एउटा दाउरे आफ्नी पत्नी र तीन छोरीहरूसँग जङ्गलको छेउमा एउटा सानो झुपडीमा बस्थ्यो।
एक बिहान, कामको लागि तयार हुँदै गर्दा, उसले भन्यो,
"श्रीमती, म दिउँसो घरमा हुने छैन र काम भारी छ। हाम्री जेठी छोरीको हातमा मेरो खाना पठाइदिनू। बाटो देखाउनको लागि, म एक खल्ती गहुँ लैजान्छु र मेरो बाटोभरि छर्दै जान्छु।"
आफ्नो काँधमा बन्चरो राखेर ऊ हिँड्यो।

दिउँसो हुनुभन्दा ठीक अघि, उसकी छोरी जंगलमा गई। उसले आफ्नो बुबाको खानाको लागि एक जग सुप र केही रोटी बोकेकी थिई। उसले गहुँ व्यर्थैमा खोजी, तर भँगेरा र फिन्च चराहरूले सबै गेडा टिपिसकेका थिए।
घाम नअस्ताउन्जेल र जंगल चिसो नहुन्जेलसम्म ऊ हिँडिरही। रूखहरू सर्सराए र लाटोकोसेरोहरू कराए, अनि ती केटीलाई डर लाग्न थाल्यो। त्यही समयमा, उसले हाँगाहरूका बीचबाट धेरै टाढा एउटा बत्ती चम्किरहेको देखी।
"त्यहाँ पक्कै कोही बस्छ होला," उसले सोची। "पक्कै पनि उनीहरूले मलाई रातको लागि बास दिनेछन्।" ऊ त्यो बत्तीतिर अघि बढी र घना जंगलभित्र रहेको एउटा सानो घरमा पुगी।
उसले ढोका ढकढकाई, र एउटा धोद्रो स्वरले भन्यो,
"भित्र आऊ।

उनी भित्र गइन् र एउटा टेबलको छेउमा बसिरहेका एक वृद्ध मानिसलाई भेट्टाइन्। उनको सेतो दाह्रीले झन्डै भुइँ छोएको थियो। कोठामा तीनवटा जनावरहरू थिए, एउटी कुखुरी, एउटा भाले, र एउटी छिर्केमिर्के गाई।
"मैले जङ्गलमा बाटो बिराएँ," केटीले वृद्ध मानिसलाई भनिन्। "के म आजको रात यहाँ बिताउन सक्छु?"
उनलाई जवाफ दिनुको सट्टा, उनी जनावरहरूतर्फ फर्किए, र भने,
"सुन्दर पन्छीहरू र छिर्केमिर्के गाई,
तिमीहरूसँग अब के जवाफ छ?

क्लक! क्लक! क्लक!» कुखुराले भनी।
«कुखुरी काँ!» भालेले भन्यो।
«मु! मु! मु!» गाईले भनी।
यसको अर्थ उनी बस्न सक्छिन् भन्ने थियो।

त्यसैले ती बूढा मानिसले भने, «तिमीले यहाँ सबै कुरा प्रशस्त पाउनेछौ। भान्साकोठामा जाऊ र रातिको खाना पकाऊ।

ती केटीले आफ्नो र ती बूढो मानिसको लागि रातीको खाना पकाइन्, तर उनले जनावरहरूको बारेमा कहिल्यै सोचिनन्। जब उनले आफूले चाहेजति सबै खाइन्, उनले भनिन्, «म धेरै थाकेकी छु। म कहाँ सुतूँ?»
जनावरहरूले एकै स्वरमा गाउँदै जवाफ दिए,
«तिमीले केवल आफ्नो बारेमा मात्र सोच्यौ,
अब आज राती त्यसै अनुसार आराम गर।

केटी यति धेरै निद्रामा थिई कि उनीहरूले भनेको कुरा उसले सायदै सुनी। "माथि जाऊ," बूढो मानिसले भन्यो। "तिमीले त्यहाँ दुईवटा कोठाहरू भेटाउनेछौ जसमा एक-एकवटा ओछ्यान हुनेछन्। सुत्नुअघि दुवै ओछ्यानहरू मिलाउनू।"
केटी माथि गई र ठूलो कोठाको ओछ्यान आफ्नो लागि मिलाई। त्यसपछि, ऊ त्यहीँ पल्टी र गहिरो निद्रामा परी। केही समयपछि, बूढो मानिस माथि आयो। आफ्नो ओछ्यान नमिलाएको र केटी सुतिरहेको देखेर, उसले आफ्नो टाउको हल्लायो। त्यसपछि, उसले भुइँमा भएको एउटा ढोका खोल्यो र उसको ओछ्यानलाई छिँडीमा खसालिदियो।

साँझ अबेर, दाउरे घर गयो। उसले आफूलाई दिनभरि खानाविना छाडेकोमा आफ्नी श्रीमतीलाई गाली गर्‍यो।
"यसमा मेरो गल्ती छैन," उनले भनिन्। "मैले हाम्री छोरीलाई तपाईंको खाना दिएर पठाएकी थिएँ। उसले पक्कै बाटो बिराएको हुनुपर्छ। कुनै शंका छैन, उनी भोलि फर्किनेछिन्।

भोलिपल्ट बिहानै, दाउरेलाई आफ्नो काममा जानु थियो।
«आज मेरो खाना लिएर हाम्री दोस्रो छोरीलाई पठाउनू,» उसले भन्यो। «म खल्तीभरि केराउ बोकेर जानेछु। ती गहुँका दानाभन्दा ठूला हुन्छन्। उसले तिनलाई देख्नेछे र बाटो बिराउने छैन।

तर मध्याह्नमा, सबै केराउहरू सकिएका थिए। जंगलका चराहरूले तिनलाई टिपिसकेका थिए। बाटो देखाउन एउटा पनि बाँकी थिएन।
ती केटी दिनभरि जंगलमा यताउति हिँडिरहिन्। अन्ततः, उनी ती बूढो मानिसको कुटीमा पुगिन् र उनलाई खाना र बास दिइयो। उनी पनि जनावरहरूलाई खाना खुवाउन वा बूढो मानिसको ओछ्यान मिलाउन असफल भइन्। उनी सुतिरहेको बेला, ती बूढोले ढोका खोले। आफ्नी दिदीले जस्तै, उनी पनि तल तहखानामा खसिन्।

तेस्रो बिहान, दाउरेले आफ्नी पत्नीलाई उनीहरूको सबैभन्दा कान्छी छोरीलाई उसको खाना दिएर पठाउन भन्यो। "ऊ सधैं असल र सचेत छे," उसले भन्यो। "ऊ बाटोमै हिँड्नेछे र आफ्ना दिदीहरूले जस्तै बाटो बिराउने छैन।"
"होइन," आमाले भनिन्, "म हाम्रो सबैभन्दा कान्छी छोरी जाओस् भन्ने चाहन्नँ। यदि उसले पनि बाटो बिराई भने नि?"
"नडराऊ," बुबाले भने, "ऊ होसियार र समझदार छे, र उसले बाटो पत्ता लगाउनेछे। साथै, म मेरा खल्तीहरू सिमीले भर्नेछु। म ती सिमीहरू बाटोभरि छर्नेछु।"
तर जब उसकी छोरी जङ्गलमा गई, त्यहाँ कुनै सिमीहरू देखिएनन्। ढुकुरहरूले ती सबै खाइसकेका थिए, र त्यसैले उसलाई कुन बाटो जाने भनेर थाहा भएन। उसले दुःखी हुँदै सोची कि उसको बुबा कति भोकाउनुभएको होला र उसकी आमाले उसको लागि कति पीर गर्नुहोला।

अँध्यारोमा, उनले पनि उज्यालो देखिन्, र जंगलको घरमा आइन्। उनी भित्र गइन् र आफ्ना दिदीहरूले जस्तै आश्रय मागिन्। आश्रय पाएपछि, उनले गाईलाई सुम्सुम्याइन् र कुखुरी र भालेको प्वाँख मुसारिन्।
बूढो मानिसले उनलाई रातिको खाना पकाउन भने, र उनले तुरुन्तै त्यसो गरिन्। अनि उनले भनिन्, «यी असल जनावरहरूलाई खाना चाहिएको बेला के म मात्र टन्न खाऊँ?»
त्यसैले उनले कुखुराहरूलाई खाना दिइन् र गाईलाई एक अँगालो मीठो पराल दिइन्। «खाओ, प्यारा जनावरहरू,» उनले भनिन्। «सायद तिमीहरूलाई तिर्खा पनि लागेको छ। म तिमीहरूका लागि ताजा पानी ल्याइदिन्छु।»
यति गरिसकेपछि, उनी टेबलमा बसिन् र आफ्नो रातिको खाना खाइन्।

चाँडै कुखुराहरूले आफ्ना टाउको पखेटापछाडि राखे र गाईले आफ्ना आँखा बन्द गरी। त्यसपछि केटीले सोधी, «के हामी आराम गर्न नजाने?»
बूढो मानिस जनावरहरूतर्फ फर्किए र भने,
«सुन्दर कुखुराहरू र पाटे गाई,
के यो कन्या अब यहाँ सुत्लिन्?

उनीहरूले एकसाथ जवाफ दिए,
«उनले हाम्रो आरामको बारेमा पनि सोचिन्;
अब उनलाई आराम गर्न दिनुपर्छ।

जब कन्या माथिल्लो तलामा गइन्, उनले दुवै ओछ्यानहरू मिलाइन्। त्यसपछि, उनी सानो कोठामा गइन्, र आफ्नो प्रार्थना गरेपछि, पल्टिइन् र निदाइन्।
मध्यरातमा उनी अनौठा आवाजहरूले ब्युँझिइन्। घर चरमराइरहेको र चर्किरहेको थियो। ढोकाहरू ह्वात्तै खुले। अन्त्यमा, मानौँ छाना र भित्ताहरू भत्किएर खसेझैँ एउटा ठूलो आवाज आयो। त्यसपछि सबै शान्त भयो। आफूलाई कुनै चोट नलागेको र सबै शान्त भएको पाएर, उनी चुपचाप पल्टिइन् र फेरि निदाइन्।

बिहान, अनुहारमा परेको घामले उनलाई बिउँझायो। उनको आँखा अगाडि कस्तो अचम्मको दृश्य थियो! उनी एउटा ठूलो, सुन्दर कोठामा पल्टिरहेकी थिइन्। भित्तामा ऐनाहरू थिए र ओछ्यान सुनको कपडाले ढाकिएको थियो।
"मैले सपना देखिरहेको हुनुपर्छ," ती कन्याले सोचिन्।
तर उनी आफ्नो आँखा मिच्दै गर्दा तीन जना नोकरहरू भित्र आए र उनीहरूले उनको लागि के गर्न सक्छन् भनेर सोधे।
"केही पर्दैन," उनले भनिन्। "म उठेर ती बूढो मानिसको बिहानको खाजा पकाउनुपर्छ र कुखुरी, भाले, र गाईलाई खुवाउनुपर्छ। त्यसपछि म हतार-हतार घर मेरी आमाकहाँ जानुपर्छ।

उनी दौडेर अर्को कोठामा गइन् र ती वृद्ध मानिसलाई भेटिन्, जो एक सुन्दर राजकुमारमा परिणत भएका थिए।
"म नै त्यो कपाल फुलेको वृद्ध मानिस थिएँ," उनले मुस्कुराउँदै भने। "एउटा जादुले मेरो दरबारलाई झुपडीमा र मेरो राज्यलाई जङ्गलमा परिणत गरिदिएको थियो। यो जादु त्यस्तो व्यक्तिले मात्र तोड्न सक्थ्यो जसले साना र ठूला सबै प्राणीहरूप्रति दया देखाउँछ। तिम्रो हृदय सुन जस्तै शुद्ध भएकोले, म तिमीलाई इनाम दिन चाहन्छु। यी तीनवटा जनावरहरू अब तिम्रा आफ्नै वफादार साथीहरू हुन्।"
उनले उनको मायालु हृदयको लागि धन्यवाद दिए, जनावरहरूलाई वफादार साथीको रूपमा उनीसँगै घर पठाए, र उनको परिवारको लागि खुशीको वाचा गरे, जबकि उनका दिदीबहिनीहरू जङ्गलको बगैंचामा सुरक्षित रहेर उनीले जस्तै अरूको हेरचाह कसरी गर्ने भनेर सिकिरहे।