Full Text: တောအုပ်ထဲက တဲလေး
One story, four ways to read it
Every story comes in its original version plus several simplified reading levels, so it grows with your child.
The original text is the full story with rich vocabulary and descriptive language, ideal for reading aloud together and for kids who are ready for longer sentences.
The simplified levels retell the same story in shorter, simpler sentences matched to your child's stage. Ages 2-6 uses a few short sentences per scene, perfect for first time readers. Ages 4-8 adds simple dialogue and everyday vocabulary for kids beginning to follow along. Ages 6-10 keeps the language accessible while bringing back more of the story's detail, a natural bridge to the original.
Start at the level where your child is comfortable, and move up when they're ready. Hearing the same story told in richer language each time is one of the best ways to build vocabulary in any language.
Original Text: တောအုပ်ထဲက တဲလေး
တောအုပ်အနီးရှိ တဲအိမ်လေးတစ်လုံးတွင် ထင်းခုတ်သမားတစ်ယောက်သည် သူ၏ ဇနီး၊ သမီးသုံးယောက်တို့နှင့်အတူ နေထိုင်ခဲ့သည်။
တစ်နေ့သော နံနက်ခင်းတွင် သူ အလုပ်သွားရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် သူက ပြောလိုက်သည်၊
«အို မိန်းမ၊ မွန်းတည့်ချိန်မှာ ငါ အိမ်ပြန်လာဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ပြီးတော့ အလုပ်ကလည်း ပင်ပန်းတယ်။ ငါ့အတွက် နေ့လယ်စာကို ငါတို့ရဲ့ သမီးအကြီးဆုံးနဲ့ ထည့်ပေးလိုက်ပါ။ လမ်းပြဖို့အတွက် ငါ ဂျုံစေ့တွေကို အိတ်ကပ်ထဲ အပြည့်ထည့်သွားပြီး ငါသွားမယ့် လမ်းတစ်လျှောက်မှာ ကြဲချသွားမယ်။»
ထို့နောက် သူ၏ ပုဆိန်ကို ပခုံးပေါ် ထမ်းလျက် သူ ထွက်သွားခဲ့လေသည်။
မွန်းတည့်ခါနီးအချိန်တွင် သူ၏သမီးသည် တောထဲသို့ သွားခဲ့သည်။ သူမသည် ဖခင်၏ ညစာအတွက် စွပ်ပြုတ်တစ်ကရားနှင့် ပေါင်မုန့်အချို့ကို ယူဆောင်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် ဂျုံစေ့များကို အချည်းနှီး ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း၊ စာကလေးများနှင့် စာဘုန်းကြီးငှက်များသည် ဂျုံစေ့အားလုံးကို ကောက်စားသွားခဲ့ကြသည်။
နေဝင်သွားပြီး တောအုပ်ကြီး အေးစက်လာသည်အထိ သူမ ဆက်လျှောက်သွားခဲ့သည်။ သစ်ပင်များက တရှဲရှဲအသံပြုကာ ဇီးကွက်များက အော်မြည်လာကြသဖြင့် မိန်းကလေးသည် စတင်ကြောက်ရွံ့လာခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် သစ်ကိုင်းများကြားမှ တလက်လက် တောက်ပနေသော အဝေးမှ အလင်းရောင်တစ်ခုကို သူမ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။
"အဲဒီမှာ တစ်ယောက်ယောက် နေမှာပဲ" ဟု သူမ တွေးလိုက်သည်။ "ဒီညအတွက် သူတို့ ငါ့ကို သေချာပေါက် ခိုလှုံခွင့်ပေးမှာပါ။" သူမသည် အလင်းရောင်ရှိရာသို့ လျှောက်သွားခဲ့ရာ တောနက်ထဲရှိ အိမ်လေးတစ်လုံးဆီသို့ ရောက်သွားခဲ့သည်။
သူမ တံခါးကို ခေါက်လိုက်သောအခါ ဩရှရှအသံကြီးတစ်ခုက ပြောလိုက်သည်၊
"ဝင်ခဲ့ပါ။
သူမ အထဲသို့ ဝင်သွားပြီး စားပွဲဘေးတွင် ထိုင်နေသော အဘိုးအိုတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ၏ ဖြူဖွေးသော မုတ်ဆိတ်မွေးကြီးသည် ကြမ်းပြင်ကို ထိလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။ အခန်းထဲတွင် ကြက်မတစ်ကောင်၊ ကြက်ဖတစ်ကောင်နှင့် အပြောက်အကျား နွားမတစ်ကောင် ဟူ၍ တိရစ္ဆာန် သုံးကောင် ရှိသည်။
"သမီး တောထဲမှာ လမ်းပျောက်သွားလို့ပါ" ဟု မိန်းကလေးက အဘိုးအိုကို ပြောလိုက်သည်။ "ဒီမှာ တစ်ညလောက် အိပ်ခွင့်ပြုနိုင်မလားရှင်။"
သူမကို ပြန်ဖြေမည့်အစား၊ သူက တိရစ္ဆာန်လေးများဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်မှာ၊
"လှပတဲ့ ကြက်ကလေးတွေနဲ့ အပြောက်အကျား နွားမလေး၊
မင်းတို့ အခု ဘယ်လို ပြန်ဖြေကြမလဲ။
"ကွတ်! ကွတ်! ကွတ်!" ဟု ကြက်မက ဆိုသည်။
"အောက်အီးအီးအွတ်!" ဟု ကြက်ဖက ဆိုသည်။
"မူး! မူး! မူး!" ဟု နွားမက ဆိုသည်။
ထိုအရာက သူမ ဆက်နေနိုင်သည်ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။
ထို့ကြောင့် အဘိုးအိုက ပြောသည်၊ «ဒီမှာ အရာအားလုံး အများကြီး ရှိတာကို မင်း တွေ့ရလိမ့်မယ်။ မီးဖိုချောင်ထဲသွားပြီး ညစာ ချက်လိုက်ပါ။
မိန်းကလေးသည် သူမကိုယ်တိုင်နှင့် အဘိုးအိုအတွက် ညစာကို ချက်ပြုတ်ခဲ့သော်လည်း၊ တိရစ္ဆာန်လေးများကိုမူ လုံးဝ သတိမရခဲ့ပေ။ သူမ စားချင်သလောက် စားပြီးသွားသောအခါ၊ «ငါ အရမ်း ပင်ပန်းနေပြီ။ ငါ ဘယ်မှာ အိပ်ရမလဲ» ဟု သူမက ပြောသည်။
တိရစ္ဆာန်လေးများက သံပြိုင် ပြန်ဖြေကြသည်မှာ၊
«သင်ဟာ ကိုယ့်အတွက်ပဲ ကိုယ်တွေးခဲ့တယ်၊
အခု ဒီညတော့ သင်နဲ့ထိုက်တန်သလိုပဲ အနားယူပေတော့။
မိန်းကလေးသည် အလွန်အိပ်ချင်နေသောကြောင့် သူတို့ပြောသည့်စကားကို သိပ်မကြားလိုက်ရပေ။ "အပေါ်ထပ်ကို သွားပါ" ဟု အဘိုးအိုက ပြောသည်။ "အခန်းတိုင်းမှာ ကုတင်တစ်လုံးစီပါတဲ့ အခန်းနှစ်ခန်းကို မင်း တွေ့လိမ့်မယ်။ မအိပ်ခင် အိပ်ရာနှစ်ခုစလုံးကို ပြင်ထားပါ။"
မိန်းကလေးသည် အပေါ်ထပ်သို့သွားပြီး ပိုကြီးသောအခန်းရှိ သူမအတွက် အိပ်ရာကို ပြင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် လှဲချလိုက်ပြီး ချက်ချင်း အိပ်ပျော်သွားသည်။ အချိန်အနည်းငယ်ကြာသောအခါ အဘိုးအိုသည် အပေါ်ထပ်သို့ တက်လာသည်။ သူ၏အိပ်ရာကို မပြင်ထားသည်နှင့် မိန်းကလေး အိပ်ပျော်နေသည်ကို တွေ့ရသောအခါ သူက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် ကြမ်းပြင်ရှိ တံခါးတစ်ချပ်ကို ဖွင့်လိုက်ပြီး သူမ၏ကုတင်ကို မြေအောက်ခန်းထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားစေသည်။
ညနေစောင်း အချိန်နှောင်းပိုင်းတွင် ထင်းခုတ်သမားသည် အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ တစ်နေကုန် အစာမစားရဘဲ ထားခဲ့သည့်အတွက် သူက ဇနီးဖြစ်သူကို ဆူပူခဲ့သည်။
"ဒါ ကျွန်မအမှား မဟုတ်ပါဘူး" ဟု သူမက ပြောသည်။ "ရှင့်အတွက် ညစာနဲ့အတူ ကျွန်မတို့ရဲ့ သမီးလေးကို ကျွန်မ လွှတ်လိုက်ပါတယ်။ သမီးလေး လမ်းပျောက်သွားတာ ဖြစ်ရမယ်။ မနက်ဖြန်ကျရင်တော့ သေချာပေါက် ပြန်ရောက်လာမှာပါ။
နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစောတွင် ထင်းခုတ်သမားသည် သူ၏အလုပ်သို့ သွားရမည်ဖြစ်သည်။
"ဒီနေ့ ငါ့ရဲ့ နေ့လယ်စာနဲ့အတူ ငါတို့ရဲ့ ဒုတိယသမီးကို လွှတ်လိုက်ပါ" ဟု သူက ပြောသည်။ "ငါက အိတ်ကပ်အပြည့် ပဲစေ့တွေကို ယူသွားမယ်။ အဲဒါတွေက ဂျုံစေ့တွေထက် ပိုကြီးတယ်။ သူမက အဲဒါတွေကို မြင်ရမှာဖြစ်ပြီး လမ်းပျောက်မှာ မဟုတ်ဘူး။
ဒါပေမဲ့ မွန်းတည့်ချိန်မှာတော့ ပဲစေ့တွေ အကုန်လုံး ကုန်သွားခဲ့ပါတယ်။ တောထဲက ငှက်ကလေးတွေက အဲဒီပဲစေ့တွေကို ကောက်စားသွားခဲ့ကြပါတယ်။ လမ်းပြဖို့အတွက် တစ်စေ့မှ မကျန်တော့ပါဘူး။
မိန်းကလေးဟာ တစ်နေကုန် တောထဲမှာ ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်သွားနေခဲ့ပါတယ်။ နောက်ဆုံးတော့ သူမဟာ အဘိုးအိုရဲ့ တဲလေးဆီကို ရောက်လာခဲ့ပြီး အစားအသောက်နဲ့ နေစရာ ရခဲ့ပါတယ်။ သူမကလည်း တိရစ္ဆာန်လေးတွေကို အစာမကျွေးခဲ့သလို၊ အဘိုးအိုရဲ့ အိပ်ရာကိုလည်း မပြင်ပေးခဲ့ပါဘူး။ သူမ အိပ်ပျော်နေတဲ့အချိန်မှာ အဘိုးအိုက တံခါးကို ဖွင့်လိုက်ပါတယ်။ သူမရဲ့ အစ်မဖြစ်သူလိုပဲ မြေအောက်ခန်းထဲကို သူမ ပြုတ်ကျသွားခဲ့ပါတယ်။
တတိယမြောက်နေ့မနက်မှာ ထင်းခုတ်သမားက သူ့ရဲ့ နေ့လယ်စာနဲ့အတူ သူတို့ရဲ့ အငယ်ဆုံးကလေးကို လွှတ်လိုက်ဖို့ သူ့မိန်းမကို ပြောခဲ့တယ်။ "သူက အမြဲတမ်း လိမ္မာပြီး သတိထားတတ်တယ်" လို့ သူက ပြောတယ်။ "သူ့အစ်မတွေလိုမျိုး လမ်းပျောက်မှာ မဟုတ်ဘဲ လမ်းကြောင်းအတိုင်း သွားလိမ့်မယ်။"
"ဟင့်အင်း" လို့ မိခင်ဖြစ်သူက ပြောတယ်၊ "ငါတို့ရဲ့ အငယ်ဆုံးကလေးကို မသွားစေချင်ဘူး။ သူပါ လမ်းပျောက်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။"
"မကြောက်ပါနဲ့" လို့ ဖခင်ဖြစ်သူက ပြောတယ်၊ "သူက ဂရုစိုက်တတ်ပြီး ဉာဏ်ကောင်းပါတယ်၊ ပြီးတော့ သူ လမ်းရှာတွေ့မှာပါ။ ဒါ့အပြင် ငါ့အိတ်ကပ်တွေထဲမှာ ပဲစေ့တွေ အပြည့်ထည့်သွားမယ်။ အဲဒါတွေကို လမ်းတစ်လျှောက်မှာ ကြဲချသွားမယ်။"
ဒါပေမဲ့ သူ့သမီး တောထဲကို သွားတဲ့အခါ ပဲစေ့တွေကို မတွေ့ရတော့ဘူး။ ချိုးငှက်တွေက အဲဒါတွေအားလုံးကို စားပစ်လိုက်ကြပြီမို့ သူ ဘယ်လမ်းကို သွားရမှန်း မသိတော့ဘူး။ သူ့အဖေ ဘယ်လောက်တောင် ဗိုက်ဆာနေမလဲဆိုတာရယ်၊ ပြီးတော့ သူ့အမေ သူ့အတွက် ဘယ်လောက်တောင် ပူဆွေးသောကရောက်နေမလဲဆိုတာကို သူက ဝမ်းနည်းစွာနဲ့ တွေးမိရှာတယ်။
မှောင်လာသောအခါ သူမသည်လည်း အလင်းရောင်ကို မြင်ခဲ့ပြီး တောထဲရှိ အိမ်လေးဆီသို့ လာခဲ့သည်။ သူမသည် အထဲသို့ဝင်ကာ သူမ၏ အစ်မများ ပြုလုပ်ခဲ့သကဲ့သို့ပင် ခိုလှုံခွင့်တောင်းခဲ့သည်။ ခွင့်ပြုချက်ရသောအခါ သူမသည် နွားမကို ပွတ်သပ်ပေးပြီး ကြက်မနှင့် ကြက်ဖတို့၏ အမွေးများကိုလည်း သပ်ပေးခဲ့သည်။
အဘိုးအိုက သူမကို ညစာချက်ရန် ပြောခဲ့ပြီး သူမသည် ချက်ချင်းပင် ချက်ပြုတ်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူမက «ဒီတိရစ္ဆာန်ကောင်းလေးတွေ အစာလိုချင်နေချိန်မှာ ငါက အများကြီး စားရမှာလား» ဟု ပြောခဲ့သည်။
ထို့ကြောင့် သူမသည် ကြက်များကို အစာကျွေးပြီး နွားမကို ချိုမြိန်သော မြက်ခြောက်တစ်ပွေ့စာ ကျွေးခဲ့သည်။ «စားကြပါ၊ ချစ်စရာ တိရစ္ဆာန်လေးတို့» ဟု သူမက ပြောခဲ့သည်။ «နင်တို့ ရေလည်း ဆာနေလောက်ပြီ။ ငါ ရေသန့်သန့်လေး သွားယူပေးမယ်။»
ထိုသို့လုပ်ပြီးသောအခါ သူမသည် စားပွဲတွင် ထိုင်ကာ သူမ၏ ညစာကို စားခဲ့သည်။
မကြာမီ ကြက်ငှက်တို့သည် ၎င်းတို့၏ ခေါင်းများကို အတောင်ပံများနောက်သို့ သွင်းလိုက်ကြပြီး နွားမကြီးသည်လည်း မျက်စိမှိတ်လိုက်လေသည်။ ထို့နောက် မိန်းကလေးက «ကျွန်မတို့ အနားမယူကြတော့ဘူးလား» ဟု မေးလိုက်သည်။
အဘိုးအိုသည် တိရစ္ဆာန်များဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်၊
«လှပသော ကြက်ငှက်တို့နှင့် အပြောက်အကျား နွားမကြီး၊
ဒီမိန်းမငယ်လေး ယခု ဒီမှာ အိပ်စက်သင့်သလား။
သူတို့က အတူတကွ ပြန်ဖြေကြတယ်၊
«ငါတို့ သက်တောင့်သက်သာရှိဖို့ကိုလည်း သူ စဉ်းစားပေးခဲ့တယ်၊
အခုတော့ သူ နားသင့်သလို နားပါစေတော့။
မိန်းကလေးသည် အပေါ်ထပ်သို့ တက်သွားသောအခါ၊ သူမသည် ကုတင်နှစ်လုံးစလုံးကို ခင်းကျင်းပြင်ဆင်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူမသည် ပိုသေးငယ်သော အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားပြီး၊ ဘုရားစာရွတ်ဆိုပြီးနောက် လှဲလျောင်းကာ အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။
သန်းခေါင်ယံအချိန်တွင် ထူးဆန်းသော ဆူညံသံများကြောင့် သူမ လန့်နိုးသွားခဲ့သည်။ အိမ်ကြီးသည် တကျွီကျွီမြည်ကာ အက်ကွဲသံများ ထွက်ပေါ်နေခဲ့သည်။ တံခါးများသည် ရုတ်တရက် ပွင့်ထွက်သွားခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် အမိုးနှင့် နံရံများ ပြိုကျသွားသည့်အလား ပြင်းထန်သော အသံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ထို့နောက် အားလုံး ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။ သူမ ထိခိုက်ဒဏ်ရာမရကြောင်းနှင့် အားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားကြောင်း တွေ့ရှိရသောအခါ၊ သူမသည် ငြိမ်သက်စွာ ဆက်လှဲနေပြီး ထပ်မံ အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။
မနက်ခင်းမှာ သူမရဲ့မျက်နှာပေါ် နေရောင်ကျလာလို့ သူမ နိုးလာခဲ့တယ်။ သူမ မျက်စိရှေ့မှာ မြင်လိုက်ရတဲ့ မြင်ကွင်းကတော့ အံ့ဩစရာပါပဲ။ သူမဟာ ကြီးမားပြီး လှပတဲ့ အခန်းကြီးတစ်ခုထဲမှာ လှဲလျောင်းနေခဲ့တာပါ။ နံရံပေါ်မှာ မှန်တွေရှိပြီး ကုတင်ကိုတော့ ရွှေရောင်အဝတ်အထည်နဲ့ ဖုံးအုပ်ထားတယ်။
"ငါ အိပ်မက်မက်နေတာပဲ ဖြစ်ရမယ်" လို့ မိန်းကလေးက တွေးလိုက်တယ်။
ဒါပေမဲ့ သူမ မျက်လုံးတွေကို ပွတ်နေတုန်းမှာပဲ အစေခံသုံးယောက် ဝင်လာပြီး သူမအတွက် ဘာလုပ်ပေးရမလဲလို့ မေးကြတယ်။
"ဘာမှမလိုပါဘူး" လို့ သူမက ပြောတယ်။ "ငါထပြီး အဘိုးကြီးအတွက် မနက်စာ ချက်ပေးရမယ်၊ ပြီးတော့ ကြက်မ၊ ကြက်ဖနဲ့ နွားမတို့ကို အစာကျွေးရဦးမယ်။ ပြီးရင် ငါ့အမေဆီကို အမြန်ပြန်ရဦးမယ်။
သူမသည် နောက်အခန်းသို့ ပြေးသွားသောအခါ ရုပ်ရည်ချောမောသော မင်းသားလေးတစ်ပါးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည့် အဘိုးအိုကို တွေ့လိုက်ရသည်။
«ငါဟာ အဲဒီ ဆံပင်မွဲပြာရောင်နဲ့ အဘိုးအိုပါပဲ» ဟု သူက ပြုံးလျက် ပြောသည်။ «ကျိန်စာတစ်ခုက ငါ့ရဲ့ ရဲတိုက်ကို တဲအိမ်လေးအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်ခဲ့ပြီး ငါ့ရဲ့ တိုင်းပြည်ကို တောအုပ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်ခဲ့တယ်။ ကြီးငယ်မဟူ သတ္တဝါအားလုံးအပေါ် ကြင်နာမှုပြသသူ တစ်ဦးဦးကမှသာ ဒီကျိန်စာကို ချေဖျက်နိုင်မှာပါ။ မင်းမှာ ရွှေလို ဖြူစင်တဲ့ နှလုံးသားရှိတဲ့အတွက် မင်းကို ငါ ဆုချီးမြှင့်ချင်တယ်။ ဒီ တိရစ္ဆာန်လေး သုံးကောင်ဟာ ယခုအခါ မင်းရဲ့ သစ္စာရှိတဲ့ အဖော်တွေ ဖြစ်သွားပါပြီ။»
သူမ၏ ဂရုစိုက်တတ်သော နှလုံးသားအတွက် သူက ကျေးဇူးတင်ခဲ့ပြီး၊ တိရစ္ဆာန်လေးများကို သစ္စာရှိသော သူငယ်ချင်းများအဖြစ် သူမနှင့်အတူ အိမ်သို့ ထည့်ပေးလိုက်ကာ၊ သူမ၏ မိသားစုအတွက် ပျော်ရွှင်မှုများကို ကတိပေးခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် သူမ၏ အစ်မများသည် တောအုပ်ဥယျာဉ်များထဲတွင် ဘေးကင်းစွာ နေထိုင်ကြပြီး သူမကဲ့သို့ပင် အခြားသူများကို မည်သို့ ဂရုစိုက်ရမည်ကို သင်ယူနေခဲ့ကြသည်။
