बुढी आमा फ्रस्ट

धेरै समय अघि, जङ्गलको छेउमा एउटा सानो घर थियो। यस घरमा एक विधवा आफ्ना दुई छोरीहरूसँग बस्थिन्। कान्छी छोरी, जसको नाम मारिया थियो, गोरी, दयालु र मीठो स्वभावकी थिइन्। जेठी, जसको नाम इसाबेल थियो, प्रायः घमण्डी र निर्दयी थिइन्, जसले गर्दा उनकी आमाबाहेक अरू कसैलाई पनि उनलाई सहन गाह्रो हुन्थ्यो। भन्न अचम्म लाग्छ, आमाले उनलाई उनकी बहिनीलाई भन्दा धेरै बढी माया गर्थिन्।
मारिया घरको सबै काम गर्थिन् र आफ्नी आमाबाट कठोर शब्दहरू सुन्नुपर्थ्यो। हरेक दिन, उनले आँगनको मूलको छेउमा बसेर आफ्ना औंलाहरूबाट रगत नबगुन्जेल धागो कातिरहनुपर्थ्यो।

एक दिन जब उनी त्यहाँ कडा काम गर्दै बसिरहेकी थिइन्, उनको तकुवा, वा रिल, उनको औंलाबाट चिप्लियो। त्यो पानीको मूलको पिँधमा खस्यो र देखिन छाड्यो। बिचरी केटीले यसलाई व्यर्थमा खोजी, अनि उनी गइन् र आफ्नी आमालाई के भएको थियो भनेर बताइन्।
आमाले उनलाई गाली गरिन्।
"तिमी कति लापरवाह छौ!" उनले भनिन्। "तिमीले तकुवा खसाल्यौ किनभने तिमी काम गर्न चाहँदिनौ। तर जसरी भए पनि तिमीले यसलाई बाहिर निकाल्नु पर्छ। म अर्को किन्ने छैन।"
मारिया रुँदै पानीको मूलतिर गइन् र तकुवा भेटाउन सक्छु कि भनेर हेर्न निहुरिइन्। कठै! उनी धेरै अगाडि निहुरिइन् र खसिन्। तर पानीमा रहनुको सट्टा, उनी पानीको मूलबाट तल खसिन् र अर्को तिर निस्किइन्। उनले आफूलाई एउटा सुन्दर घाँसे मैदानमा पाइन्। घाम उज्यालोसँग चम्किरहेको थियो र त्यहाँ हजारौं फूलहरू फुलिरहेका थिए।

घाँसे मैदान पारि एउटा सानो बाटो थियो, र उनले त्यसलाई पछ्याइन्। केही समयपछि त्यो पाउरोटीले भरिएको एउटा चुलोसम्म पुग्यो। पाउरोटीहरूले कराए:
«हामीलाई बाहिर निकाल! हामीलाई बाहिर निकाल! हामी राम्ररी पाकिसक्यौँ।»
मारिया चुलोनेर गइन् र सबै पाउरोटीहरू बाहिर निकालिन्। त्यसपछि उनी फेरि हिँड्न थालिन्।

छिट्टै उनी पाकेका राता स्याउहरूले भरिएको एउटा रूखनेर आइपुगिन्। रूख करायो,
"मलाई हल्लाऊ! मलाई हल्लाऊ! मेरा सबै स्याउहरू पाकिसकेका छन्।"
त्यसपछि स्याउहरू पानी परेझैँ उनको वरिपरि नखसुन्जेल उनले रूखलाई हल्लाइन्। उनले तिनलाई जम्मा गरेर थुप्रो बनाइन् र अघि बढिन्।

अन्ततः, उनी एउटा सानो कुटीमा पुगिन्। ढोकामा एउटी बुढी महिला उभिरहेकी थिइन्। उनी यति अनौठो र यति भयानक देखिन्थिन् कि ती केटी भाग्न थालिन्।
तर ती महिलाले उनलाई पछाडिबाट बोलाइन्:
«नडराऊ, प्यारी नानी। यहाँ आऊ र मसँग बस। मेरो आज्ञा पालन गर र आफ्नो कर्तव्य पूरा गर, अनि तिमीले दया मात्र पाउनेछ्यौ। हरेक दिन तिमीले मेरो ओछ्यान राम्ररी मिलाउनुपर्छ, र यसलाई यसरी झट्कार्नुपर्छ ताकि प्वाँखहरू उडून्। त्यसपछि पृथ्वीमा हिउँ पर्नेछ, किनकि म ओल्ड मदर फ्रस्ट हुँ।

त्यसैले मारिया ओल्ड मदर फ्रस्टसँग बस्न गइन्। हरेक दिन उनी हिउँका फत्काहरू जस्तै प्वाँखहरू नउडेसम्म ओछ्यान हल्लाउँथिन्। उनीसँग खान र पिउनका लागि प्रशस्त कुराहरू थिए र कहिल्यै कुनै नराम्रो वचन सुन्नु पर्दैनथ्यो। लामो समयसम्म उनी त्यहाँ ती वृद्ध महिलासँग खुसी थिइन्। तर अन्ततः उनलाई दुःखी महसुस हुन थाल्यो। जे भए पनि, उनलाई घरको याद आइरहेको थियो, र उनी आफ्नी आमा र दिदीकहाँ फर्कन चाहन्थिन्।
"प्रिय ओल्ड मदर फ्रस्ट," उनले भनिन्, "तपाईं दयालु र असल हुनुहुन्छ। तर जे भए पनि, उनीहरू मेरी आमा र मेरी दिदी हुन्, र त्यो मेरो घर हो। म उनीहरू सबैलाई भेट्न चाहन्छु।

अनि ओल्ड मदर फ्रस्टले भनिन्,
"तिमीले घर जान चाहनु उचित नै हो। तिमीले मेरो राम्ररी र इमानदारीपूर्वक सेवा गरेकी छौ, र तिमीले आफ्नो इनाम गुमाउने छैनौ।"
उनले केटीको हात समातिन् र उनलाई बाटोमा डोहोर्‍याइन्। अन्ततः उनीहरू एउटा खुला ढोकामा आइपुगे। जब केटी त्यहाँबाट पार भइन्, त्यहाँ सुनको वर्षा भयो जुन उनको लुगामा टाँसियो। उनी शिरदेखि पैतालासम्म सुनले ढाकिइन्।
"यो तिम्रो इमानदार, वफादार कामको लागि इनाम हो," ओल्ड मदर फ्रस्टले भनिन्।
अनि उनले त्यो हराएको तकुवा मारियाको हातमा राखिदिइन्।

ढोका बन्द भयो। एक्कासि, मारियाले आफूलाई आफ्नी आमाको आँगनमा भएको पानीको मूलको छेउमा पाइन्। पर्खालमा बसेको एउटा भालेले बास्यो:
"कुखुरी काँ!
सुनले ढाकिएकी कन्या,
तिमीलाई स्वागत छ।"
सुनको कारणले गर्दा, उनकी आमा र दिदी उनलाई देखेर खुसी भए र मायालु स्वरमा बोले।
"तिमी कहाँ थियौ?" उनीहरूले सोधे।
उनले उनीहरूलाई जे-जे भएको थियो सबै कुरा बताइन्।
त्यसपछि आमाले आफ्नी प्यारी छोरी इसाबेललाई भनिन्,
"मेरी प्यारी, तिमी बुढी मदर फ्रस्टकहाँ जानुपर्छ, र उनको सुनको हिस्सा ल्याउनुपर्छ।

जेठी छोरी, इसाबेल, बाहिर गई र धागो कात्न मूलको छेउमा बसी। ऊ बिना काम धन चाहन्थी र उसले आफ्नो औंलाबाट रगत आउने गरी न त लामो समयसम्म न त छिटो-छिटो नै धागो काती। जबसम्म तकुवामा रगत लाग्दैनथ्यो, तबसम्म यो मूलको पिँधसम्म जाँदैनथ्यो। त्यसैले ती केटीले काँडाघारीमा आफ्नो हात हाली र आफ्नो औंलामा घोची। रगतका केही थोपाहरू तकुवामा खसे।
अनि उसले त्यसलाई मूलमा फ्याँकी र त्यसकै पछि हाम फाली। उसले आफूलाई एउटा सुन्दर घाँसेमैदानमा पाई, र बाटोमा हिँड्दै गई जबसम्म ऊ एउटा भट्टीसम्म पुगिन।
उसले पाउरोटीहरू कराएको सुनी,
«हामीलाई बाहिर निकाल! हामीलाई बाहिर निकाल! हामी डढ्नेछौं, किनभने हामी धेरै लामो समयदेखि पाकिरहेका छौं।»
तर ती केटीले जवाफ दिई,
«अहँ, पक्कै पनि होइन। मेरो भट्टीमा आफ्ना हातहरू फोहोर गर्ने वा तातो पाउरोटीहरूले आफ्ना औंलाहरू पोल्ने कुनै इच्छा छैन।

उनी स्याउको रूखनेर नपुगुन्जेल हिँडिरहिन्।
"मलाई हल्लाऊ! मलाई हल्लाऊ!" त्यसले करायो। "मेरा सबै स्याउहरू पूरै पाकिसकेका छन्।"
"त्यो म गर्दिनँ," उनले जवाफ दिइन्। "तिम्रा केही स्याउहरू मेरो टाउकोमा खस्न सक्छन्।"
अनि उनी अल्छी मान्दै अगाडि बढिन्।

केही समयपछि, उनी मदर फ्रस्टको घरको ढोकामा पुगिन्। उनी सिधै भित्र पसिन् र ती वृद्ध महिलाको सेवा गर्ने प्रस्ताव राखिन्।
"धेरै राम्रो," मदर फ्रस्टले भनिन्, र उनलाई के गर्ने भनेर बताइन्।
एक पूरै दिन, ती केटीले राम्रोसँग काम गरिन्। उनले आफूले पाउने आशा गरेको सुनको बारेमा सोचिन्।
दोस्रो दिन उनले त्यति राम्रो गरिनन्।
र तेस्रो दिन यो अझ खराब भयो।
दिन प्रतिदिन, उनी ढिलो उठ्थिन्, ओछ्यानमुनि बढार्न बिर्सन्थिन् र ओछ्यानबाट प्वाँखहरू झार्न छाडिन्, र आफ्नो कामप्रति झन्-झन् लापरवाह तथा अझ बढी अशिष्ट बन्दै गइन्।

”मलाई अब तिम्रो आवश्यकता छैन,” अन्ततः मदर फ्रस्टले भनिन्। ”तिमी घर जान सक्छौ।”
जहाँ उसलाई पुलपुल्याइँदैनथ्यो वा हेरचाह गरिँदैनथ्यो, त्यहाँ बसिरहेर केटी थाकिसकेकी थिई। ऊ बिदा समेत नमागी बाटोमा दौडी। ढोका खुला थियो।
”आहा!” उसले सोची, ”जब म यसबाट पार हुनेछु, तब सुनको वर्षा हुनेछ।”

त्यसैले उनी धेरै बिस्तारै हिँडिन्। तर सुनको सट्टा, अलकत्रा र खोटोको एउटा भाँडो तल खस्यो। भालेले ठूलो स्वरमा बास्यो:
”कुखुरी काँ!
अलकत्राले लतपतिएकी कन्या,
तिमीलाई स्वागत छैन।”
अलकत्रा उनको लुगामा टाँसियो। यो उनको लुगामा मात्र होइन, उनको छाला र कपालमा पनि टाँसियो। अनि, उनी बाँचिन्जेलसम्म, यो कहिल्यै हटेन।