पिटर खरायोको कथा

एकादेशमा चारवटा साना खरायोहरू थिए, र तिनीहरूको नाम थियो: फ्लोप्सी, मोप्सी, कटन-टेल, र पिटर।
तिनीहरू आफ्नी आमासँग एउटा बालुवाको ढिस्कोमा बस्थे, एउटा धेरै ठूलो सल्लाको रूखको जरामुनि।

“अब मेरा प्यारा बच्चाहरू,“ एक बिहान बूढी मिसेस र्‍याबिटले भनिन्, “तिमीहरू खेतहरूमा वा बाटोको तलतिर जान सक्छौ, तर मिस्टर म्याकग्रेगरको बगैंचामा नजानू: त्यहाँ तिमीहरूको बुबाको दुर्घटना भएको थियो; मिसेस म्याकग्रेगरले उहाँलाई एउटा पाईमा हालेकी थिइन्।“

“अब जाऊ, र बदमासी नगर्नू। म बाहिर जाँदैछु।”

त्यसपछि बूढी मिसेस र्‍याबिटले एउटा टोकरी र आफ्नो छाता लिइन्, र जङ्गल हुँदै बेकरको पसलमा गइन्। उनले एउटा खैरो पाउरोटी र पाँचवटा करेन्ट बन किनिन्।

फ्लोप्सी, मोप्सी र कटन-टेल, जो असल साना खरायोहरू थिए, ब्ल्याकबेरी जम्मा गर्न बाटो हुँदै तल गए।

तर पिटर, जो धेरै चकचके थियो, सिधै मिस्टर म्याकग्रेगरको बगैंचामा दौडेर गयो, र गेटको मुनिबाट छिर्‍यो!

सुरुमा उसले केही लेटस र केही फ्रेन्च सिमी खायो; र त्यसपछि उसले केही मुलाहरू खायो।

अनि त्यसपछि, अलि बिसञ्चो महसुस गर्दै, ऊ केही पार्स्ले खोज्न गयो।

तर एउटा काँक्रोको थाँक्रोको छेउमा, ऊ मिस्टर म्याकग्रेगरसँग ठोक्किन पुग्यो!

मिस्टर म्याकग्रेगर हात र घुँडा टेकेर साना बन्दाकोपीहरू रोप्दै हुनुहुन्थ्यो, तर उहाँ जुरुक्क उठ्नुभयो र पिटरको पछि दौडिनुभयो, एउटा काँटा हल्लाउँदै र कराउँदै, “रोकिऊ चोर!“

पिटर असाध्यै डराएको थियो; ऊ बगैंचाभरि दौडियो, किनभने उसले गेटसम्म फर्कने बाटो बिर्सेको थियो। उसले आफ्नो एउटा जुत्ता बन्दागोभीहरूको बीचमा हरायो, र अर्को जुत्ता आलुहरूको बीचमा।

तिनीहरूलाई हराएपछि, ऊ चार खुट्टामा दौडियो र अझ छिटो गयो, जसले गर्दा मलाई लाग्छ ऊ सायद पूरै भाग्न सक्थ्यो होला यदि ऊ दुर्भाग्यवश गुजबेरीको जालमा नअल्झिएको भए, र आफ्नो ज्याकेटका ठूला टाँकहरूले गर्दा नफसेको भए। त्यो पित्तलका टाँकहरू भएको नीलो ज्याकेट थियो, एकदमै नयाँ।

पिटरले आफूलाई हराएको ठानेर आश मार्यो, र ठूला-ठूला आँसु झार्यो; तर उसको सुँकसुँक केही मिलनसार भँगेराहरूले सुने, जो निकै उत्साहित हुँदै उडेर ऊकहाँ आए, र उसलाई फुत्किने प्रयास गर्न आग्रह गरे।

मिस्टर म्याकग्रेगर एउटा चाल्नो लिएर आए, जसले उनी पिटरलाई माथिबाट छोप्ने विचारमा थिए; तर पिटर ठीक समयमा फुत्कियो, आफ्नो ज्याकेट त्यहीँ छोडेर।

अनि हतार-हतार औजार राख्ने टहरोमा पस्यो, र एउटा क्यानमा हामफाल्यो। लुक्नको लागि यो एकदमै राम्रो कुरा हुने थियो, यदि यसमा त्यति धेरै पानी नभएको भए।

मिस्टर म्याकग्रेगरलाई पक्का विश्वास थियो कि पिटर औजार राख्ने टहरामा कतै छ, सायद फूलको गमलामुनि लुकेको छ। उहाँले होसियारीपूर्वक तिनीहरूलाई पल्टाउन थाल्नुभयो, प्रत्येकको मुनि हेर्दै।
अनि पिटरले हाच्छ्युँ गर्‍यो—"हाच्छ्युँ!" मिस्टर म्याकग्रेगर तुरुन्तै उसको पछि लाग्नुभयो।

अनि उहाँले पिटरमाथि आफ्नो खुट्टा राख्न खोज्नुभयो, जो तीनवटा बिरुवाहरू पल्टाउँदै झ्यालबाट बाहिर हामफाल्यो। त्यो झ्याल मिस्टर म्याकग्रेगरको लागि धेरै सानो थियो, र उहाँ पिटरको पछि दौडेर थाकिसक्नुभएको थियो। उहाँ आफ्नो काममा फर्किनुभयो।

पिटर आराम गर्न बस्यो; उ स्याँस्याँ गरिरहेको थियो र डरले कामिरहेको थियो, अनि उसलाई कुन बाटो जाने भनेर केही थाहा थिएन। साथै, त्यो बट्टामा बसेको कारणले उ निकै ओसिलो भएको थियो।
केही समयपछि उ यताउति घुम्न थाल्यो, टुपुक—टुपुक गर्दै—धेरै छिटो होइन, र चारैतिर हेर्दै।

त्यसपछि उसले बगैंचाको सीधा पारि जाने बाटो खोज्ने प्रयास गर्‍यो, तर ऊ झन्-झन् अलमलमा पर्‍यो। त्यसपछि ऊ एउटा पोखरीनेर पुग्यो जहाँ मिस्टर म्याकग्रेगर आफ्नो पानीका भाँडाहरू भर्थे। एउटी सेती बिरालो केही सुनौलो माछाहरूलाई एकटकले हेरिरहेकी थिई, ऊ एकदमै, एकदमै शान्त भएर बसेकी थिई, तर बेलाबेलामा उसको पुच्छरको टुप्पो यसरी फर्फराउँथ्यो मानौं त्यो जीवित छ। पिटरले उनीसँग नबोली त्यहाँबाट जानु नै बेस हुने सोच्यो; उसले आफ्नो कजिन, सानो बेन्जामिन बन्नीबाट बिरालाहरूको बारेमा सुनेको थियो।

ऊ औजार राख्ने छाप्रोतिर फर्कियो, तर अचानक, आफ्नो निकै नजिकै, उसले कोदालोको आवाज सुन्यो—ख्र-र-र-र, ख्याक, ख्याक, ख्याक। पिटर हतारहतार झाडीमुनि पस्यो। तर एकछिनपछि, केही नभएपछि, ऊ बाहिर निस्कियो, र एउटा पाङ्ग्रे ठेलागाडामा चढेर चियायो। उसले सबैभन्दा पहिले मिस्टर म्याकग्रेगरलाई प्याज गोडिरहेको देख्यो। उनको ढाड पिटरतिर फर्केको थियो, र उनीभन्दा पर गेट थियो!

पिटर ठेलागाडाबाट धेरै सुस्तरी तल झर्यो; र केही ब्ल्याक करेन्ट झाडीहरूको पछाडिको सीधा बाटो हुँदै, जति सक्दो छिटो दौडन थाल्यो।
मिस्टर म्याकग्रेगरले उसलाई कुनामा देखे, तर पिटरले वास्ता गरेन। ऊ गेटको मुनिबाट छिर्यो, र अन्ततः बगैंचा बाहिरको जंगलमा सुरक्षित भयो।

मिस्टर म्याकग्रेगरले कालो चराहरूलाई तर्साउन बुख्याचाको लागि त्यो सानो ज्याकेट र जुत्ताहरू झुन्ड्याइदिए।
पिटर ठूलो सल्लाको रूखमा रहेको आफ्नो घर नपुगेसम्म दौडिन रोकिएन र पछाडि फर्केर पनि हेरेन।

उ यति धेरै थाकेको थियो कि उ खरायोको दुलोको भुइँमा भएको राम्रो नरम बालुवामा पल्टियो र आफ्ना आँखाहरू बन्द गर्‍यो। उसकी आमा खाना पकाउन व्यस्त थिइन्; उसले आफ्ना लुगाहरू के गर्‍यो होला भनेर उनले सोचिन्। पिटरले दुई हप्तामा हराएको यो दोस्रो सानो ज्याकेट र एक जोर जुत्ता थियो!

त्यो साँझ पिटरलाई त्यति सन्चो थिएन।
उनकी आमाले उसलाई ओछ्यानमा सुताइन्, र अलिकति क्यामोमाइल चिया बनाइन्; अनि उनले त्यसको एक मात्रा पिटरलाई दिइन्!
“सुत्ने बेलामा एक ठूलो चम्चाभरि खानुपर्ने।”

तर फ्लोप्सी, मोप्सी र कटन-टेलले बेलुकाको खानामा पाउरोटी, दूध र ब्ल्याकबेरी खाए।