ກະຕ່າຍ ກັບ ເໝັ້ນ

ມັນເປັນຕອນເຊົ້າທີ່ສວຍງາມໃນທ້າຍລະດູຮ້ອນ. ແສງຕາເວັນກຳລັງສ່ອງແສງ, ຮວງເຂົ້າພັດແກວ່ງໄປມາໃນສາຍລົມ, ແລະ ນົກຈາບຝົນກໍຮ້ອງເພງໃນທ້ອງຟ້າສີຟ້າທີ່ສົດໃສ.
ທຸກສິ່ງທຸກຢ່າງເບິ່ງຄືວ່າເບີກບານມ່ວນຊື່ນ, ແມ່ນແຕ່ໂຕເໝັ້ນ, ຜູ້ທີ່ຢືນຢູ່ໜ້າປະຕູຂອງລາວແລ້ວຮຳເພງຂອງໂຕເໝັ້ນ ໃນຂະນະທີ່ເມຍຂອງລາວກຳລັງນຸ່ງເຄື່ອງໃຫ້ລູກໆຢູ່ທາງໃນ. ຫຼັງຈາກນັ້ນບໍ່ດົນ, ລາວໄດ້ຕັດສິນໃຈຍ່າງຫຼິ້ນໄປທີ່ ທົ່ງຫຍ້າຄ້ອຍຊັນອັນກວ້າງໃຫຍ່, ບ່ອນທີ່ຫຍ້າເກີດໜາຕຶບ ແລະ ເນີນພູກໍຊັນ.

ລາວຍ່າງໄປໄດ້ບໍ່ໄກປານໃດ ກໍໄດ້ພົບກັບກະຕ່າຍປ່າໂຕໜຶ່ງ, ເຊິ່ງເປັນທີ່ຮູ້ຈັກກັນດີໃນທົ່ງຫຍ້າໃນເລື່ອງຄວາມໄວ ແລະ ອາລົມຮ້າຍຂອງລາວ.
«ສະບາຍດີຕອນເຊົ້າ,» ໂຕເໝັ້ນເວົ້າຢ່າງສຸພາບ.
ກະຕ່າຍປ່າແທບຈະບໍ່ແນມເບິ່ງລາວເລີຍ. «ເຈົ້າມາເຮັດຫຍັງຢູ່ທົ່ງແຕ່ເຊົ້າແທ້?» ລາວຖາມ.
«ຂ້ອຍມາຍ່າງຫຼິ້ນເພື່ອຄວາມເພີດເພີນ,» ໂຕເໝັ້ນຕອບ.
ກະຕ່າຍປ່າຫົວຂວັນ.
«ເພື່ອຄວາມເພີດເພີນຫວາ? ຂ້ອຍຄິດວ່າ ມັນຄົງຈະໃຊ້ກຳລັງທັງໝົດທີ່ຂາໂກ່ງໆຂອງເຈົ້າຈະເຮັດໄດ້ ພຽງເພື່ອໄປຈາກບ່ອນໜຶ່ງຫາອີກບ່ອນໜຶ່ງ.

ຄຳເວົ້າເຫຼົ່ານັ້ນເຮັດໃຫ້ເໝັ້ນເຈັບໃຈ, ເພາະວ່າລາວບໍ່ມັກໃຫ້ໃຜມາຕັດສິນລາວຈາກຂາຂອງລາວຫຼາຍກວ່າສິ່ງອື່ນໃດ.
»ເຈົ້າເຊື່ອແທ້ໆບໍວ່າຂາຂອງເຈົ້າດີກວ່າຂາຂອງຂ້ອຍ?" ລາວຖາມ.
"ແນ່ນອນວ່າມັນດີກວ່າ," ກະຕ່າຍເວົ້າດ້ວຍຄວາມພູມໃຈ.
"ຄັນຊັ້ນມາເບິ່ງກັນ," ເໝັ້ນເວົ້າ. "ຖ້າພວກເຮົາແລ່ນແຂ່ງກັນຈາກຈອມພູຊັນໜ່ວຍນີ້ ໄປຫາຕົ້ນຫຼິວຢູ່ທາງລຸ່ມ, ຂ້ອຍເຊື່ອວ່າຂ້ອຍຈະຊະນະ."
"ແລ່ນແຂ່ງກັນບໍ?" ກະຕ່າຍຫົວຂວັນ. "ຕົກລົງ. ຖ້າເຈົ້າຊະນະ, ຂ້ອຍຈະໃຫ້ຫຼຽນຄຳໃໝ່ເຫຼື້ອມໜຶ່ງຫຼຽນແກ່ເຈົ້າ."
"ຕົກລົງ," ເໝັ້ນເວົ້າ. "ຂ້ອຍຈະກັບມາຫຼັງຈາກກິນອາຫານເຊົ້າແລ້ວ.

ຢູ່ເຮືອນ, ໂຕເໝັ້ນໄດ້ບອກເມຍຂອງລາວກ່ຽວກັບການແຂ່ງຂັນ.
«ເຈົ້າແນ່ໃຈບໍ?» ນາງເໝັ້ນຖາມ. «ໂຕກະຕ່າຍແມ່ນສັດທີ່ໄວທີ່ສຸດໃນທົ່ງຫຍ້າ.»
«ລາວໄວແທ້,» ໂຕເໝັ້ນເວົ້າຢ່າງໃຈເຢັນ, «ແຕ່ລາວຄິດແຕ່ເລື່ອງແລ່ນເທົ່ານັ້ນ. ລາວບໍ່ໄດ້ພິຈາລະນາເຖິງເນີນພູ. ຫຍ້າກໍສູງ ແລະ ມື່ນຍ້ອນນ້ຳໝອກ, ແລະ ທາງຄ້ອຍກໍເອື້ອອຳນວຍໃຫ້ກັບອີກວິທີໜຶ່ງ. ມາເບິ່ງຈາກເສັ້ນໄຊໂລດ.

ໂຕເໝັ້ນໄດ້ກັບຄືນໄປທີ່ຈອມພູ, ບ່ອນທີ່ໂຕກະຕ່າຍລໍຖ້າຢູ່, ພ້ອມກັບຢຽດຂາຍາວໆຂອງມັນ.
»ພ້ອມທີ່ຈະແພ້ແລ້ວບໍ, ເຈົ້ານັກຍ່າງໂຕນ້ອຍ?" ໂຕກະຕ່າຍເວົ້າພ້ອມກັບຫົວຂວັນ.
"ຂ້ອຍພ້ອມແລ້ວ," ໂຕເໝັ້ນຕອບ.
ພວກເຂົາເຂົ້າປະຈຳທີ່ຢູ່ເທິງຈອມພູ. ໂຕກະຕ່າຍນັບ, "ໜຶ່ງ, ສອງ, ສາມ, ໄປ!" ແລະ ແລ່ນພຸ່ງໄປທາງໜ້າເຂົ້າໄປໃນປ່າຫຍ້າສູງ.

ບໍ່ດົນ ກະຕ່າຍປ່າກໍພົບວ່າການແລ່ນນັ້ນຍາກກວ່າທີ່ລາວຄິດໄວ້. ໃບຫຍ້າໂຄຼເວີຍາວໆໄດ້ກ່ຽວຂໍ້ຕີນຂອງລາວ, ແລະ ລາວຕ້ອງໄດ້ຍົກຂາຂຶ້ນສູງໆໃນທຸກໆບາດກ້າວ.
ໂຕເໝັ້ນບໍ່ໄດ້ພະຍາຍາມແລ່ນເລີຍ. ລາວເອົາຄາງຊຸກເຂົ້າ, ຫົດຂາເຂົ້າຫາກັນ, ແລະ ຂົດຕົວເປັນກ້ອນກົມໆແໜ້ນໆ ທີ່ມີໜາມ.
ຄ້ອຍນັ້ນຊັນ ແລະ ຫຍ້າກໍມື່ນ, ແລະ ບໍ່ດົນລາວກໍເລີ່ມກິ້ງລົງຄ້ອຍໄປຢ່າງລ່ຽນໄຫຼ.

ກະຕ່າຍຫຼຽວເບິ່ງຄືນຫຼັງ, ໂດຍຄາດວ່າຈະເຫັນໂຕເໝັ້ນຢູ່ທາງຫຼັງໄກໆ. ແຕ່ກົງກັນຂ້າມ, ລາວພັດເຫັນຮູບຊົງກົມໆສີນ້ຳຕານພຸ່ງກາຍລາວໄປ, ທັງກະດອນ ແລະ ປິ່ນໄວຂຶ້ນໃນແຕ່ລະຮອບ.
«ມັນເປັນໄປບໍ່ໄດ້,» ກະຕ່າຍຮ້ອງຂຶ້ນ, ພ້ອມທັງແລ່ນສຸດກຳລັງ.
ແຕ່ຍິ່ງລາວອອກແຮງຫຼາຍເທົ່າໃດ, ລາວກໍຍິ່ງອິດເມື່ອຍຫຼາຍຂຶ້ນເທົ່ານັ້ນ. ໂຕເໝັ້ນບໍ່ຮູ້ສຶກອິດເມື່ອຍເລີຍ. ເນີນພູໄດ້ພາລາວເຄື່ອນໄປຢ່າງໄວວາ, ແລະ ລາວກໍເພີ່ມຄວາມໄວຂຶ້ນໃນທຸກໆຫລາ.

ດ້ວຍສຽງດັງຕຸບເບົາໆ, ໂຕເໝັ້ນໄດ້ລົງມາຮອດພື້ນດິນພຽງຢູ່ຕີນພູ. ມັນໄດ້ຄາຍຕົວອອກ ແລະ ປັດຝຸ່ນອອກຈາກຂົນຂອງມັນ ໃນຂະນະດຽວກັນກັບທີ່ໂຕກະຕ່າຍມາຮອດ, ຫາຍໃຈຫອບ ແລະ ຕາເບີກກວ້າງດ້ວຍຄວາມປະຫຼາດໃຈ.
«ຂ້ອຍຢູ່ນີ້,» ໂຕເໝັ້ນເວົ້າ, ພ້ອມກັບຢືນຢູ່ຂ້າງຕົ້ນວິລໂລ.
ໂຕກະຕ່າຍຈ້ອງເບິ່ງດ້ວຍຄວາມບໍ່ຢາກເຊື່ອ. ມັນໄດ້ແລ່ນດ້ວຍແຮງທັງໝົດທີ່ມີ, ແຕ່ຜູ້ທີ່ມັນເຄີຍເຍາະເຍີ້ຍພັດມາຮອດກ່ອນ.

ກະຕ່າຍນັ່ງລົງເທິງຫຍ້າ, ອິດເມື່ອຍ ແລະ ຄິດໄຕ່ຕອງ, ແລະ ຍອມຮັບວ່າລາວພ່າຍແພ້ແລ້ວ.
«ຂາຂອງເຈົ້າດີສຳລັບການແລ່ນ,» ໂຕເໝັ້ນເວົ້າຢ່າງອ່ອນໂຍນ, «ແຕ່ທຸກໆເສັ້ນທາງເໝາະກັບວິທີການເຄື່ອນທີ່ທີ່ແຕກຕ່າງກັນ, ເພາະມັນບໍ່ດີເລີຍທີ່ຈະຫົວຂວັນນັກເດີນທາງຄົນອື່ນ.»
ກະຕ່າຍຍື່ນຫຼຽນຄຳໃຫ້ພ້ອມກັບກົ້ມຫົວສະແດງຄວາມເຄົາລົບ. ໂຕເໝັ້ນເອີ້ນເມຍຂອງລາວ, ແລະ ພວກເຂົາກໍຍ່າງກັບບ້ານນຳກັນຢ່າງມີຄວາມສຸກ, ໃນຂະນະທີ່ກະຕ່າຍຍັງຄົງຢູ່ທາງຫຼັງ, ຄິດຢ່າງງຽບໆກ່ຽວກັບເນີນເຂົານັ້ນ.