Full Text: ယုန်နှင့် ဖြူကောင်
One story, four ways to read it
Every story comes in its original version plus several simplified reading levels, so it grows with your child.
The original text is the full story with rich vocabulary and descriptive language, ideal for reading aloud together and for kids who are ready for longer sentences.
The simplified levels retell the same story in shorter, simpler sentences matched to your child's stage. Ages 2-6 uses a few short sentences per scene, perfect for first time readers. Ages 4-8 adds simple dialogue and everyday vocabulary for kids beginning to follow along. Ages 6-10 keeps the language accessible while bringing back more of the story's detail, a natural bridge to the original.
Start at the level where your child is comfortable, and move up when they're ready. Hearing the same story told in richer language each time is one of the best ways to build vocabulary in any language.
Original Text: ယုန်နှင့် ဖြူကောင်
နွေနှောင်းပိုင်း၏ သာယာလှပသော နံနက်ခင်းတစ်ခု ဖြစ်ပါသည်။ နေရောင်ခြည် တောက်ပနေပြီး၊ ကောက်နှံပင်များသည် လေပြေထဲတွင် ယိမ်းနွဲ့နေကာ၊ ကြည်လင်သော ကောင်းကင်ပြာထဲတွင် ဘီလုံးငှက်ကလေးတစ်ကောင်က သီချင်းဆိုနေပါသည်။
အရာအားလုံးက ရွှင်လန်းနေပုံရပြီး၊ အိမ်ထဲတွင် ဇနီးဖြစ်သူက ကလေးများကို အဝတ်အစား ဝတ်ပေးနေချိန်၌ တံခါးဝတွင် ရပ်ကာ ဖြူကောင်သီချင်းကို ညည်းဆိုနေသော ဖြူကောင်လေးပင်လျှင် ပျော်ရွှင်နေပါသည်။ အတန်ကြာပြီးနောက်၊ သူသည် မြက်ပင်များ ထူထပ်စွာ ပေါက်ရောက်ပြီး တောင်ကုန်းများ မတ်စောက်သည့် ဆင်ခြေလျှော မြက်ခင်းပြင်ကြီးဆီသို့ လမ်းလျှောက်ထွက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါသည်။
သူ သိပ်အဝေးကြီး မရောက်ခင်မှာပဲ မြက်ခင်းပြင်မှာ အပြေးမြန်တာနဲ့ စိတ်တိုတတ်တာကြောင့် နာမည်ကြီးတဲ့ ယုန်တစ်ကောင်နဲ့ တွေ့တယ်။
«မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ» လို့ ဖြူကောင်က ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး ပြောလိုက်တယ်။
ယုန်က သူ့ကို သေချာတောင် မကြည့်ပါဘူး။ «ဒီလောက်စောစောစီးစီး လယ်ကွင်းထဲမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ» လို့ သူက မေးတယ်။
«ကျွန်တော် အပျော် လမ်းလျှောက်ထွက်လာတာပါ» လို့ ဖြူကောင်က ပြန်ဖြေတယ်။
ယုန်က ရယ်လိုက်တယ်။
«အပျော် ဟုတ်လား။ မင်းရဲ့ ကောက်ကွေးနေတဲ့ ခြေထောက်တွေနဲ့ တစ်နေရာကနေ နောက်တစ်နေရာကို သွားဖို့တောင် အနိုင်နိုင် ဖြစ်နေမယ်လို့ ငါထင်တာပဲ။
ထိုစကားများက ဖြူကောင်ကို နာကျင်စေခဲ့သည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် သူ၏ခြေထောက်များဖြင့် အကဲဖြတ်ခံရခြင်းကို မည်သည့်အရာထက်မဆို ပို၍မုန်းတီးသောကြောင့်ဖြစ်သည်။
"မင်းရဲ့ခြေထောက်တွေက ငါ့ခြေထောက်တွေထက် ပိုကောင်းတယ်လို့ မင်းတကယ်ယုံကြည်နေတာလား" ဟု သူက မေးလိုက်သည်။
"ဒါပေါ့" ဟု ယုန်က ဂုဏ်ယူစွာ ပြောလိုက်သည်။
"ဒါဆိုရင် ငါတို့ ကြည့်ကြတာပေါ့" ဟု ဖြူကောင်က ပြောလိုက်သည်။ "ဒီမတ်စောက်တဲ့ တောင်ကုန်းထိပ်ကနေ အောက်ဘက်မှာရှိတဲ့ မိုးမခပင်ဆီကို ငါတို့ အပြေးပြိုင်ကြမယ်ဆိုရင် ငါနိုင်မယ်လို့ ငါယုံကြည်တယ်။"
"အပြေးပြိုင်မယ်?" ဟု ယုန်က ရယ်မောလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီလေ။ မင်းနိုင်ရင် တောက်ပနေတဲ့ ရွှေဒင်္ဂါးပြားသစ်တစ်ပြားကို မင်းကို ငါပေးမယ်။"
"သဘောတူတယ်" ဟု ဖြူကောင်က ပြောလိုက်သည်။ "နံနက်စာစားပြီးရင် ငါပြန်လာခဲ့မယ်။
အိမ်ရောက်သောအခါ ဖြူကောင်သည် သူ၏ဇနီးအား ပြိုင်ပွဲအကြောင်း ပြောပြခဲ့သည်။
"ရှင် သေချာရဲ့လား" ဟု မစ္စစ်ဟက်ချ်ဟော့ဂ်က မေးသည်။ "ယုန်ဟာ မြက်ခင်းပြင်မှာ အမြန်ဆုံး သတ္တဝါပဲလေ။"
"သူက မြန်ပါတယ်" ဟု ဖြူကောင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။ "ဒါပေမဲ့ သူက ပြေးဖို့ကိုပဲ တွေးနေတာ။ သူက တောင်ကုန်းကို ထည့်မစဉ်းစားဘူး။ မြက်တွေက ရှည်ပြီး နှင်းရည်တွေနဲ့ ချောနေတယ်။ ပြီးတော့ ဆင်ခြေလျှောက တခြားနည်းလမ်းတစ်ခုအတွက် အဆင်ပြေစေတယ်။ ပန်းဝင်မျဉ်းကနေ လာကြည့်ပါ။
ဖြူကောင်သည် တောင်ကုန်းထိပ်သို့ ပြန်လာခဲ့ရာ၊ ထိုနေရာတွင် ယုန်က သူ၏ ခြေတံရှည်များကို ဆန့်တန်းလျက် စောင့်နေခဲ့သည်။
«ရှုံးဖို့ အဆင်သင့်ပဲလား၊ လမ်းလျှောက်သူလေး» ဟု ယုန်က ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်သည်။
«ကျွန်တော် အဆင်သင့်ပါပဲ» ဟု ဖြူကောင်က ပြန်ဖြေသည်။
သူတို့သည် တောင်ကုန်းထိပ်တွင် နေရာယူလိုက်ကြသည်။ ယုန်က «တစ်၊ နှစ်၊ သုံး၊ သွား!» ဟု ရေတွက်လိုက်ပြီး မြက်ပင်ရှည်များကြားထဲသို့ အပြေးအလွှား ရှေ့ထွက်သွားခဲ့သည်။
ယုန်သည် ပြေးရသည်မှာ သူထင်ထားသည်ထက် ပိုခက်ခဲနေကြောင်း မကြာမီ သိလိုက်ရသည်။ ရှည်လျားသော ကလိုဗာမြက်ပင်များက သူ၏ ခြေကျင်းဝတ်များကို ငြိနေပြီး ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် သူ၏ခြေထောက်များကို အမြင့်သို့ မြှောက်ကာ လှမ်းခဲ့ရသည်။
ဖြူကောင်သည် လုံးဝ ပြေးရန် မကြိုးစားခဲ့ပေ။ သူသည် မေးစေ့ကို ရင်ဘတ်တွင်ကပ်ကာ၊ ခြေထောက်များကို ပူးကပ်ထားပြီး၊ ကျစ်လျစ်ပြီး ဆူးများပါသော ဘောလုံးလေးတစ်လုံးကဲ့သို့ ခန္ဓာကိုယ်ကို လုံးထွေးလိုက်သည်။
တောင်ကုန်းသည် မတ်စောက်ပြီး မြက်ခင်းက ချောနေကာ၊ မကြာမီမှာပင် သူသည် တောင်အောက်သို့ ချောမွေ့စွာ လိမ့်ဆင်းသွားတော့သည်။
ယုန်သည် ဖြူကောင်ကို အဝေးကြီးနောက်ကျကျန်ခဲ့မည်ဟု မျှော်လင့်လျက် နောက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုသို့မဟုတ်ဘဲ၊ အညိုရောင် အလုံးပုံသဏ္ဌာန်တစ်ခုသည် တစ်ပတ်လည်တိုင်း ပိုမြန်လာကာ ခုန်ပေါက်ပြီး လည်ပတ်လျက် သူ့ကို အရှိန်ဖြင့် ကျော်တက်သွားသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။
"ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး" ဟု ယုန်က သူ တတ်နိုင်သမျှ အစွမ်းကုန် ပြေးရင်း အော်ပြောလိုက်သည်။
သို့သော် သူ ပိုပြီး အားထုတ်လေလေ၊ သူ ပိုပြီး ပင်ပန်းလာလေလေ ဖြစ်သည်။ ဖြူကောင်ကတော့ လုံးဝ မပင်ပန်းခဲ့ပေ။ တောင်ကုန်းက သူ့ကို လျင်မြန်စွာ သယ်ဆောင်သွားပြီး၊ ကိုက်တိုင်းမှာ သူသည် အရှိန်ပိုရလာသည်။
ခပ်တိုးတိုး ဘုတ်ခနဲ အသံလေးနဲ့အတူ ဖြူကောင်လေးဟာ တောင်ကုန်းအောက်ခြေက မြေပြင်အပြန့်ကို ရောက်သွားပါတယ်။ အံ့သြပြီး မျက်လုံးပြူးလျက် အမောတကောနဲ့ ယုန်ကြီးရောက်လာတဲ့အချိန်မှာပဲ သူက လုံးထွေးနေတာကို ဖြန့်လိုက်ပြီး သူ့အမွေးတွေပေါ်က ဖုန်တွေကို ခါထုတ်လိုက်ပါတယ်။
မိုးမခပင်နားမှာ ရပ်နေရင်း ဖြူကောင်လေးက "ငါ ဒီမှာလေ" လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။
ယုန်ကြီးကတော့ မယုံနိုင်စွာနဲ့ စိုက်ကြည့်နေခဲ့ပါတယ်။ သူ အစွမ်းကုန် ပြေးလာခဲ့တာတောင်မှ သူ လှောင်ပြောင်ခဲ့တဲ့သူက အရင်ရောက်နှင့်နေခဲ့ပါတယ်။
ယုန်သည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ကာ တွေးဝေလျက် မြက်ခင်းပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး သူရှုံးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း ဝန်ခံလိုက်သည်။
"မင်းရဲ့ ခြေထောက်တွေက ပြေးဖို့အတွက် ကောင်းပါတယ်၊" ဟု ဖြူကောင်က ကြင်နာစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်၊ "ဒါပေမဲ့ လမ်းတိုင်းမှာ သွားလာရတဲ့ ပုံစံချင်း မတူညီကြဘူး၊ တခြားခရီးသွားတစ်ယောက်ကို လှောင်ပြောင်ရယ်မောတာက မကောင်းပါဘူး။"
ယုန်သည် လေးစားစွာ ခေါင်းညိတ်လျက် ရွှေပြားကို ပေးအပ်လိုက်သည်။ ဖြူကောင်သည် သူ၏ဇနီးကို ခေါ်လိုက်ပြီး သူတို့အတူတကွ ကျေနပ်ရွှင်လန်းစွာ အိမ်သို့ ပြန်လျှောက်သွားကြသည်၊ ယုန်ကတော့ နောက်မှာ ကျန်ရစ်ခဲ့ကာ တောင်ကုန်းအကြောင်းကို တိတ်ဆိတ်စွာ တွေးတောနေခဲ့သည်။