နှင်းခဲ အဘွားအို

လွန်ခဲ့သောအချိန်ကြာမြင့်စွာက၊ တောစပ်နားတွင် တဲအိမ်လေးတစ်လုံး ရှိခဲ့သည်။ ထိုတဲအိမ်လေးထဲတွင် မုဆိုးမတစ်ဦးသည် သူမ၏ သမီးနှစ်ယောက်နှင့်အတူ နေထိုင်ခဲ့သည်။ မာရီယာဟုအမည်ရသော သမီးအငယ်သည် လှပပြီး ကြင်နာတတ်ကာ သဘောထားချိုသာသည်။ အီဇာဘယ်လ်ဟုအမည်ရသော သမီးအကြီးမှာမူ မကြာခဏ မာနကြီးပြီး ကြင်နာမှုမရှိသောကြောင့်၊ မိခင်မှလွဲ၍ အခြားသူများအတွက် သူမကို သည်းခံရန် ခက်ခဲစေခဲ့သည်။ ထူးဆန်းသည်မှာ၊ မိခင်ဖြစ်သူက သူမကို ညီမဖြစ်သူထက် ပို၍ များစွာချစ်ခင်ခဲ့ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။
မာရီယာသည် အိမ်အလုပ်အားလုံးကို လုပ်ခဲ့ရပြီး မိခင်ထံမှ ကြမ်းတမ်းသော စကားများကိုသာ ကြားခဲ့ရသည်။ နေ့စဉ်နေ့တိုင်း၊ သူမသည် ခြံထဲရှိ စမ်းရေတွင်းနားတွင် ထိုင်ကာ သူမ၏ လက်ချောင်းများ သွေးထွက်လာသည်အထိ ဗိုင်းငင်ပြီးရင်း ငင်နေခဲ့ရသည်။

တစ်နေ့သော် သူမသည် ထိုနေရာတွင်ထိုင်၍ အလုပ်ကို ကြိုးစားပမ်းစား လုပ်နေစဉ်၊ သူမ၏ ဗိုင်းငင်တံ (သို့မဟုတ်) ချည်လုံးသည် သူမ၏ လက်ချောင်းများကြားမှ လွတ်ကျသွားခဲ့သည်။ ၎င်းသည် စမ်းရေတွင်း၏ အောက်ခြေသို့ ကျသွားပြီး မြင်ကွင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ သနားစရာ မိန်းကလေးသည် ၎င်းကို အချည်းနှီး ရှာဖွေခဲ့ပြီးနောက်၊ သူမ၏ မိခင်ထံသို့ သွားကာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို ပြောပြခဲ့သည်။
မိခင်ဖြစ်သူက သူမကို ဆူပူကြိမ်းမောင်းခဲ့သည်။
«နင် အရမ်း ပေါ့ဆတာပဲ!» ဟု သူမက ပြောခဲ့သည်။ «နင် အလုပ်မလုပ်ချင်လို့ ဗိုင်းငင်တံကို ပြုတ်ကျခိုင်းတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ နင် အဲဒါကို ပြန်ဆယ်ယူရမယ်။ ငါ နောက်တစ်ခု ထပ်မဝယ်ပေးနိုင်ဘူး။»
မာရီယာသည် ငိုကြွေးလျက် စမ်းရေတွင်းဆီသို့ သွားခဲ့ပြီး ဗိုင်းငင်တံကိုများ ရှာတွေ့နိုင်မလားဟု ငုံ့ကြည့်ခဲ့သည်။ အလိုလေး! သူမသည် အရှေ့သို့ အရမ်းကိုင်းသွားပြီး ပြုတ်ကျသွားခဲ့သည်။ သို့သော် ရေထဲတွင် ကျန်ရစ်နေမည့်အစား၊ သူမသည် စမ်းရေတွင်းကို ဖြတ်သန်းကျဆင်းသွားပြီး တစ်ဖက်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူမသည် လှပသော မြက်ခင်းပြင်တစ်ခုထဲသို့ ရောက်ရှိနေကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ နေမင်းကြီးသည် တောက်ပစွာ သာယာနေပြီး ပန်းပွင့်ထောင်ပေါင်းများစွာသည်လည်း ဖူးပွင့်နေကြသည်။

မြက်ခင်းပြင်ကို ဖြတ်သွားသော လမ်းငယ်လေးတစ်လမ်း ရှိပြီး၊ ထိုလမ်းအတိုင်း သူမ လျှောက်သွားခဲ့သည်။ ခဏကြာတော့ ထိုလမ်းသည် ပေါင်မုန့်များ အပြည့်ရှိနေသော မီးဖိုတစ်ခုဆီသို့ ရောက်သွားသည်။ ပေါင်မုန့်လုံးများက အော်ပြောကြသည်-
"ငါတို့ကို ထုတ်ပေးပါ! ငါတို့ကို ထုတ်ပေးပါ! ငါတို့ အနေတော် ကျက်နေပါပြီ။"
မာရီယာသည် မီးဖိုဆီသို့ သွားပြီး ပေါင်မုန့်လုံး အားလုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမ ဆက်လျှောက်သွားခဲ့သည်။

မကြာမီ သူမသည် မှည့်ရဲနေသော ပန်းသီးနီနီများ ပြည့်နှက်နေသည့် သစ်ပင်တစ်ပင်သို့ ရောက်လာခဲ့သည်။ သစ်ပင်က အော်ပြောသည်၊
"ငါ့ကို လှုပ်ပါ! ငါ့ကို လှုပ်ပါ! ငါ့ပန်းသီးတွေ အကုန်မှည့်နေပြီ။"
ထို့နောက် ပန်းသီးများသည် သူမ၏ဘေးပတ်လည်တွင် မိုးရွာသကဲ့သို့ ကျလာသည်အထိ သူမသည် သစ်ပင်ကို လှုပ်လိုက်သည်။ သူမသည် ၎င်းတို့ကို တစ်ပုံတည်း ပုံထားလိုက်ပြီး ဆက်သွားခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတော့ သူမဟာ တဲအိမ်လေးတစ်လုံးဆီကို ရောက်လာခဲ့တယ်။ တံခါးဝမှာ အဘွားအိုတစ်ယောက် ရပ်နေတယ်။ အဘွားအိုရဲ့ ပုံစံက အရမ်းထူးဆန်းပြီး အရမ်းကြမ်းတမ်းပုံရတဲ့အတွက် မိန်းကလေးက ထွက်ပြေးဖို့ လုပ်ခဲ့တယ်။
ဒါပေမဲ့ အဘွားအိုက သူမနောက်ကနေ လှမ်းခေါ်လိုက်တယ်-
"မကြောက်ပါနဲ့ ချစ်စရာ ကလေးလေးရယ်။ ဒီကိုလာပြီး အဘွားနဲ့ အတူနေပါ။ အဘွားစကားကို နားထောင်ပြီး သမီးရဲ့ တာဝန်တွေကို လုပ်မယ်ဆိုရင် သမီးဟာ ကြင်နာမှုတွေကိုပဲ ရရှိမှာပါ။ နေ့တိုင်း သမီးက အဘွားရဲ့ အိပ်ရာကို သေသေချာချာ ခင်းပေးရမယ်၊ ပြီးတော့ ငှက်မွေးတွေ လွင့်ပျံသွားအောင် အိပ်ရာကို ခါပေးရမယ်။ အဲဒီအခါ ကမ္ဘာမြေပေါ်မှာ နှင်းတွေကျလာလိမ့်မယ်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဘွားက အိုးလ် မာသား ဖရော့စ် ဖြစ်လို့ပဲ။

ဒါကြောင့် မာရီယာသည် အဘွားအို မာသာဖရော့စ်နှင့်အတူ သွားရောက်နေထိုင်ခဲ့သည်။ နေ့စဉ်နေ့တိုင်း သူမသည် ငှက်မွေးများ နှင်းပွင့်များကဲ့သို့ လွင့်စင်သွားသည်အထိ အိပ်ရာကို ခါယမ်းပေးခဲ့သည်။ သူမအတွက် စားစရာနှင့် သောက်စရာများ ပေါများစွာရှိခဲ့ပြီး ကြမ်းတမ်းသော စကားတစ်ခွန်းမျှပင် မကြားခဲ့ရပေ။ အချိန်အတော်ကြာ သူမသည် ထိုအဘွားအိုနှင့်အတူ ထိုနေရာတွင် ပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် သူမ ဝမ်းနည်းလာခဲ့သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူမသည် အိမ်လွမ်းလာခဲ့ပြီး သူမ၏ မိခင်နှင့် ညီမဖြစ်သူထံသို့ ပြန်သွားချင်စိတ် ပြင်းပြလာခဲ့သည်။
"ချစ်လှစွာသော အဘွားအို မာသာဖရော့စ်" ဟု သူမက ပြောခဲ့သည်၊ "အဘွားက ကြင်နာတတ်ပြီး သဘောကောင်းပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့က သမီးရဲ့ မိခင်နဲ့ ညီမဖြစ်နေပြီး အဲဒါက သမီးရဲ့ အိမ်ပါ။ သမီး သူတို့အားလုံးကို တွေ့ချင်လှပါပြီ။

ထို့နောက် အိုးလ် မာသား ဖရော့စ် က ပြောသည်၊
«သမီး အိမ်ပြန်ချင်တာ မှန်ကန်ပါတယ်။ သမီးက အဘွားကို ကောင်းမွန်မှန်ကန်စွာ အလုပ်အကျွေးပြုခဲ့တယ်၊ ဒါကြောင့် သမီးရဲ့ ဆုလာဘ်ကို လက်လွတ်စေမှာ မဟုတ်ပါဘူး။»
သူမက မိန်းကလေး၏ လက်ကိုဆွဲကာ လမ်းအတိုင်း ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူတို့သည် ပွင့်နေသော တံခါးပေါက်တစ်ခုသို့ ရောက်လာကြသည်။ မိန်းကလေး ဖြတ်လျှောက်သွားသောအခါ ရွှေမိုးများ ရွာကျလာပြီး သူမ၏ ဂါဝန်တွင် ကပ်ငြိသွားခဲ့သည်။ သူမ၏ ခေါင်းအစ ခြေအဆုံး ရွှေများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့သည်။
«ဒါဟာ ရိုးသားပြီး သစ္စာရှိတဲ့ အလုပ်အတွက် သမီးရဲ့ ဆုလာဘ်ပဲ» ဟု အိုးလ် မာသား ဖရော့စ် က ပြောခဲ့သည်။
ထို့နောက် သူမက ပျောက်ဆုံးသွားသော ဗိုင်းငင်တံကို မာရီယာ ၏ လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။

တံခါး ပိတ်သွားသည်။ ချက်ချင်းပင်၊ မာရီယာသည် သူမမိခင်၏ ခြံထဲရှိ စမ်းရေတွင်းဘေးတွင် ရောက်နေကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ နံရံပေါ်တွင် နားနေသော ကြက်ဖတစ်ကောင်က တွန်လိုက်သည်-
”အွတ်အွတ်အူး!
ရွှေတွေဖုံးလွှမ်းနေတဲ့ မိန်းကလေး၊
သင့်ကို ကြိုဆိုပါတယ်။”
ရွှေတွေကြောင့် သူမ၏ မိခင်နှင့် အစ်မဖြစ်သူတို့သည် သူမကို မြင်ရသည့်အတွက် ဝမ်းသာသွားကြပြီး ကြင်ကြင်နာနာ စကားပြောကြသည်။
”ဘယ်တွေ ရောက်နေခဲ့တာလဲ” ဟု သူတို့က မေးကြသည်။
ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အားလုံးကို သူမက သူတို့ကို ပြောပြလိုက်သည်။
ထို့နောက် မိခင်က သူမအချစ်ဆုံးသမီး အစ္စဘယ်လ်ကို ပြောသည်၊
”သမီးလေး၊ သမီးလည်း အဘွားအို မာသာဖရော့စ်ဆီ သွားပြီး သူမရဲ့ ရွှေတွေကို ဝေစုရအောင် ယူရမယ်။”

သမီးအကြီး အီဇာဘယ်လ်သည် အပြင်ထွက်သွားပြီး စမ်းချောင်းဘေးတွင် ထိုင်ကာ ဗိုင်းငင်ခဲ့သည်။ သူမက အလုပ်မလုပ်ဘဲ ချမ်းသာချင်ခဲ့ပြီး သူမ၏ လက်ချောင်းများ သွေးထွက်လာသည်အထိ အချိန်ကြာကြာနှင့် မြန်မြန်ဆန်ဆန် ဗိုင်းမငင်ခဲ့ပေ။ ဗိုင်းငင်တံပေါ်တွင် သွေးမရှိမချင်း ၎င်းသည် စမ်းချောင်း၏ အောက်ခြေသို့ ကျသွားမည်မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် မိန်းကလေးသည် ဆူးခြုံထဲသို့ သူမ၏လက်ကို ထည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ လက်ချောင်းကို စူးစေခဲ့သည်။ သွေးစက်အနည်းငယ်သည် ဗိုင်းငင်တံပေါ်သို့ ကျသွားခဲ့သည်။
ထို့နောက် သူမသည် ၎င်းကို စမ်းချောင်းထဲသို့ ပစ်ချလိုက်ပြီး ၎င်းနောက်သို့ ခုန်ဆင်းသွားခဲ့သည်။ သူမသည် လှပသော မြက်ခင်းပြင်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး လမ်းအတိုင်း လျှောက်သွားခဲ့ရာ မီးဖိုတစ်ခုဆီသို့ ရောက်သွားခဲ့သည်။
ပေါင်မုန့်လုံးများက အော်ဟစ်နေသည်ကို သူမ ကြားလိုက်ရသည်၊
«ငါတို့ကို ထုတ်ပေးပါ! ငါတို့ကို ထုတ်ပေးပါ! ငါတို့ကို ဖုတ်နေတာ ကြာပြီဖြစ်လို့ ငါတို့ တူးသွားတော့မယ်။»
သို့သော် မိန်းကလေးက ပြန်ဖြေခဲ့သည်၊
«ဟင့်အင်း၊ လုံးဝပဲ။ မီးဖိုထဲမှာ ငါ့လက်တွေကို မပေကျံစေချင်ဘူး၊ ဒါမှမဟုတ် ပူနေတဲ့ ပေါင်မုန့်တွေနဲ့ ငါ့လက်ချောင်းတွေကို အပူမလောင်ခံနိုင်ဘူး။

သူမသည် ပန်းသီးပင်နား ရောက်သည်အထိ ဆက်လျှောက်သွားခဲ့သည်။
"ငါ့ကို လှုပ်ပါ! ငါ့ကို လှုပ်ပါ!" ဟု ၎င်းက အော်ပြောသည်။ "ငါ့ပန်းသီးတွေ အကုန်လုံး မှည့်နေပြီ။"
"အဲဒါကိုတော့ ငါမလုပ်ဘူး၊" ဟု သူမက ပြန်ဖြေသည်။ "နင့်ပန်းသီးတချို့ ငါ့ခေါင်းပေါ် ကျလာနိုင်တယ်။"
ထို့နောက် သူမသည် ပျင်းရိပျင်းတွဲဖြင့် ဆက်လျှောက်သွားခဲ့သည်။

အချိန်အတန်ကြာသော် သူမသည် မာသာဖရော့စ်၏ အိမ်တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူမသည် ချက်ချင်းဝင်သွားပြီး အဘွားအိုအား အလုပ်အကျွေးပြုရန် ကမ်းလှမ်းခဲ့သည်။
"ကောင်းပါပြီ" ဟု မာသာဖရော့စ်က ပြောပြီး သူမ ဘာလုပ်ရမည်ကို ပြောပြခဲ့သည်။
တစ်နေ့တာလုံး မိန်းကလေးသည် အလုပ်ကို ကောင်းမွန်စွာ လုပ်ခဲ့သည်။ သူမသည် သူမရချင်နေသော ရွှေများအကြောင်းကို တွေးနေခဲ့သည်။
ဒုတိယနေ့တွင် သူမသည် အလုပ်ကို ထိုမျှလောက် ကောင်းကောင်း မလုပ်တော့ပေ။
တတိယနေ့တွင်တော့ ပို၍ ဆိုးလာခဲ့သည်။
တစ်နေ့ပြီးတစ်နေ့ သူမသည် အိပ်ရာထနောက်ကျလာသည်၊ ကုတင်အောက်ကို တံမြက်စည်းလှည်းရန် မေ့လာသည်၊ အိပ်ရာထဲမှ အမွေးအတောင်များကို ခါထုတ်ရန် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သူမ၏ အလုပ်များအပေါ် ပို၍ပို၍ ပေါ့ဆလာကာ ပို၍ ရိုင်းစိုင်းလာခဲ့သည်။

"ငါ နင့်ကို မလိုအပ်တော့ဘူး" ဟု နောက်ဆုံးတွင် မာသာဖရော့စ်က ပြောလိုက်သည်။ "နင့်အိမ်ကို ပြန်နိုင်ပြီ။"
မိန်းကလေးသည် သူမကို အလိုမလိုက်၊ ဂရုမစိုက်သော နေရာတွင် ဆက်နေရသည်ကို ငြီးငွေ့နေပြီဖြစ်သည်။ သူမသည် နှုတ်ဆက်စကားပင် မပြောဘဲ လမ်းအတိုင်း ပြေးဆင်းသွားခဲ့သည်။ တံခါးကြီးက ပွင့်နေသည်။
"အာ!" ဟု သူမက တွေးလိုက်သည်၊ "ငါ ဒီတံခါးကို ဖြတ်သွားတဲ့အခါ ရွှေမိုးတွေ ရွာချလာတော့မှာပဲ။

ဒါနဲ့ သူမဟာ အလွန်ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်သွားခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရွှေတွေအစား ကတ္တရာစေးနဲ့ ထင်းရှူးစေးအိုးကြီးတစ်လုံး ကျလာခဲ့ပါတယ်။ ကြက်ဖကြီးက ကျယ်လောင်စွာ တွန်လိုက်ပါတယ်-
”အီအီးအီးအီး!
ကတ္တရာစေးတွေ ပေကျံနေတဲ့ မိန်းကလေး၊
မင်းကို မကြိုဆိုပါဘူး။”
ကတ္တရာစေးတွေက သူမရဲ့ အဝတ်အစားတွေမှာ ကပ်ငြိသွားပါတယ်။ အဝတ်အစားတွေမှာသာမက သူမရဲ့ အသားအရေနဲ့ ဆံပင်တွေမှာပါ ကပ်ငြိနေခဲ့ပါတယ်။ ပြီးတော့ သူမ အသက်ရှင်နေသရွေ့ အဲဒါတွေက ဘယ်တော့မှ ကွာမကျတော့ပါဘူး။