Full Text: Gubug Ing Tengah Alas
One story, four ways to read it
Every story comes in its original version plus several simplified reading levels, so it grows with your child.
The original text is the full story with rich vocabulary and descriptive language, ideal for reading aloud together and for kids who are ready for longer sentences.
The simplified levels retell the same story in shorter, simpler sentences matched to your child's stage. Ages 2-6 uses a few short sentences per scene, perfect for first time readers. Ages 4-8 adds simple dialogue and everyday vocabulary for kids beginning to follow along. Ages 6-10 keeps the language accessible while bringing back more of the story's detail, a natural bridge to the original.
Start at the level where your child is comfortable, and move up when they're ready. Hearing the same story told in richer language each time is one of the best ways to build vocabulary in any language.
Original Text: Gubug Ing Tengah Alas
Ana sawijining tukang negor kayu manggon karo bojone lan anak wadone telu ing sawijining gubuk cilik cedhak alas.
Sawijining esuk, nalika dheweke siap-siap arep nyambut gawe, dheweke kandha,
"Bojoku, aku ora bakal mulih ing wayah awan lan penggaweanku abot. Kirimna mangan awanku liwat anak wadon kita sing paling tuwa. Kanggo nuduhake dalane, aku bakal nggawa sakantong gandum lan nyebarake ing sadawaning dalanku."
Dheweke banjur lunga kanthi kapake ing pundhake.
Persis sadurunge awan, putrine lunga menyang alas. Dheweke nggawa sekendi sup lan sawetara roti kanggo dhahar awan bapake. Dheweke nggoleki gandum iku kanthi muspra, nanging manuk gereja lan manuk kutilang wis nothol saben wijine.
Dheweke mlaku nganti srengenge surup lan alas dadi adhem. Wit-witan kumresek lan manuk hantu muni, lan bocah wadon iku wiwit rumangsa wedi. Nalika iku, dheweke weruh cahya saka kadohan kelip-kelip ing antarane pang-pang wit.
"Mesti ana wong sing manggon ing kana," pikire. "Mesti wong-wong iku bakal menehi aku panggonan ngiyup kanggo bengi iki." Dheweke mlaku tumuju cahya iku lan tekan ing sawijining omah cilik ing jero alas.
Dheweke nothog lawang, lan swara sing kasar kandha,
"Mlebua."
Dheweke mlebu ing njero lan nemokake wong tuwa lagi lungguh ing sandhing meja. Jenggote sing putih meh nyentuh jogan. Ing njero ruangan kuwi, ana telung kewan, yaiku pitik babon, pitik jago, lan sapi belang.
"Kula kesasar wonten ing alas," kandhane bocah wadon kuwi marang wong tuwa mau. "Menapa kula angsal nyipeng wonten mriki?"
Ora mangsuli pitakonane, dheweke malah noleh menyang kewan-kewan kuwi, lan kandha,
"Pitik-pitik sing ayu lan sapi belang,
Apa sing kudu mbok wangsuli saiki?"
"Petok! Petok! Petok!" kandhane pitik babon.
"Kukuruyuk!" kandhane pitik jago.
"Moo! Moo! Moo!" kandhane sapi.
Kuwi tegese dheweke oleh manggon.
Mula wong lanang tuwa iku ngendika, "Kowe bakal nemokake akeh samubarang ing kene. Lungaa menyang pawon lan masaka kanggo mangan wengi."
Bocah wadon kuwi masak mangan wengi kanggo awake dhewe lan wong lanang tuwa kuwi, nanging dheweke ora tau mikirake kewan-kewan kuwi. Nalika dheweke wis mangan kabeh sing dikarepake, dheweke kandha, "Aku kesel banget. Ing ngendi aku kudu turu?"
Kewan-kewan kuwi mangsuli kanthi nyanyi,
"Mung awakmu dhewe sing mbok pikirake,
Saiki ing wengi iki ngasoa kaya samesthine."
Bocah wadon iku ngantuk banget nganti dheweke meh ora krungu apa sing diomongake wong-wong mau. "Munggaha menyang dhuwur," kandhane wong lanang tuwa iku. "Kowe bakal nemokake rong kamar kanthi siji panggonan turu ing saben kamar. Tataen panggonan turu loro iku sadurunge kowe turu."
Bocah wadon iku munggah menyang dhuwur lan nata panggonan turu ing kamar sing luwih gedhe kanggo awake dhewe. Banjur, dheweke nggletakake awake lan turu pules. Sawise sawetara wektu, wong lanang tuwa iku munggah menyang dhuwur. Nemokake panggonan turune ora ditata lan bocah wadon iku wis turu, dheweke gedheg-gedheg. Banjur, dheweke mbukak lawang ing jogan lan ngeculake panggonan turune tiba menyang ruangan ngisor lemah.
Bengi banget, tukang kayu iku mulih. Dheweke nesu marang bojone amarga wis njarake dheweke sedina muput tanpa panganan.
"Iki dudu salahku," kandhane. "Aku ngirim anak wadon awake dhewe nggawa mangan awanmu. Dheweke mesthi kesasar. Dheweke bakal bali sesuk, tanpa mangu-mangu."
Énjingipun, tukang tegor kayu punika kedah kesah dhateng pedamelanipun.
"Kèngkènen putri kaping kalih kita mbeta dhahar siyang kula dinten punika," ngendikanipun. "Kula badhé mbeta sakantong kacang polong. Kacang punika langkung ageng tinimbang wiji gandum. Piyambakipun badhé ningali kacang punika lan mboten badhé kesasar."
Nanging ing wayah awan, kacang polong iku ilang kabeh. Manuk-manuk alas wis nothoki kacang-kacang mau. Ora ana siji-sijia sing sisa kanggo nuduhake dalan.
Bocah wadon iku mlaku wira-wiri ing alas sedina muput. Pungkasane, dheweke tekan ing gubuge wong lanang tuwa iku lan diwenehi panganan lan papan kanggo ngiyup. Dheweke uga gagal menehi pakan kewan-kewan iku utawa nata paturone wong lanang tuwa iku. Nalika dheweke turu, wong lanang tuwa iku mbukak lawang. Dheweke banjur tiba menyang ruang ngisor lemah, kaya sing dialami sadulur wadone.
Ing esuk kaping telu, tukang kayu kuwi ngongkon bojone supaya ngirim anak bungsune nggawa mangan awane. "Dheweke tansah apik lan tliti," omonge. "Dheweke bakal tetep ana ing dalan lan ora kesasar, kaya sing dialami mbakyu-mbakyune."
"Ora," omonge ibune, "Aku ora pengin anak bungsu kita lunga. Kepiye yen dheweke uga kesasar?"
"Aja wedi," omonge bapake, "dheweke ngati-ati lan wicaksana, lan dheweke bakal nemokake dalane. Saliyane kuwi, aku bakal ngisi sakku nganggo kacang. Iki bakal tak sebar ing sadawane dalan."
Nanging nalika anak wadone lunga menyang alas, ora ana kacang sing katon. Manuk-manuk dara wis mangan kabeh, lan mula dheweke ora ngerti kudu mlaku menyang arah ngendi. Dheweke mikir kanthi sedhih kepiye ngelihe bapake lan kepiye ibune bakal sedhih amarga dheweke.
Nalika wayah dadi peteng, dheweke uga weruh cahya iku, lan tekan ing omah ing alas iku. Dheweke mlebu lan nyuwun panggonan kanggo ngiyup kaya sing ditindakake sedulur-sedulur wadone. Nalika panyuwune dikabulake, dheweke nepuk-nepuk sapi iku lan ngelus-elus wulu pitik babon lan pitik jago iku.
Wong lanang tuwa iku ndhawuhi dheweke masak kanggo mangan wengi, lan dheweke enggal nindakake. Banjur dheweke kandha, "Apa aku kudu mangan akeh sawetara kewan-kewan sing apik iki mbutuhake panganan?"
Dadi dheweke menehi panganan marang pitik-pitik iku lan sagenggem dami manis marang sapi iku. "Mangana, kewan-kewan sing daktresnani," kandhane. "Mbokmenawa kowe kabeh uga ngelak. Aku bakal njupukake banyu seger kanggo kowe kabeh."
Nalika kabeh iki wis rampung, dheweke lungguh ing meja lan mangan jatah mangan wengine.
Sanalika peksi-peksi punika nyèlèhaken sirahipun ing walik swiwinipun lan lembu punika meremaken mripatipun. Lajeng lare estri punika taken, "Menapa kita mboten badhe ngaso?"
Tiyang sepuh punika noleh dhateng kewan-kewan punika lan ngendika,
"Peksi-peksi ingkang endah lan lembu belang,
Menapa lare estri punika kedah tilem ing mriki sakmenika?"
Dheweke kabeh mangsuli bebarengan,
"Kepenake awake dhewe uga dipikirake;
Kareben dheweke ngaso saiki kaya sakmestine."
Nalika lare estri punika minggah, piyambakipun mranata patileman kekalih. Lajeng, piyambakipun mlebet dhateng kamar ingkang langkung alit, lan, saksampunipun ndedonga, mapan tilem lan ketileman.
Ing wanci tengah dalu piyambakipun tangi amargi swanten-swanten aneh. Griya punika muni kreyot-kreyot lan retak. Lawang-lawangipun mbikak wiyar. Pungkasanipun, wonten swanten gumlodhak kados-kados payon lan tembokipun sampun ambruk. Lajeng sedayanipun dados sepi. Mangertosi bilih piyambakipun mboten tatu lan sedayanipun tentrem, piyambakipun mapan tilem kanthi meneng lan ketileman malih.
Ing wanci enjing, piyambakipun dipungugah dening sunaring srengenge ing pasuryanipun. Sesawangan ingkang nggumunaken nyambut paningalipun! Piyambakipun sarean ing satunggaling kamar ingkang ageng lan endah. Wonten pangilon-pangilon ing tembok lan patilemanipun dipuntutup mawi kain emas.
"Kula mesthi nembe ngimpi," pikiripun lare estri punika.
Nanging nalika piyambakipun ngucek paningalipun, tiga pelayan mlebet lan nyuwun pirsa menapa ingkang saged dipuntindakaken kagem piyambakipun.
"Mboten wonten," wangsulanipun. "Kula kedah tangi lan masak sarapan kagem tiyang jaler sepuh punika lan maringi pakan ayam babon, lan ayam jago, lan lembu punika. Lajeng kula kedah enggal-enggal wangsul dhumateng ibu kula."
Lare estri wau mlajeng dhateng kamar sisih lan manggihaken tiyang jaler sepuh wau, ingkang sampun malih dados pangeran ingkang bagus.
"Kula inggih tiyang jaler sepuh ingkang sampun wanen wau," ngendikanipun kalih mesem. "Satunggaling mantra ngewahi kastil kula dados gubuk lan kraton kula dados wana. Mantra punika namung saged dipunicalaken dening tiyang ingkang ngetingalaken kasaenan dhateng sedaya titah, ageng lan alit. Amargi panjenengan gadhah manah emas, kula badhe maringi bebungah. Tiga sato kewan punika sapunika dados kanca setya panjenengan piyambak."
Pangeran wau ngaturaken panuwun dhateng lare estri wau awit saking manahipun ingkang kebak welas asih, ngutus sato kewan wau mantuk sesarengan lare estri wau minangka kanca ingkang setya, lan njanjekaken kabagyan kagem kaluwarganipun, sawetawis sedherek-sedherek estrinipun tetep aman wonten ing taman wana, sinau kados pundi caranipun welas asih dhateng tiyang sanes kados ingkang piyambakipun tindakaken.