपूर्वक डकको पातमा बेरिएको थियो र सल्लाको सुइरोको पिनले बाँधिएको थियो।
तर नट्किनले सधैं जस्तै अशिष्ट रूपमा गायो—
"ओल्ड मिस्टर ब्राउन! रिडल-मी-री!
इङ्गल्यान्डको पीठो, स्पेनको फल,
पानीको झरीमा सँगै भेट भए;
डोरीले बाँधिएको झोलामा राखियो,
यदि तपाईंले मलाई यो पहेलीको उत्तर दिनुभयो भने, म तपाईंलाई एउटा औंठी दिनेछु!"
त्यो नट्किनको मूर्खता थियो, किनभने ओल्ड ब्राउनलाई दिनको लागि ऊसँग कुनै औंठी थिएन।

अरू लोखर्केहरूले बदामका झाडीहरूमा तल-माथि खोजे; तर नट्किनले एउटा काँडेदार झाडीबाट रोबिनको पिनकुसनहरू जम्मा गर्‍यो, र तिनमा सल्लाका सुइराका पिनहरू भरिने गरी घुसायो।

पाँचौं दिनमा लोखर्केहरूले जंगली महको उपहार ल्याए; यो यति मीठो र टाँसिने थियो कि ढुङ्गामा राख्दा उनीहरूले आफ्ना औंलाहरू चाटे। उनीहरूले यसलाई पहाडको सबैभन्दा टुप्पोमा रहेको भमराको गुँडबाट निकालेका थिए।
तर नट्किन तल-माथि उफ्रिँदै गाउन थाल्यो—
"हम-अ-बम! बज्ज! बज्ज! हम-अ-बम बज्ज!
जब म टिपल-टाइनको माथिबाट गएँ
मैले सुन्दर सुँगुरहरूको बथान भेटें;
केहीको घाँटी पहेँलो, केहीको ढाड पहेँलो!
तिनीहरू सबैभन्दा सुन्दर सुँगुरहरू थिए
जो कहिल्यै टिपल-टाइनको माथिबाट गएका थिए।"

बूढा मिस्टर ब्राउनले नट्किनको असभ्यता देखेर घृणाले आँखा पल्टाए।
तर उनले मह खाइदिए!

लोखर्केहरूले आफ्ना साना बोराहरू बदामले भरे।
तर नट्किन एउटा ठूलो चेप्टो ढुङ्गामा बस्यो र एउटा जंगली स्याउ र हरिया सल्लाका कोनहरूले नाइनपिन्स खेल्यो।

छैटौं दिन, जुन शनिबार थियो, लोखर्केहरू अन्तिम पटक फेरि आए; तिनीहरूले ओल्ड ब्राउनका लागि अन्तिम बिदाइको उपहारस्वरूप नर्कटको सानो टोकरीमा भर्खरै पारेको अण्डा ल्याएका थिए।
तर नट्किन हाँस्दै र कराउँदै अगाडि दौडियो—
"हम्प्टी डम्प्टी खोलामा लडिरहेको छ,
उसको घाँटी वरिपरि सेतो तन्ना छ,
चालीस जना डाक्टर र चालीस जना कालिगडले पनि,
हम्प्टी डम्प्टीलाई ठीक पार्न सक्दैनन्!"

अब बुढा मिस्टर ब्राउनले अण्डाहरूमा चासो लिए; उनले एउटा आँखा खोले र फेरि बन्द गरे। तर अझै पनि उनी बोलेनन्।

नट्किन झन्-झन् अशिष्ट हुँदै गयो—
"बुढा मिस्टर ब्राउन! बुढा मिस्टर ब्राउन!
हिकामोर, हाकामोर, राजाको भान्साको ढोकामा;
राजाका सबै घोडाहरू, र राजाका सबै मानिसहरूले,
हिकामोर, हाकामोरलाई हटाउन सकेनन्,
राजाको भान्साको ढोकाबाट।"
नट्किन सूर्यको किरण जस्तै तल-माथि गर्दै नाँच्यो; तर पनि बुढा ब्राउनले केही पनि बोलेनन्।

नट्किनले फेरि सुरु गर्‍यो—
"आर्थर ओ'बावरले आफ्नो बन्धन तोडेका छन्,
उनी जमिनमा गर्जंदै आउँदैछन्!
स्कट्सका राजा आफ्नो सम्पूर्ण शक्तिसहित,
आर्थर अफ द बावरलाई फर्काउन सक्दैनन्!"
नट्किनले हावाको जस्तो सुनिने भुर्रर्र आवाज निकाल्यो, र दौडिँदै गएर सिधै ओल्ड ब्राउनको टाउकोमा उफ्रियो!...
त्यसपछि एक्कासि त्यहाँ फट्फटाएको र धकेलाधकेल भएको आवाज आयो र एउटा ठूलो "चूँ!" सुनियो।
अरू लोखर्केहरू हतारहतार झाडीभित्र भागे।

जब उनीहरू धेरै होसियारीपूर्वक फर्केर आए, रूखको छेउबाट चियाउँदै— त्यहाँ ओल्ड ब्राउन आफ्नो ढोकाको सँघारमा बसिरहेका थिए, एकदम स्थिर, आफ्ना आँखा बन्द गरेर, मानौं केही भएकै थिएन।

तर नट्किन उसको इस्टकोटको खल्तीमा थियो!
यो कथाको अन्त्य जस्तो देखिन्छ; तर होइन।

ओल्ड ब्राउनले नट्किनलाई बोकेर आफ्नो घरभित्र लग्यो र उसलाई पुच्छरमा समातेर माथि उठायो, ऊ उसको छाला काढ्न लागेको थियो; तर नट्किनले यति जोडले तान्यो कि उसको पुच्छर दुई टुक्रा भयो, र ऊ भर्‍याङबाट माथि कुद्यो अनि बुइँगलको झ्यालबाट उम्कियो।

र आजसम्म पनि, यदि तपाईंले नट्किनलाई रूखमाथि भेट्नुभयो र उसलाई एउटा पहेली सोध्नुभयो भने, उसले तपाईंतिर लठ्ठीहरू फ्याँक्नेछ, र आफ्ना खुट्टाहरू बजार्नेछ र गाली गर्नेछ, र कराउनेछ—
"कक-कक-कक-कर-र-र-कक-क-क!"