Çox-çox əvvəllər, yamyaşıl, füsunkar bir meşə ilə əhatə olunmuş krallıqda, gözəlliyi günəşdən də parlaq saçan, hər şeylə maraqlanan bir şahzadə yaşayırdı.
Onun atası, kral, öz əzəmətli qəsrindən bu torpaqları idarə edirdi. Meşənin mərkəzində, parıldayan bulağın kənarında qədim bir cökə ağacı ucalırdı və şahzadə təbiətin sehrinə qapılaraq tez-tez orada gəzintiyə çıxardı.
Bir gün o, qızıl topunu havaya ataraq ağacın altında oynayarkən, hər bir qayğısız anın sevincini hiss edirdi.
Amma o, topu tuta bilməyəndə, top yuvarlanaraq bulağa düşdü və yüngül bir şappıltı ilə yoxa çıxdı. O, qəfil bir kədər hiss etdi.

Elə bu an incə bir səs gəldi,
”Niyə kədərlisən, şahzadə? Əminəm ki, bunu birlikdə həll edə bilərik.”
Diksinərək ətrafına baxdı və sudan boylanan balaca bir qurbağa gördü.
”Bu sən idin, balaca qurbağa?”
o, təəccüblə soruşdu.
”Mən məyusam, çünki qızıl topum bulağa düşüb və mən onu çıxara bilmirəm.”
Qurbağa mehriban gözlərlə ona baxdı və dedi,
”Narahat olma, mən kömək edə bilərəm! Amma mən sənin dostun olmaq və dünyanı bölüşmək istərdim. Sənin masanda oturmaq, səninlə yeyib-içmək və gözəl bağında yaşamaq istərdim. Mənə buna söz verirsən?”
Yalnız topunu düşünən şahzadə həvəslə razılaşdı.
”Bəli, söz verirəm!”
o, ürəyində qurbağanın həqiqətən ona kömək edə biləcəyinə ümid edərək dedi.

Sevincli bir şappıltı ilə qurbağa parıldayan suya daldı və suyun səthi altında gözdən itdi. Bir neçə an sonra o, ağzında qızıl top ilə üzə çıxdı və onu yavaşca otun üzərinə diyirlədi. Hədsiz sevinən şahzadə öz qiymətli oyuncağını götürdü və həyəcanından verdiyi sözü unudaraq bacardığı qədər sürətlə evə qaçdı. Qurbağa onun arxasınca səsləndi,
”Gözlə, şahzadə! Mən sənin qədər sürətlə hərəkət edə bilmirəm!”
Lakin o artıq çox uzaqda idi, qəlbi xoşbəxtlikdən yüngülləşmişdi. O fərqində deyildi ki, verilən sözü tutmaq özü bir macəradır və verilən hər bir söz möhtəşəm bir şeyə aparan körpüdür.

Ertəsi gün, kral ailəsi birlikdə böyük yemək masası arxasında oturub qızıl boşqab və fincanlardan ziyafətin dadını çıxararkən, mərmər pilləkənlərdən yumşaq, ritmik bir səs gəldi—şap-şup, şap-şup. Bu, qəsrə doğru gələn qurbağa idi. O, qapını yavaşca döydü və səsləndi,
”Kralın ən kiçik qızı, qapını aç və məni içəri burax!”
Şahzadə verdiyi sözü xatırlayaraq bir anlıq duruxdu. O, bir az qərarsız idi, amma onu da bilirdi ki, hər yeni təcrübə, nə qədər təəccüblü olsa da, möhtəşəm bir şeyə gətirib çıxara bilər.

Şahzadə qapıya getdi və çölə boylandı. Qurbağanı görəndə diksindi və ürəyi sürətlə döyünərək qapını tez bağladı.
"Övladım, səni narahat edən nədir?"
deyə atası, kral, onun tərəddüdünü görərək soruşdu.
"Qorxulu bir şey gördün?"
"Xeyr, ata," deyə o, səsini sabitləşdirməyə çalışaraq cavab verdi,
"bu bir nəhəng deyil, bulaqda rastlaşdığım qurbağadır. O, qızıl topumu tapıb gətirməyə kömək etdi və mən söz verdim ki, o, mənim dostum ola bilər, mənimlə otura, mənimlə yemək yeyə və bağçamda yaşaya bilər. Amma heç düşünməzdim ki, o, həqiqətən gələcək."
Müdrik və mülayim kral gülümsədi və dedi,
"Əzizim, hər bir vəd sənin xarakterini əks etdirir. Sözünün üstündə duranda, bu sənin gücünü və dürüstlüyünü göstərir. Sən onu içəri dəvət etməli və dediklərinin arxasında durmalısan.

Qurbağanın zərif tıqqıltısını yenidən eşidən şahzadə dərindən nəfəs aldı və qapını açaraq onu içəri dəvət etdi. Qurbağa şən halda onun stulunun yanına hoppandı.
"Məni yanına qaldır," deyə o, ümid dolu bir səslə dedi. O tərəddüd etdi, lakin kral ona xatırlatdı,
"Tutulan söz paylaşılan bir hədiyyədir, qızım. Onu yuxarı qaldır, çünki bu sənin sözün idi."
Şahzadə qurbağanı zərifcə götürdü və onu yanındakı stulun üzərinə qoydu. O anladı ki, cəsarət yalnız qorxu ilə üzləşmək deyil, həm də gözlənilməz olanı açıq ürəklə qəbul etməkdir.

İndi şahzadənin yanında oturan qurbağa, eynilə onunku kimi bir boşqab və qızıl fincan istədi. O, bir az narahatlıq hiss etsə də, verdiyi sözü və qurbağanın onun üçün etdiklərini xatırladı. Onlar birlikdə yeyib-içərkən, o, yeni dostluqlara və təcrübələrə açıq olmağın onun dünyasını təəccüblü yollarla zənginləşdirdiyini görməyə başladı. Nəhayət, qurbağa belə deyəndə,
”Mən indi yorulmuşam. Zəhmət olmasa, söz verdiyin kimi, ulduzlu göyün altındakı gözəl bağında dincəlməyimə icazə ver.”
Şahzadə tərəddüd etdi, lakin sonra onun nəcib təbiəti üstün gəldi. Verdiyi sözü tutmaq onun kimliyinin bir hissəsi idi — öhdəliyin gücü və etibarın gözəlliyi.

Bir az narahat hiss etsə də, şahzadə qurbağanı yavaşca çölə, öz bağçasına apardı və aylı səmanın altında dinc, kölgəli bir yer tapdı.
Onu yerə qoyarkən, o anladı ki, verdiyi sözü tutmaq ona bir hüzur hissi gətirir.
Qəsrin pəncərəsindən baxan atası qızının dürüstlüyün və mehribanlığın əsl sehrini öyrəndiyini bilərək qürurla gülümsədi.

Sözünü tutmağa qərarlı olan şahzadə, qurbağanı bağçasında sərin, rahat bir yerə qoydu. Amma çiçəklərin yanında dincəlmək istəyən qurbağa dedi,
"Mən hələ də yorğunam. Zəhmət olmasa, məni oradakı kölgəlik yerə aparın."
Bir az canı sıxılsa da, şahzadə dərindən nəfəs aldı və onun yerini ehtiyatla dəyişdi, anlayaraq ki, səbr və anlayış da tutduğumuz sözlərin bir hissəsidir.

O orada dayanarkən, gözündə məyusluq göz yaşı gilələndi, lakin o, hər bir çətinliyin dəyərli bir dərs öyrətdiyini özünə xatırladaraq onu sildi. Qəfildən, parıldayan işıq burulğanında qurbağa yaraşıqlı bir şahzadəyə çevrildi.
”Ağlama, şahzadə,” o, yavaşca dedi.
”Sənin cəsarətin və sadiqliyin güclü bir tilsimi sındırdı. Mən qəddar bir cadugər tərəfindən lənətlənmişdim ki, sənin kimi səmimi və qayğıkeş qəlbli biri mənə verdiyi sözü tutana qədər qurbağa kimi yaşayım. Sən məni azad etdin və indi mən yenidən özüməm.”
Onların ətrafındakı bağça sanki daha parlaq işıq saçırdı, elə bil ki, onun hərəkətlərinin sehrini qeyd edirdi.

Növbəti səhər, günəş səmada doğarkən, şahzadəni öz krallığına geri aparmaq üçün səkkiz ağ atın çəkdiyi möhtəşəm bir fayton gəldi.
Onun yanında, tilsimləndiyi illər ərzində ağası üçün dərindən yas tutan sadiq xidmətçisi Henri var idi.
Henri ürəyinin kədərdən parçalanmasının qarşısını almaq üçün onun ətrafına üç dəmir halqa bağlamışdı.
Amma indi, öz şahzadəsini azad və xoşbəxt görəndə, halqalar onun sevincini və ümidini sərbəst buraxaraq bir-bir boşalmağa və qırılmağa başladı.

Fayton krallıq boyu hərəkət edərkən, şahzadə və şahzadə qız ətraflarındakı dünyanı heyrətlə izləyirdilər. Onların arxasınca at sürən Henri, ürəyinin ətrafındakı dəmir halqaların sonuncusunun ucadan bir çatırtı ilə qırıldığını hiss etdi.
"Bu nə səsdir, Henri?"
deyə şahzadə soruşdu.
"Bu, mənim sağalan ürəyimin səsidir, şahzadəm," deyə Henri gülümsəyərək cavab verdi.
"Mənim ürəyim də, sizinki kimi, indi azaddır və sevinclə doludur, çünki mən sizi xoşbəxt və səyahətinizi tamamlanmış görürəm."
Beləliklə, onlar yollarına davam etdilər, günəş onların arxasında yavaş-yavaş bataraq, arxalarında işıq və ümid izi buraxırdı.
Onlar bilirdilər ki, əsl sehr yalnız tilsimi qırmaqda deyil, həm də vədlərə inanmaq cəsarətində, onları yerinə yetirmək gücündə və ən gözlənilməz yerlərdə qeyri-adiliyi kəşf etməyin gözəlliyindədir.