ແມ່ເຖົ້າອາກາດໜາວ

ແຕ່ດົນນານມາແລ້ວ, ມີເຮືອນຫຼັງນ້ອຍຫຼັງໜຶ່ງຕັ້ງຢູ່ແຄມປ່າ. ໃນເຮືອນຫຼັງນ້ອຍຫຼັງນີ້, ມີແມ່ໝ້າຍຄົນໜຶ່ງອາໄສຢູ່ກັບລູກສາວສອງຄົນຂອງລາວ. ລູກສາວຜູ້ນ້ອງ, ຊື່ວ່າ ມາເຣຍ, ເປັນຄົນງາມ, ໃຈດີ ແລະ ມີນິໄສອ່ອນຫວານ. ສ່ວນຜູ້ເປັນເອື້ອຍ, ຊື່ວ່າ ອີຊາເບລ, ມັກຈະເປັນຄົນຫຍິ່ງຍະໂສ ແລະ ໃຈຮ້າຍ, ເຮັດໃຫ້ບໍ່ມີໃຜທົນນາງໄດ້ ນອກຈາກແມ່ຂອງນາງເອງ. ເປັນຕາແປກທີ່, ຜູ້ເປັນແມ່ຮັກລູກສາວຄົນໂຕຫຼາຍກວ່າຄົນນ້ອງ.
ມາເຣຍ ເປັນຜູ້ເຮັດວຽກເຮືອນທຸກຢ່າງ, ແຕ່ກໍຍັງໄດ້ຮັບຄຳເວົ້າທີ່ຮຸນແຮງຈາກແມ່ຂອງນາງ. ທຸກໆມື້, ນາງຕ້ອງນັ່ງຢູ່ຂ້າງບໍ່ນ້ຳພຸໃນເດີ່ນບ້ານ ແລະ ປັ່ນຝ້າຍໄປເລື້ອຍໆຈົນນິ້ວມືຂອງນາງເລືອດອອກ.

ມື້ໜຶ່ງ ໃນຂະນະທີ່ນາງກຳລັງນັ່ງເຮັດວຽກຢ່າງໜັກຢູ່ບ່ອນນັ້ນ, ກະສວຍ ຫຼື ຫຼອດດ້າຍຂອງນາງກໍໄດ້ຫຼຸດອອກຈາກມື. ມັນໄດ້ຕົກລົງໄປກົ້ນບໍ່ນ້ຳພຸ ແລະ ຫາຍໄປຈາກສາຍຕາ. ເດັກຍິງຜູ້ໜ້າສົງສານໄດ້ຊອກຫາມັນຢ່າງສຸດຄວາມສາມາດແຕ່ກໍບໍ່ເຫັນ, ຈາກນັ້ນນາງຈຶ່ງໄປບອກແມ່ຂອງນາງກ່ຽວກັບສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນ.
ຜູ້ເປັນແມ່ໄດ້ດ່ານາງ.
«ລູກຊ່າງບໍ່ລະມັດລະວັງເລີຍ!» ນາງເວົ້າ. «ລູກເຮັດກະສວຍຕົກເພາະວ່າລູກບໍ່ຢາກເຮັດວຽກ. ແຕ່ລູກຕ້ອງໄປເອົາມັນຄືນມາໃຫ້ໄດ້. ແມ່ຈະບໍ່ຊື້ອັນໃໝ່ໃຫ້ດອກ.»
ມາເຣຍ ໄດ້ຮ້ອງໄຫ້ໄປທີ່ບໍ່ນ້ຳພຸ ແລະ ກົ້ມລົງເບິ່ງວ່ານາງຈະສາມາດຊອກຫາກະສວຍໄດ້ຫຼືບໍ່. ໂອຍ! ນາງໄດ້ເນີ້ງຕົວໄປໄກເກີນໄປ ແລະ ຕົກລົງໄປ. ແຕ່ແທນທີ່ຈະຢູ່ໃນນ້ຳ, ນາງໄດ້ຕົກຜ່ານບໍ່ນ້ຳພຸລົງໄປ ແລະ ອອກໄປອີກຟາກໜຶ່ງ. ນາງໄດ້ພົບວ່າຕົນເອງຢູ່ໃນທົ່ງຫຍ້າທີ່ສວຍງາມ. ດວງອາທິດກຳລັງສ່ອງແສງສະຫວ່າງ ແລະ ມີດອກໄມ້ຫຼາຍພັນດອກກຳລັງເບັ່ງບານ.

ມີທາງນ້ອຍສາຍໜຶ່ງຜ່ານທົ່ງຫຍ້າ, ແລະ ລາວໄດ້ຍ່າງຕາມທາງນັ້ນໄປ. ຍ່າງໄປໄດ້ໄລຍະໜຶ່ງ, ທາງນັ້ນກໍພາໄປເຖິງເຕົາອົບທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍເຂົ້າຈີ່. ກ້ອນເຂົ້າຈີ່ທັງຫຼາຍຮ້ອງຂຶ້ນວ່າ:
«ເອົາພວກເຮົາອອກໄປ! ເອົາພວກເຮົາອອກໄປ! ພວກເຮົາສຸກພໍດີແລ້ວ.»
ມາເຣຍ ໄດ້ຍ່າງໄປທີ່ເຕົາອົບ ແລະ ເອົາເຂົ້າຈີ່ທຸກກ້ອນອອກມາ. ແລ້ວລາວກໍຍ່າງຕໍ່ໄປ.

ບໍ່ດົນນາງກໍມາຮອດຕົ້ນໄມ້ທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍໝາກແອັບເປິ້ນສີແດງທີ່ສຸກແລ້ວ. ຕົ້ນໄມ້ຮ້ອງຂຶ້ນວ່າ,
«ສັ່ນຂ້ອຍແມ! ສັ່ນຂ້ອຍແມ! ໝາກແອັບເປິ້ນຂອງຂ້ອຍສຸກໝົດແລ້ວ.»
ຈາກນັ້ນນາງກໍສັ່ນຕົ້ນໄມ້ຈົນໝາກແອັບເປິ້ນຫຼົ່ນລົງມາອ້ອມຕົວນາງຄືກັບຝົນ. ນາງເກັບພວກມັນກອງເຂົ້າກັນແລ້ວກໍເດີນທາງຕໍ່ໄປ.

ໃນທີ່ສຸດ, ນາງກໍໄດ້ມາຮອດກະຕູບນ້ອຍຫຼັງໜຶ່ງ. ຢູ່ທີ່ປະຕູມີແມ່ເຖົ້າຄົນໜຶ່ງຢືນຢູ່. ນາງເບິ່ງແປກປະຫຼາດ ແລະ ດຸຮ້າຍຫຼາຍ ຈົນເຮັດໃຫ້ເດັກຍິງເລີ່ມແລ່ນໜີໄປ.
ແຕ່ແມ່ຍິງຄົນນັ້ນໄດ້ເອີ້ນນາງໄວ້ວ່າ:
«ຢ່າຢ້ານເລີຍ, ລູກເອີຍ. ມາທາງນີ້ ແລະ ມາຢູ່ກັບຂ້ອຍ. ເຊື່ອຟັງຂ້ອຍ ແລະ ເຮັດໜ້າທີ່ຂອງເຈົ້າ ແລ້ວເຈົ້າຈະໄດ້ພົບແຕ່ຄວາມເມດຕາ. ທຸກໆມື້ເຈົ້າຕ້ອງຈັດບ່ອນນອນຂອງຂ້ອຍໃຫ້ດີ, ແລະ ສັ່ນມັນເພື່ອໃຫ້ຂົນນົກປິວອອກມາ. ແລ້ວຫິມະກໍຈະຕົກລົງມາເທິງໜ້າໂລກ, ເພາະວ່າຂ້ອຍຄື ແມ່ເຖົ້າຟຣອສຕ໌.

ດັ່ງນັ້ນ ມາເຣຍ ຈຶ່ງໄດ້ໄປອາໄສຢູ່ນຳແມ່ເຖົ້າ ຟຣອດສ໌. ທຸກໆມື້ ນາງໄດ້ສັ່ນຕຽງນອນຈົນຂົນນົກປິວໄປຄືກັບເກັດຫິມະ. ນາງມີຂອງກິນແລະຂອງດື່ມຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ ແລະ ບໍ່ເຄີຍໄດ້ຍິນຄຳເວົ້າທີ່ບໍ່ດີຈັກເທື່ອ. ເປັນເວລາດົນນານ ນາງກໍມີຄວາມສຸກທີ່ນັ້ນກັບແມ່ເຖົ້າຜູ້ນັ້ນ. ແຕ່ໃນທີ່ສຸດ ນາງກໍເລີ່ມຮູ້ສຶກເສົ້າ. ທີ່ຈິງແລ້ວ, ນາງຄິດຮອດບ້ານ, ແລະ ຢາກກັບໄປຫາແມ່ແລະເອື້ອຍຂອງນາງ.
«ແມ່ເຖົ້າ ຟຣອດສ໌ ທີ່ຮັກແພງ,» ນາງເວົ້າວ່າ, «ທ່ານໃຈດີແລະກໍດີຫຼາຍ. ແຕ່ເຖິງຢ່າງໃດກໍຕາມ, ພວກເຂົາກໍແມ່ນແມ່ແລະເອື້ອຍຂອງຂ້ອຍ, ແລະ ນັ້ນກໍແມ່ນບ້ານຂອງຂ້ອຍ. ຂ້ອຍຢາກພົບໜ້າພວກເຂົາທຸກຄົນເຫຼືອເກີນ.

ແລ້ວແມ່ເຖົ້າຟຣອດສ໌ກໍກ່າວວ່າ,
«ມັນເປັນເລື່ອງທີ່ຖືກຕ້ອງແລ້ວທີ່ເຈົ້າຢາກກັບບ້ານ. ເຈົ້າໄດ້ຮັບໃຊ້ຂ້ອຍເປັນຢ່າງດີ ແລະ ຊື່ສັດ, ແລະ ເຈົ້າຈະໄດ້ຮັບລາງວັນຕອບແທນ.»
ນາງໄດ້ຈັບມືຂອງເດັກຍິງ ແລະ ພານາງຍ່າງຂຶ້ນໄປຕາມທາງ. ໃນທີ່ສຸດພວກເຂົາກໍມາຮອດປະຕູທີ່ເປີດຢູ່. ໃນຂະນະທີ່ເດັກຍິງຍ່າງຜ່ານເຂົ້າໄປ, ກໍມີຝົນຄຳຕົກລົງມາຕິດຢູ່ຕາມຊຸດຂອງນາງ. ນາງຖືກປົກຄຸມໄປດ້ວຍຄຳຕັ້ງແຕ່ຫົວຮອດຕີນ.
«ນັ້ນຄືລາງວັນຂອງເຈົ້າສຳລັບການເຮັດວຽກທີ່ຊື່ສັດ ແລະ ພັກດີ,» ແມ່ເຖົ້າຟຣອດສ໌ກ່າວ.
ຈາກນັ້ນນາງກໍເອົາກະສວຍທີ່ເສຍໄປໃສ່ໃນມືຂອງມາເຣຍ.

ປະຕູໄດ້ປິດລົງ. ທັນໃດນັ້ນ, ມາເຣຍກໍພົບວ່າຕົນເອງກັບມາຢູ່ຂ້າງບໍ່ນ້ຳພຸໃນເດີ່ນບ້ານຂອງແມ່ຂອງນາງ. ໄກ່ໂຕຜູ້ໂຕໜຶ່ງທີ່ຈັບຢູ່ເທິງກຳແພງກໍຂັນຂຶ້ນວ່າ:
”ອອກ-ອີ່-ໂອກ-ໂອກ!
ສາວນ້ອຍຜູ້ປົກຄຸມດ້ວຍຄຳ,
ຍິນດີຕ້ອນຮັບເຈົ້າ.”
ຍ້ອນຄຳທີ່ຕິດໂຕນາງມາ, ແມ່ ແລະ ເອື້ອຍຂອງນາງຈຶ່ງດີໃຈທີ່ໄດ້ເຫັນນາງ ແລະ ເວົ້າຈາຢ່າງອ່ອນໂຍນ.
”ລູກໄປໃສມາ?” ພວກເຂົາຖາມ.
ນາງໄດ້ເລົ່າທຸກສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນໃຫ້ພວກເຂົາຟັງ.
ຈາກນັ້ນ, ຜູ້ເປັນແມ່ກໍເວົ້າກັບ ອີຊາເບລ, ລູກສາວສຸດທີ່ຮັກຂອງນາງວ່າ,
”ລູກກໍຕ້ອງໄປຫາແມ່ເຖົ້າອາກາດຫນາວຄືກັນ, ລູກຮັກ, ເພື່ອໄປເອົາຄຳມາເປັນສ່ວນຂອງລູກ.”

ລູກສາວຜູ້ເປັນເອື້ອຍ, ອິຊາເບລ, ໄດ້ອອກໄປ ແລະ ນັ່ງລົງຂ້າງບໍ່ນໍ້າສ້າງເພື່ອປັ່ນຝ້າຍ. ນາງຕ້ອງການຄວາມຮັ່ງມີໂດຍບໍ່ຕ້ອງເຮັດວຽກ ແລະ ນາງກໍບໍ່ຍອມປັ່ນຝ້າຍດົນພໍ ຫຼື ໄວພໍທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ນິ້ວມືຂອງນາງມີເລືອດອອກ. ຈົນກວ່າຈະມີເລືອດຕິດຢູ່ເທິງເຫຼັກປັ່ນຝ້າຍ ມັນຈຶ່ງຈະບໍ່ຕົກລົງໄປກົ້ນບໍ່ນໍ້າສ້າງ. ດັ່ງນັ້ນ, ເດັກຍິງຄົນນັ້ນຈຶ່ງເອົາມືຂອງນາງເຂົ້າໄປໃນພຸ່ມໄມ້ໜາມ ແລະ ແທງນິ້ວມືຂອງຕົນເອງ. ເລືອດສອງສາມຢົດໄດ້ຕົກລົງໃສ່ເຫຼັກປັ່ນຝ້າຍ.
ຈາກນັ້ນ ນາງກໍໂຍນມັນລົງໃນບໍ່ນໍ້າສ້າງ ແລະ ໂດດຕາມລົງໄປ. ນາງໄດ້ພົບວ່າຕົນເອງຢູ່ໃນທົ່ງຫຍ້າທີ່ສວຍງາມ, ແລະ ຍ່າງໄປຕາມທາງຈົນໄປຮອດເຕົາອົບ.
ນາງໄດ້ຍິນສຽງເຂົ້າຈີ່ຮ້ອງວ່າ,
«ເອົາພວກເຮົາອອກໄປ! ເອົາພວກເຮົາອອກໄປ! ພວກເຮົາຈະໄໝ້ແລ້ວ, ເພາະວ່າພວກເຮົາຖືກອົບມາດົນແລ້ວ.»
ແຕ່ເດັກຍິງຄົນນັ້ນຕອບວ່າ,
«ບໍ່, ເດັດຂາດ. ຂ້ອຍບໍ່ຢາກເຮັດໃຫ້ມືຂອງຂ້ອຍເປື້ອນໃນເຕົາອົບ ຫຼື ເຮັດໃຫ້ນິ້ວມືຂອງຂ້ອຍໄໝ້ກັບເຂົ້າຈີ່ຮ້ອນໆ.

ລາວໄດ້ຍ່າງຕໍ່ໄປຈົນມາຮອດຕົ້ນແອັບເປີ້ນ.
«ສັ່ນຂ້ອຍແມ! ສັ່ນຂ້ອຍແມ!» ມັນຮ້ອງຂຶ້ນ. «ໝາກແອັບເປີ້ນຂອງຂ້ອຍສຸກໝົດແລ້ວ.»
«ຂ້ອຍຈະບໍ່ເຮັດ,» ລາວຕອບ. «ໝາກແອັບເປີ້ນຂອງເຈົ້າບາງໜ່ວຍອາດຈະຕົກໃສ່ຫົວຂອງຂ້ອຍ.»
ແລະ ລາວກໍຍ່າງຕໍ່ໄປຢ່າງຂີ້ຄ້ານ.

ບໍ່ດົນຕໍ່ມາ, ນາງກໍມາຮອດປະຕູເຮືອນຂອງແມ່ເຖົ້າຟຣອສຕ໌. ນາງໄດ້ຍ່າງເຂົ້າໄປເລີຍ ແລະ ສະເໜີຕົວຮັບໃຊ້ແມ່ເຖົ້າຜູ້ນັ້ນ.
”ດີຫຼາຍ,” ແມ່ເຖົ້າຟຣອສຕ໌ກ່າວ, ແລະ ບອກນາງວ່າຕ້ອງເຮັດຫຍັງແດ່.
ໝົດມື້ທຳອິດ, ເດັກຍິງເຮັດວຽກໄດ້ດີ. ນາງຄິດເຖິງຄຳທີ່ນາງຫວັງວ່າຈະໄດ້ຮັບ.
ໃນມື້ທີສອງ ນາງເຮັດໄດ້ບໍ່ດີເທົ່າເດີມ.
ແລະ ໃນມື້ທີສາມ ມັນກໍຍິ່ງຮ້າຍແຮງກວ່າເກົ່າ.
ມື້ແລ້ວມື້ເລົ່າ, ນາງຕື່ນສວາຍ, ລືມກວາດກ້ອງຕຽງ ແລະ ເຊົາສັ່ນຂົນນົກອອກຈາກເຄື່ອງນອນ, ນັບມື້ນັບບໍ່ໃສ່ໃຈວຽກງານຂອງຕົນ ແລະ ຫຍາບຄາຍຫຼາຍຂຶ້ນ.

”ຂ້ອຍບໍ່ຕ້ອງການເຈົ້າອີກຕໍ່ໄປ,” ໃນທີ່ສຸດ ແມ່ມານ Frost ກໍເວົ້າຂຶ້ນ. ”ເຈົ້າກັບບ້ານໄດ້.”
ເດັກຍິງຄົນນັ້ນເມື່ອຍກັບການຢູ່ບ່ອນທີ່ນາງບໍ່ໄດ້ຮັບການເອົາອົກເອົາໃຈ ຫຼື ດູແລ. ນາງໄດ້ແລ່ນໄປຕາມທາງໂດຍບໍ່ໄດ້ບອກລາກ່ອນ. ປະຕູຮົ້ວກໍເປີດຢູ່.
”ອ໋າ!” ນາງຄິດ, ”ຝົນຄຳຈະຕົກລົງມາເມື່ອຂ້ອຍຍ່າງຜ່ານມັນໄປ.”

ດັ່ງນັ້ນ ລາວຈຶ່ງຍ່າງໄປຢ່າງຊ້າໆ. ແຕ່ແທນທີ່ຈະເປັນຄຳ, ກັບມີໝໍ້ນ້ຳມັນດິນ ແລະ ຢາງໄມ້ໄຫຼລົງມາ. ໄກ່ຜູ້ໄດ້ຂັນຂຶ້ນດັງໆວ່າ:
”ເອ໊ກ-ອີ-ເອ໊ກ-ເອ໊ກ!
ສາວນ້ອຍຜູ້ເປື້ອນຢາງເອີຍ,
ບໍ່ມີໃຜຕ້ອນຮັບເຈົ້າດອກ.”
ນ້ຳມັນດິນໄດ້ຕິດໃສ່ເສື້ອຜ້າຂອງລາວ. ມັນຕິດໜຽວ, ບໍ່ພຽງແຕ່ຕິດເສື້ອຜ້າຂອງລາວ, ແຕ່ຍັງຕິດຜິວໜັງ ແລະ ເສັ້ນຜົມຂອງລາວອີກດ້ວຍ. ແລະ, ຕະຫຼອດຊີວິດຂອງລາວ, ມັນກໍບໍ່ເຄີຍລ້າງອອກເລີຍ.