Эрт урьд цагт, саглагар, увдист ойгоор хүрээлэгдсэн нэгэн хаант улсад, гоо үзэсгэлэн нь нарнаас ч илүү гэрэлтдэг сониуч гүнж амьдардаг байжээ.
Түүний аав, хаан, сүрлэг шилтгээнээсээ улс орноо захирдаг байв. Ойн зүрхэнд, гялалзсан булгийн дэргэд эртний линден мод сүндэрлэн зогсдог байсан бөгөөд гүнж байгалийн ид шидэнд татагдан тийшээ байнга зугаалан очдог байлаа.
Нэгэн өдөр тэр модны дор тоглож, алтан бөмбөгөө агаарт шидэн наадахдаа, санаа зовох зүйлгүй мөч бүрийн баяр хөөрийг мэдэрч байв.
Гэвч тэр бөмбөгөө барьж чадалгүй алдсанд, бөмбөг булаг руу өнхрөн унаж, зөөлөн плүн хийх чимээтэйгээр алга болжээ. Гүнжийн сэтгэлд уйтгарын нэгэн хатгуулалт мэдрэгдэв.

Яг тэр үед нэгэн зөөлөн дуу хоолой дуудлаа,
”Гүнж минь, чи яагаад гунигтай байна вэ? Бид үүнийг хамтдаа шийдэж чадна гэдэгт би итгэлтэй байна.”
Цочсон тэрээр эргэн тойрноо хараад, уснаас жижигхэн мэлхий цухуйж байгааг олж үзэв.
”Бяцхан мэлхий минь, чи байсан юм уу?”
гэж тэр гайхан асуув.
”Миний алтан бөмбөг булаг руу уначихсан, би түүнийг авч чадахгүй байгаа болохоор сэтгэлээр унаад байна.”
Мэлхий түүн рүү найрсаг нүдээр хараад хэлэв,
”Бүү санаа зов, би тусалж чадна! Гэхдээ би чиний найз болж, чиний ертөнцөд хамт байхыг хүсэж байна. Би чиний ширээнд сууж, чамтай хамт идэж ууж, чиний үзэсгэлэнт цэцэрлэгт амьдрахыг хүснэ. Чи надад үүнийг амлах уу?”
Гүнж зөвхөн бөмбөгөө л бодож байсан тул дуртайяа зөвшөөрөв.
”Тийм ээ, би амлаж байна!”
гэж тэр хэлэхэд, мэлхий үнэхээр түүнд тусалж чадна гэсэн найдвараар зүрх нь дүүрэн байлаа.

Баяртайгаар ус цалгиулан, мэлхий гялалзсан ус руу шумбаж, усны мандлын доор алга болов. Хэдхэн хормын дараа тэр алтан бөмбөгийг амандаа зуусаар гарч ирээд, түүнийг зөөлөн өнхрүүлэн өвсөн дээр тавив. Гүнж маш их баярлан, эрхэм тоглоомоо авч, догдолсондоо амлалтаа мартан, гэр лүүгээ чадах чинээгээрээ хурдан гүйв. Мэлхий араас нь дуудан,
«Хүлээгээрэй, гүнж ээ! Би чам шиг хурдан явж чадахгүй!»
Гэвч тэр аль хэдийн хол явчихсан, сэтгэл нь баяраар хөнгөрсөн байлаа. Амлалтаа биелүүлэх нь өөрөө нэгэн адал явдал бөгөөд өгсөн амлалт бүр гайхамшигтай зүйл рүү хүргэх гүүр гэдгийг тэр ойлгоогүй байв.

Маргааш нь хааны гэр бүл алтан таваг, аяганаас найрлан зооглож, сүрлэг хоолны ширээний ард хамт сууж байтал гантиг шатнаас зөөлөн, хэмнэлтэй чимээ сонсогдов—шал-пал, шал-пал. Энэ бол мэлхий бөгөөд тэр шилтгээн рүү замаа олж ирж байлаа. Тэр хаалгыг аяархан тогшоод дуудлаа,
«Хааны отгон охин оо, хаалгаа нээж намайг оруулаач!»
Гүнж амлалтаа санан түр зогсов. Тэр жаахан эргэлзэж байсан ч ямар ч шинэ туршлага, хэчнээн гайхмаар байсан ч, гайхамшигтай зүйл рүү хөтөлж чадна гэдгийг бас мэдэж байлаа.

Гүнж хаалган дээр очоод гадагш сэм шагайв. Мэлхийг хараад тэр ихэд цочин, зүрх нь хүчтэй цохилсоор хаалгаа хурдан хаалаа.
«Охин минь, юу чамайг зовоогоод байна вэ?»
гэж эцэг хаан нь түүний тээнэгэлзэхийг анзааран асуув.
«Чи аймаар юм харсан уу?»
«Үгүй ээ, аав аа,» гэж тэр дуугаа тогтвортой байлгахыг хичээн хариулав,
«энэ аварга биет биш, харин булгийн дэргэд уулзсан мэлхий байна. Тэр миний алтан бөмбөгийг буцааж авахад тусалсан, тэгээд би түүнд миний найз болж, надтай хамт сууж, надтай хамт идэж, миний цэцэрлэгт амьдарч болно гэж амласан. Гэхдээ би түүнийг үнэхээр ирнэ гэж огт бодоогүй.»
Ухаалаг, дөлгөөн хаан инээмсэглээд ингэж хэлэв,
«Хонгор минь, амлалт бүр чиний зан чанарыг харуулдаг. Чи хэлсэн үгэндээ хүрэхэд энэ нь чиний хүч чадал, үнэнч шударгыг харуулна. Чи түүнийг дотогш угтан оруулж, хэлсэн үгэндээ эзэн болох ёстой.

Мэлхийн зөөлөн тогшихыг дахин сонсоод, гүнж гүнзгий амьсгаа авч хаалгаа онгойлгон, түүнийг дотогш урив. Мэлхий түүний сандлын хажууд баяртайгаар дэгдэн очив.
»Намайг өөрийнхөө хажууд дээш өргөж тавиач" гэж тэр найдвар дүүрэн хоолойгоор хэлэв. Тэр эргэлзсэн боловч хаан түүнд сануулан,
"Биелүүлсэн амлалт бол хуваалцсан бэлэг юм, охин минь. Түүнийг дээш өргө, учир нь тэр чиний хэлсэн үг байсан" гэв.
Гүнж мэлхийг зөөлөн авч, өөрийнхөө хажуугийн сандал дээр тавив. Тэр зориг гэдэг нь айдастай нүүр тулах төдийгүй, мөн санаанд оромгүй зүйлийг нээлттэй сэтгэлээр хүлээн авах явдал гэдгийг ойлгов.

Мэлхий одоо гүнжийн хажууд сууж байгаад, түүнийхтэй яг адил нэг таваг, нэг алтан аяга гуйв. Тэр бага зэрэг эвгүйцсэн ч, өгсөн амлалтаа болон мэлхий түүнд юу хийж өгснийг санав. Тэд хамтдаа идэж ууж байхдаа, шинэ нөхөрлөл, шинэ туршлагад нээлттэй байх нь түүний ертөнцийг гайхмаар байдлаар баяжуулж байгааг тэр ойлгож эхлэв. Эцэст нь мэлхий ингэж хэлэхэд,
«Би одоо ядарч байна. Гуйя, амласныхаа дагуу одод түгсэн тэнгэрийн дор, чиний үзэсгэлэнт цэцэрлэгт намайг амраагаач.»
Гүнж эргэлзсэн боловч дараа нь түүний эрхэм шударга зан нь давамгайлав. Амлалтаа биелүүлэх нь түүний хэн болохын нэг хэсэг байлаа—энэ бол үнэнч шийдвэрийн хүч, итгэлийн гоо сайхан юм.

Тэр бага зэрэг тавгүй санагдсан ч гүнж мэлхийг зөөлөн өргөн, сарны гэрэлтэй тэнгэрийн доор тайван, сүүдэртэй нэгэн газрыг олж, цэцэрлэг рүүгээ гадагш авч явав.
Түүнийг газар тавихдаа амлалтаа биелүүлэх нь сэтгэлд амар амгаланг авчирдгийг тэр ойлгов.
Аав нь шилтгээний цонхоор харж зогсоод, охин нь үнэнч шударга зан, сайхан сэтгэлийн жинхэнэ ид шидийг сурч байгааг мэдэн бахархалтайгаар инээмсэглэв.

Гүнж хэлсэн үгэндээ хүрэхээр шийдэж, мэлхийг цэцэрлэгийнхээ сэрүүн, тухтай газар тавив. Харин мэлхий цэцгүүдийн ойролцоо амрахыг хүсээд,
"Би одоо ч ядарсан байна. Намайг тэнд байгаа тэр сүүдэртэй газар руу зөөгөөч" гэж хэлэв.
Бага зэрэг бухимдсан ч гүнж гүнзгий амьсгаа аваад, амлалтаа биелүүлэхэд тэвчээр ба ойлголцол ч бас хэрэгтэй гэдгийг ухааран түүнийг зөөлөн зөөв.

Тэр тэнд зогсож байхад бухимдлын нулимс нүдэнд нь цийлэгнэсэн ч, тэр түүнийгээ арчаад, сорилт бүр үнэ цэнтэй сургамж өгдгийг өөртөө сануулав. Гэнэт гялалзсан гэрлийн хуйлраан дунд мэлхий царайлаг ханхүү болон хувирлаа.
«Бүү уйл, гүнж минь,» гэж тэр зөөлөн хэлэв.
«Чиний эр зориг, амлалтдаа үнэнч байдал хүчтэй шившлэгийг тайллаа. Хорон санаат илбэчин эмэгтэй намайг, чам шиг үнэнч, халамжтай зүрхтэй нэгэн надад өгсөн амлалтаа биелүүлэх хүртэл мэлхий болж амьдрахаар хараасан юм. Чи намайг чөлөөллөө, одоо би дахин жинхэнэ төрхөндөө орлоо.»
Тэдний эргэн тойрон дахь цэцэрлэг түүний үйлдлийн ид шидийг баярлан тэмдэглэж байгаа мэт улам тод гэрэлтэх шиг болов.

Маргааш өглөө нь нар тэнгэрт мандахад ханхүүг өөрийн хаант улс руу нь буцаан авч явахаар найман цагаан морь хөллөсөн сүрлэг сүйх тэрэг ирэв.
Түүний хажууд үнэнч зарц Хенри нь байлаа. Ханхүү ид шидэд автсан он жилүүдэд тэр эзнийхээ төлөө гүнээ гашуудсан юм.
Хенри уй гашуугаасаа болж зүрх нь хагарахаас сэргийлэн зүрхээ гурван төмөр бүсээр ороосон байжээ.
Харин одоо ханхүүгээ эрх чөлөөтэй, аз жаргалтай байхыг хараад тэдгээр бүс нэг нэгээрээ суларч, тасран унаж, түүний баяр баясгалан, итгэл найдварыг чөлөөлөв.

Сүйх тэрэг хаант улсаар явж өнгөрөхөд ханхүү, гүнж хоёр эргэн тойрныхоо ертөнцийг гайхан биширч харж байлаа. Тэдний араас мордон явсан Хенри зүрхийг нь ороож байсан төмөр цагаригуудын сүүлчийнх нь чанга тас хийх дуугаар хагарахыг мэдэрлээ.
«Тэр ямар дуу вэ, Хенри?»
гэж ханхүү асуув.
«Энэ бол миний зүрх эдгэрч буй дуу юм, ханхүү минь» гэж Хенри инээмсэглэн хариулав.
«Миний зүрх ч таных шиг одоо эрх чөлөөтэй, баяр хөөрөөр дүүрэн боллоо. Учир нь би таныг аз жаргалтай байгааг, мөн таны аян зам биелснийг харж байна.»
Ингээд тэд цааш давхилаа. Нар тэдний ард намуухан жаргаж, араас нь гэрэл ба найдварын мөр үлдээж байв.
Жинхэнэ ид шид нь зөвхөн хараалыг тайлахад бус, харин амлалтад итгэх зоригт, түүнийгээ сахих хүч чадалд, мөн хамгийн санаанд оромгүй газраас ер бусын гайхамшгийг олж нээхийн гоо сайханд оршдог гэдгийг тэд мэдэж байлаа.