Full Text: ပီတာ ယုန်လေး၏ ဒဏ္ဍာရီ
One story, four ways to read it
Every story comes in its original version plus several simplified reading levels, so it grows with your child.
The original text is the full story with rich vocabulary and descriptive language, ideal for reading aloud together and for kids who are ready for longer sentences.
The simplified levels retell the same story in shorter, simpler sentences matched to your child's stage. Ages 2-6 uses a few short sentences per scene, perfect for first time readers. Ages 4-8 adds simple dialogue and everyday vocabulary for kids beginning to follow along. Ages 6-10 keeps the language accessible while bringing back more of the story's detail, a natural bridge to the original.
Start at the level where your child is comfortable, and move up when they're ready. Hearing the same story told in richer language each time is one of the best ways to build vocabulary in any language.
Original Text: ပီတာ ယုန်လေး၏ ဒဏ္ဍာရီ
တစ်ခါတစ်ရံက ကလေးယုန်လေးကောင် ရှိခဲ့ပြီး၊ သူတို့၏အမည်များမှာ Flopsy၊ Mopsy၊ Cotton-tail နှင့် Peter တို့ဖြစ်သည်။
သူတို့သည် မိခင်နှင့်အတူ သဲကမ်းပါးတစ်ခုတွင်၊ အလွန်ကြီးမားသော မိုးလင်းပင်တစ်ပင်၏ အမြစ်အောက်၌ နေထိုင်ကြသည်။
«ကဲ၊ ချစ်သားတို့»» ဟု အိုမင်းသော ယားယား Rabbit မနက်ခင်းတစ်ခုတွင် ပြောလေသည်၊ «သင်တို့ လယ်ကွင်းများသို့ သို့မဟုတ် လမ်းကြောင်းအတိုင်း သွားနိုင်သည်၊ သို့သော် Mr. McGregor ၏ ဥယျာဉ်ထဲသို့ မဝင်ကြနှင့်— သင်တို့ဖခင် ထိုနေရာတွင် မတော်တဆဖြစ်ခဲ့သည်၊ သူ့ကို Mrs. McGregor က ပိုင်ထဲ ထည့်ချက်ခဲ့သည်။»
«အခု သွားပြေး၊ ပြဿနာမဖြစ်အောင် နေနော်။ ငါ အပြင်ထွက်မယ်။»
ထို့နောက် အိုမင်းရင့်ရဲသော Rabbit အမျိုးသမီးကြီးသည် တောင်းတစ်လုံးနှင့် ထီးတစ်ချောင်းကိုင်ကာ တောထဲမှတဆင့် မုန့်ဆိုင်သို့ သွားလေသည်။ သူမသည် အညိုရောင်မုန့်တစ်လုံးနှင့် သစ်သီးပါသောမုန့်ငယ်လေးငါးလုံးကို ဝယ်ယူလာလေသည်။
Flopsy၊ Mopsy နှင့် Cotton-tail တို့သည် စိတ်ကောင်းသဘောကောင်းသော ယုန်ကလေးများဖြစ်ပြီး၊ blackberry သီးများသိမ်းဆည်းရန် လမ်းလျှောက်ကြသည်။
သို့သော် ပီတာကတော့ အလွန် やんちゃဖြစ်ပြီး မစ္စတာ မက်ဂရီဂါ၏ ဥယျာဉ်သို့ တန်းပြေးသွားကာ တံခါးအောက်မှ တိုးဝင်သွားလေသည်။
ပထမဆုံး သူသည် လက်တူးများနှင့် ပြင်သစ်ပဲများကို စားလိုက်သည်၊ ထို့နောက် မူလင်ဆားများကိုလည်း စားလိုက်သည်။
ထို့နောက် အနည်းငယ် ပျို့အန်ချင်သောစိတ်ဖြင့် သူသည် parsley ရှာဖွေရန် သွားလေသည်။
သို့သော် သခွားမွှေးဘောင်ခုံ၏ အဆုံးကွေ့တွင် သူသည် မစ္စတာ မက်ဂရီဂါနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် တွေ့မိလေသည်!
မစ္စတာ မက်ဂရီဂါသည် ဂေါ်ဖီထုပ်ပျိုများကို စိုက်ပျိုးနေရင်း လက်နှစ်ဖက်နှင့် ဒူးထောက်နေသော်လည်း၊ ချက်ချင်းထ၍ Peter နောက်သို့ ပြေးလိုက်ကာ၊ တူးသွားတစ်ချောင်းကို လှုပ်ယမ်းရင်း «သူခိုး ဖမ်းကြ!» ဟု အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။
ပီတာသည် အလွန်ကြောက်လန့်သွားသည်။ သူသည် ဥယျာဉ်တစ်ခုလုံးကို အပြေးအလွှားသွားသည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် တံခါးသို့ ပြန်သွားရမည့်လမ်းကို မေ့သွားသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ သူသည် ဂေါ်ဖီထုပ်ပင်များကြားတွင် ဖိနပ်တစ်ဖက်ကို ပျောက်ဆုံးသွားပြီး၊ အာလူးပင်များကြားတွင် နောက်တစ်ဖက်ကို ပျောက်ဆုံးသွားသည်။
ဒါတွေ ဆုံးရှုံးပြီးနောက်၊ သူသည် ခြေလေးချောင်းဖြင့် ပြေးကာ ပိုမိုမြန်ဆန်လာသောကြောင့်၊ သူသည် ကံမကောင်းစွာ gooseberry ကွန်ထဲသို့ မဝင်မိခဲ့ပါက လုံးဝ လွတ်မြောက်သွားနိုင်မည်ဟု ကျွန်တော် ထင်မိသည်၊ သို့သော် သူ၏ အင်္ကျီပေါ်ရှိ ကြီးမားသော ခလုတ်များနှင့် ကိုယ်ထိမိကာ ဖမ်းမိသွားခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ကြေးဝါ ခလုတ်များပါသော အပြာရောင် အင်္ကျီဖြစ်ပြီး၊ လုံးဝ အသစ်တစ်ထည် ဖြစ်သည်။
Peter သည် မိမိကိုယ်ကို ဆုံးရှုံးပြီဟု ယူဆကာ မျက်ရည်ကြီးများ စီးကျငိုကြွေလေသည်။ သို့သော် သူ၏ငိုသံကို ကြားသောချစ်ဖွယ်ကောင်းသည့် ကြိုးငှက်လေးများသည် အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားစွာ သူ့ထံပျံဝဲလာကာ လွတ်မြောက်ရန် ကြိုးစားရန် တိုက်တွန်းလေသည်။
မစ္စတာ မက်ဂရီဂါသည် ကုန်းကြမ်းတစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်လာပြီး ပီတာ၏ အပေါ်တွင် ဖုံးအုပ်ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည်၊ သို့သော် ပီတာသည် အချိန်မီ တွားထွက်ပြေးနိုင်ခဲ့ပြီး မိမိ၏ ကျပ်ဂျာကင်ကိုသာ ချန်ထားခဲ့ရသည်။
ပြီးတော့ ကိရိယာသိုလှောင်ခန်းထဲ အလျင်အမြန် ပြေးဝင်သွားပြီး၊ ဗူးတစ်လုံးထဲ ခုန်ဝင်လိုက်တယ်။ ရေများများ မပါခဲ့ရင် ပုန်းအောင်းဖို့ အရမ်းကောင်းတဲ့ နေရာလေး ဖြစ်မှာပဲ။
မစ္စတာ မက်ဂရီဂါသည် ပီတာသည် ကိရိယာသိုလှောင်ခန်းထဲတွင် တစ်နေရာရာ၌ ဝှက်နေသည်ဟု သေချာစွာ ယုံကြည်နေသည်၊ တစ်ချို့သောပန်းအိုးများအောက်တွင် ဝှက်ကောင်းဝှက်နေမည်ဟု ထင်သည်။ သူသည် တစ်လုံးချင်းစီကို သေချာစွာ လှန်ကာ အောက်ဘက်ကို ကြည့်ရှုလေသည်။
ထိုအခါ ပီတာသည် «ကတ်ချူး!» ဟု နှာချေသံ ထွက်သွားလေသည်။ မစ္စတာ မက်ဂရီဂါသည် တစ်ချက်မှ မနေဘဲ သူ့နောက်သို့ လိုက်ပြေးလေသည်။
ပီတာကို ခြေနင်းဖမ်းဖို့ ကြိုးစားခဲ့သည်။ ပီတာကတော့ ပန်းအိုးသုံးလုံးကို လှဲချကာ ပြတင်းပေါက်မှ ခုန်ထွက်သွားခဲ့သည်။ ပြတင်းပေါက်သည် မစ္စတာ မက်ဂရီဂါ ဝင်ရန် အလွန်ကျဉ်းလွန်းသောကြောင့်၊ ပီတာနောက် ပြေးလိုက်ရသည်မှာ ပင်ပန်းလာပြီဖြစ်သည်။ သူသည် မိမိ၏ အလုပ်ဆီသို့ ပြန်သွားလေသည်။
Peter သည် အနားယူရန် ထိုင်လိုက်သည်။ သူသည် အသက်ရှူမဝဘဲ ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်နေပြီး မည်သည့်ဘက်သို့ သွားရမည်ကိုလည်း လုံးဝမသိပေ။ ထို့အပြင် သူသည် ထိုဘူးထဲတွင် ထိုင်နေခဲ့သောကြောင့် အလွန်စိုရွှဲနေသည်။
ခဏကြာသောအခါ သူသည် လိပ်ပတ်တီ—လိပ်ပတ်တီ—သိပ်မမြန်သောနှုန်းဖြင့် လမ်းလျှောက်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ဝိုက်ကို လှည့်ကြည့်ရင်း သွားလာနေလေသည်။
ထို့နောက် သူသည် ဥယျာဉ်ကို တည့်တည့်ဖြတ်၍ လမ်းရှာကြည့်သော်လည်း ပို၍ပို၍ မှောင်မိုက်လာသည်။ ထို့နောက် သူသည် မစ္စတာ မက်ဂရီဂါ ရေဘူးများ ဖြည့်လေ့ရှိသော ရေကန်တစ်ခုနားသို့ ရောက်သွားသည်။ အဖြူရောင် ကြောင်တစ်ကောင်သည် ရွှေငါးများကို စိုက်ကြည့်နေ၍ အလွန်တရာ တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေသည်၊ သို့သော် တစ်ခါတစ်ရံ သူမ၏ အမြီးဖျားသည် အသက်ရှင်သကဲ့သို့ တဆတ်ဆတ် လှုပ်ရှားနေသည်။ Peter သည် သူမနှင့် စကားမပြောဘဲ ထွက်သွားခြင်းသာ အကောင်းဆုံးဟု ထင်မြင်သည်၊ သူသည် မိမိ၏ ဝမ်းကွဲညီ Benjamin Bunny လေးထံမှ ကြောင်များအကြောင်း ကြားဖူးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
သူသည်연장သိုလှောင်ခန်းဆီသို့ ပြန်သွားခဲ့သည်၊ သို့သော် ရုတ်တရက်ပင် သူနှင့် အလွန်နီးကပ်သောနေရာမှ တူးသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်— ဆြ-ရ်-ရစ်ချ်၊ ဆြပ်ချ်၊ ဆြပ်ချ်၊ ဆြစ်ချ်။ Peter သည်茂みအောက်သို့ လျင်မြန်စွာ ခိုဝင်သွားလေသည်။ သို့သော် မကြာမီ ဘာမျှမဖြစ်သောကြောင့် သူသည် ထွက်လာပြီး လှည်းတစ်စီးပေါ်သို့ တက်ကာ ခေါင်းငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူမြင်ရသောပထမဆုံးအရာမှာ Mr. McGregor သည် ကြက်သွန်နီများကို တူးနေသည့်မြင်ကွင်းဖြစ်သည်။ သူ၏ကျောကို Peter ဆီသို့ လှည့်ထားပြီး သူ့အနောက်ဘက်တွင် တံခါးပေါက်ရှိနေသည်။
Peter သည် စက်ဘီးလှည်းပေါ်မှ တိတ်တဆိတ် ဆင်းလိုက်ပြီး၊ ကောက်သီးနက်ချုံများနောက်ရှိ တည့်တည့်လမ်းတလျှောက် သူတတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံး ပြေးလွှားသွားလေသည်။
မစ္စတာ မက်ဂရီဂါ သည် ထောင့်မှာ Peter ကို မြင်လိုက်သော်လည်း Peter မှာ ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။ သူသည် တံခါးအောက်မှ တိုးဝင်ကာ၊ ဥယျာဉ်ပြင်ပ သစ်တောထဲတွင် နောက်ဆုံး၌ လုံခြုံစွာ ရောက်ရှိသွားလေသည်။
မစ္စတာ မက်ဂရီဂါသည် သေးငယ်သောအင်္ကျီနှင့် ဖိနပ်များကို ကျောက်ကြောင်ရုပ်တုတစ်ခုပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲထားလိုက်သည်၊ ကျောက်ကြောင်ရုပ်တုသည် ကျောက်ကြောင်ငှက်များကို ထိတ်လန့်စေရန် ဖြစ်သည်။
ပီတာသည် မိမိနေအိမ်ဖြစ်သော ကြီးမားသောမာသစ်ပင်ရောက်သည်အထိ ပြေးခြင်းကို တစ်ခဏမျှမရပ်ဘဲ နောက်သို့လည်း လှည့်မကြည့်ဘဲ ပြေးသွားလေသည်။
သူသည် မောပန်းနွမ်းနယ်လွန်းသောကြောင့် ယုန်တွင်းထဲရှိ နူးညံ့သောသဲပြင်ပေါ်တွင် ဖပြားကျသွားပြီး မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်လေသည်။ သူ့အမေသည် အစားအစာချက်ပြုတ်ရာတွင် အလုပ်ရှုပ်နေသည်၊ Peter သည် သူ့အဝတ်အစားများကို ဘယ်မှာထားခဲ့သည်ကို သူမ တွေးဆနေမိသည်။ ၎င်းသည် Peter နှစ်ပတ်အတွင်း ဆုံးရှုံးသွားသော ဒုတိယမြောက် အင်္ကျီလေးနှင့် ဖိနပ်တစ်စုံဖြစ်သည်။
ထိုညတွင် Peter သည် သိပ်မကောင်းလှပေ။
သူ့အမေသည် သူ့ကို အိပ်ရာထဲ တင်ပေးပြီး၊ camomile လက်ဖက်ရည် ဆောင်ပေးလေသည်၊ ထို့နောက် Peter အား တစ်ကြိမ်စာ သောက်ခိုင်းလေသည်။
«အိပ်ရာဝင်ချိန်တွင် တစ်ဇွန်းစာ သောက်ရမည်။»
သို့သော် Flopsy၊ Mopsy နှင့် Cotton-tail တို့မူ ညစာအဖြစ် ပေါင်မုန့်နှင့်နို့၊ ထို့အပြင် ဘလက်ဘယ်ရီသီးများကိုပါ စားသောက်ခဲ့ကြသည်။