ແຕ່ດົນນານມາແລ້ວ, ໃນອານາຈັກແຫ່ງໜຶ່ງທີ່ຖືກອ້ອມຮອບດ້ວຍປ່າໄມ້ທີ່ຂຽວສົດງົດງາມ ແລະ ໜ້າຫຼົງໄຫຼ, ມີເຈົ້າຍິງທີ່ມັກຢາກຮູ້ຢາກເຫັນອົງໜຶ່ງອາໄສຢູ່ ຜູ້ທີ່ມີຄວາມງາມເປັ່ງປະກາຍຍິ່ງກວ່າດວງຕາເວັນ.
ພະບິດາຂອງນາງ, ເຊິ່ງເປັນພະລາຊາ, ໄດ້ປົກຄອງດິນແດນແຫ່ງນີ້ຈາກປາສາດອັນໃຫຍ່ໂຕຂອງພະອົງ. ຢູ່ໃຈກາງຂອງປ່າ ມີຕົ້ນນາວບູຮານຕົ້ນໜຶ່ງຕັ້ງຢູ່ຂ້າງນ້ຳພຸທີ່ເປັ່ງປະກາຍລະຍິບລະຍັບ, ເຊິ່ງເຈົ້າຍິງມັກຈະຍ່າງຫຼິ້ນໄປມາຢູ່ເລື້ອຍໆ, ໂດຍຖືກດຶງດູດດ້ວຍເວດມົນຂອງທຳມະຊາດ.
ມື້ໜຶ່ງ, ໃນຂະນະທີ່ນາງຫຼິ້ນຢູ່ກ້ອງຕົ້ນໄມ້, ໂຍນໝາກບານຄຳຂອງນາງຂຶ້ນໄປເທິງອາກາດ, ນາງຮູ້ສຶກເຖິງຄວາມສຸກຂອງແຕ່ລະຊ່ວງເວລາທີ່ບໍ່ມີຄວາມກັງວົນ.
ແຕ່ເມື່ອນາງຮັບບໍ່ທັນ, ໝາກບານກໍໄດ້ຕົກລົງໄປໃນນ້ຳພຸ ແລະ ຫາຍໄປພ້ອມກັບສຽງນ້ຳກະຈາຍເບົາໆ. ນາງຮູ້ສຶກເສົ້າໃຈຢ່າງກະທັນຫັນ.

ໃນເວລານັ້ນ, ມີສຽງທີ່ອ່ອນໂຍນຮ້ອງຂຶ້ນມາວ່າ,
”ເປັນຫຍັງເຈົ້າຈຶ່ງໂສກເສົ້າ, ເຈົ້າຍິງ? ຂ້ອຍແນ່ໃຈວ່າພວກເຮົາສາມາດແກ້ໄຂເລື່ອງນີ້ໄປນຳກັນໄດ້.”
ດ້ວຍຄວາມຕົກໃຈ, ນາງໄດ້ຫຼຽວເບິ່ງອ້ອມໆ ແລະ ເຫັນກົບນ້ອຍໂຕໜຶ່ງກຳລັງຈອບເບິ່ງອອກມາຈາກນ້ຳ.
”ແມ່ນເຈົ້າຫວາ, ເຈົ້າກົບນ້ອຍ?”
ນາງຖາມດ້ວຍຄວາມປະຫຼາດໃຈ.
”ຂ້ອຍເສຍໃຈຍ້ອນວ່າໝາກບານຄຳຂອງຂ້ອຍຕົກລົງໄປໃນນ້ຳພຸ, ແລະ ຂ້ອຍບໍ່ສາມາດເອົາມັນຂຶ້ນມາໄດ້.”
ກົບໄດ້ແນມເບິ່ງນາງດ້ວຍສາຍຕາທີ່ເປັນມິດ ແລະ ເວົ້າວ່າ,
”ຢ່າກັງວົນໄປເລີຍ, ຂ້ອຍສາມາດຊ່ວຍໄດ້! ແຕ່ຂ້ອຍຢາກເປັນໝູ່ຂອງເຈົ້າ ແລະ ມີສ່ວນຮ່ວມໃນໂລກຂອງເຈົ້າ. ຂ້ອຍຢາກນັ່ງຢູ່ໂຕະຂອງເຈົ້າ, ກິນ ແລະ ດື່ມນຳເຈົ້າ, ແລະ ອາໄສຢູ່ໃນສວນທີ່ສວຍງາມຂອງເຈົ້າ. ເຈົ້າຈະສັນຍາກັບຂ້ອຍເລື່ອງນີ້ໄດ້ບໍ?”
ເຈົ້າຍິງ, ຜູ້ທີ່ຄິດເຖິງແຕ່ໝາກບານຂອງຕົນເອງ, ໄດ້ຕົກລົງຢ່າງກະຕືລືລົ້ນ.
”ໄດ້, ຂ້ອຍສັນຍາ!”
ນາງເວົ້າ, ຫົວໃຈຂອງນາງເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຫວັງວ່າກົບຈະສາມາດຊ່ວຍນາງໄດ້ແທ້ໆ.

ດ້ວຍສຽງນ້ຳແຕກກະຈາຍຢ່າງມ່ວນຊື່ນ, ກົບໄດ້ດຳລົງໄປໃນນ້ຳທີ່ເຫລື້ອມເປັນປະກາຍ, ແລ້ວຫາຍໄປໃຕ້ຜິວນ້ຳ. ບໍ່ດົນຕໍ່ມາ, ມັນກໍໂຜ່ຂຶ້ນມາພ້ອມກັບຄາບໝາກບານຄຳໄວ້ໃນປາກ ແລະ ກິ້ງມັນຂຶ້ນມາເທິງຫຍ້າຢ່າງອ່ອນໂຍນ. ເຈົ້າຍິງດີໃຈຫຼາຍ, ຈຶ່ງຈັບເອົາຂອງຫຼິ້ນອັນລ້ຳຄ່າຂອງນາງຂຶ້ນມາ ແລະ ດ້ວຍຄວາມຕື່ນເຕັ້ນ ນາງຈຶ່ງລືມສັນຍາທີ່ໃຫ້ໄວ້, ແລ້ວແລ່ນກັບບ້ານໃຫ້ໄວທີ່ສຸດເທົ່າທີ່ຈະໄວໄດ້. ກົບຮ້ອງຕາມຫຼັງນາງໄປວ່າ,
"ລໍຖ້າກ່ອນ, ເຈົ້າຍິງ! ຂ້ອຍບໍ່ສາມາດໄປໄດ້ໄວເທົ່າກັບເຈົ້າເດີ້!"
ແຕ່ນາງກໍໄປໄກແລ້ວ, ຫົວໃຈຂອງນາງເບີກບານດ້ວຍຄວາມສຸກ. ນາງບໍ່ຮູ້ເລີຍວ່າການຮັກສາສັນຍານັ້ນກໍເປັນການຜະຈົນໄພຢ່າງໜຶ່ງ, ແລະ ທຸກໆສັນຍາທີ່ໃຫ້ໄວ້ແມ່ນຂົວເຊື່ອມຕໍ່ໄປສູ່ສິ່ງທີ່ມະຫັດສະຈັນ.

ມື້ຕໍ່ມາ, ໃນຂະນະທີ່ຄອບຄົວລາດຊະວົງນັ່ງຢູ່ຮ່ວມກັນທີ່ໂຕະອາຫານໃຫຍ່, ເພີດເພີນກັບງານລ້ຽງຈາກຈານແລະຈອກຄຳ, ກໍມີສຽງດັງເບົາໆເປັນຈັງຫວະຈາກຂັ້ນໄດຫີນອ່ອນ—ແປະ-ປ໊ະ, ແປະ-ປ໊ະ. ມັນແມ່ນກົບໂຕນັ້ນ, ທີ່ກຳລັງເດີນທາງມາທີ່ປາສາດ. ມັນເຄາະປະຕູເບົາໆ ແລະ ຮ້ອງຂຶ້ນວ່າ,
”ລູກສາວຫຼ້າຂອງພະລາຊາ, ຈົ່ງເປີດປະຕູ ແລະ ໃຫ້ຂ້ອຍເຂົ້າໄປແດ່!”
ເຈົ້າຍິງຢຸດສະງັກ, ຈື່ຄຳສັນຍາຂອງນາງໄດ້. ນາງຮູ້ສຶກບໍ່ແນ່ໃຈເລັກນ້ອຍ, ແຕ່ນາງກໍຮູ້ວ່າທຸກໆປະສົບການໃໝ່, ບໍ່ວ່າຈະໜ້າປະຫຼາດໃຈພຽງໃດກໍຕາມ, ສາມາດນຳໄປສູ່ສິ່ງທີ່ຍອດຢ້ຽມໄດ້.

ເຈົ້າຍິງຍ່າງໄປທີ່ປະຕູ ແລະ ແອບເບິ່ງອອກໄປຂ້າງນອກ. ເມື່ອເຫັນກົບ, ນາງກໍຕົກໃຈ ແລະ ຮີບອັດປະຕູໄວໆ, ຫົວໃຈຂອງນາງເຕັ້ນແຮງ.
"ລູກຮັກ, ມີເລື່ອງຫຍັງລົບກວນໃຈລູກຫຼື?"
ພະລາຊາ, ຜູ້ເປັນພໍ່ຂອງນາງຖາມຂຶ້ນ, ເມື່ອສັງເກດເຫັນຄວາມລັງເລຂອງນາງ.
"ລູກເຫັນສິ່ງທີ່ໜ້າຢ້ານບໍ?"
"ບໍ່ເພຄະ, ສະເດັດພໍ່," ນາງຕອບ, ພະຍາຍາມຄວບຄຸມສຽງໃຫ້ເປັນປົກກະຕິ,
"ມັນບໍ່ແມ່ນຍັກ, ແຕ່ເປັນກົບທີ່ລູກພົບຢູ່ທີ່ນ້ຳພຸ. ມັນຊ່ວຍລູກເກັບໝາກບານຄຳຂອງລູກ, ແລະ ລູກໄດ້ສັນຍາວ່າມັນສາມາດເປັນໝູ່ຂອງລູກ ແລະ ນັ່ງນຳລູກ, ກິນນຳລູກ, ແລະ ອາໄສຢູ່ໃນສວນຂອງລູກ. ແຕ່ລູກບໍ່ເຄີຍຄິດເລີຍວ່າມັນຈະມາແທ້ໆ."
ພະລາຊາ, ຜູ້ສະຫຼາດ ແລະ ອ່ອນໂຍນ, ຍິ້ມແລ້ວກ່າວວ່າ,
"ລູກຮັກ, ທຸກໆຄຳສັນຍາສະທ້ອນໃຫ້ເຫັນເຖິງນິໄສຂອງລູກ. ເມື່ອລູກຮັກສາຄຳເວົ້າ, ມັນສະແດງໃຫ້ເຫັນເຖິງຄວາມເຂັ້ມແຂງ ແລະ ຄວາມຊື່ສັດຂອງລູກ. ລູກຕ້ອງຕ້ອນຮັບມັນເຂົ້າມາ ແລະ ຍຶດໝັ້ນໃນສິ່ງທີ່ລູກໄດ້ເວົ້າໄວ້.

ເມື່ອໄດ້ຍິນສຽງເຄາະປະຕູເບົາໆຂອງກົບອີກຄັ້ງ, ເຈົ້າຍິງໄດ້ຫາຍໃຈເຂົ້າເລິກໆ ແລະ ເປີດປະຕູ, ເຊື້ອເຊີນໃຫ້ລາວເຂົ້າມາ. ກົບໄດ້ເຕັ້ນໄປມາຢ່າງເບີກບານໃຈຢູ່ຂ້າງຕັ່ງນັ່ງຂອງນາງ.
"ເອົາຂ້ອຍຂຶ້ນໄປນັ່ງຂ້າງເຈົ້າແດ່," ລາວເວົ້າ, ດ້ວຍນໍ້າສຽງທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຫວັງ. ນາງລັງເລໃຈ, ແຕ່ພະລາຊາໄດ້ເຕືອນນາງວ່າ,
"ສັນຍາທີ່ຮັກສາໄວ້ແມ່ນຂອງຂວັນທີ່ແບ່ງປັນກັນ, ລູກຍິງຂອງພໍ່. ຍົກລາວຂຶ້ນມາເຖາະ, ເພາະນັ້ນແມ່ນຄຳເວົ້າຂອງລູກ."
ເຈົ້າຍິງໄດ້ຈັບກົບຂຶ້ນມາຢ່າງຄ່ອຍໆ ແລະ ວາງລາວລົງເທິງຕັ່ງນັ່ງຂ້າງໆນາງ. ນາງໄດ້ຮັບຮູ້ວ່າຄວາມກ້າຫານບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ການປະເຊີນໜ້າກັບຄວາມຢ້ານກົວເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຍັງເປັນການຍອມຮັບສິ່ງທີ່ບໍ່ຄາດຄິດດ້ວຍໃຈທີ່ເປີດກວ້າງ.

ໂຕກົບ, ເຊິ່ງຕອນນີ້ໄດ້ນັ່ງຢູ່ຂ້າງເຈົ້າຍິງ, ໄດ້ຂໍຈານ ແລະ ຈອກຄຳ ຄືກັນກັບຂອງນາງ. ເຖິງແມ່ນວ່ານາງຈະຮູ້ສຶກບໍ່ສະບາຍໃຈໜ້ອຍໜຶ່ງ, ແຕ່ນາງກໍຈື່ຄຳສັນຍາ ແລະ ສິ່ງທີ່ໂຕກົບໄດ້ເຮັດເພື່ອນາງ. ໃນຂະນະທີ່ພວກເຂົາກິນ ແລະ ດື່ມນຳກັນ, ນາງເລີ່ມເຫັນວ່າການເປີດໃຈຮັບມິດຕະພາບ ແລະ ປະສົບການໃໝ່ໆ ໄດ້ເຮັດໃຫ້ໂລກຂອງນາງອຸດົມສົມບູນຂຶ້ນໃນແບບທີ່ໜ້າປະຫຼາດໃຈ. ໃນທີ່ສຸດ ເມື່ອໂຕກົບເວົ້າວ່າ,
”ຕອນນີ້ຂ້ອຍອິດເມື່ອຍແລ້ວ. ກະລຸນາໃຫ້ຂ້ອຍພັກຜ່ອນໃນສວນທີ່ສວຍງາມຂອງເຈົ້າ ພາຍໃຕ້ທ້ອງຟ້າທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍດວງດາວ ຕາມທີ່ເຈົ້າໄດ້ສັນຍາໄວ້.”
ເຈົ້າຍິງລັງເລໃຈ, ແຕ່ແລ້ວນິໄສທີ່ດີງາມຂອງນາງກໍເອົາຊະນະໄດ້. ການຮັກສາຄຳສັນຍາແມ່ນສ່ວນໜຶ່ງຂອງຕົວຕົນຂອງນາງ—ເຊິ່ງເປັນຄວາມເຂັ້ມແຂງຂອງຄວາມມຸ່ງໝັ້ນ ແລະ ຄວາມງົດງາມຂອງຄວາມໄວ້ວາງໃຈ.

ເຖິງແມ່ນວ່ານາງຈະຮູ້ສຶກກັງວົນໃຈເລັກນ້ອຍ, ເຈົ້າຍິງໄດ້ອຸ້ມກົບອອກໄປຂ້າງນອກສວນຂອງນາງຢ່າງອ່ອນໂຍນ, ຊອກຫາບ່ອນທີ່ສະຫງົບ ແລະ ຮົ່ມເຢັນພາຍໃຕ້ທ້ອງຟ້າທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍແສງຈັນ.
ເມື່ອນາງວາງມັນລົງ, ນາງກໍຮັບຮູ້ວ່າການເຮັດຕາມສັນຍາຂອງນາງນັ້ນໄດ້ນຳເອົາຄວາມຮູ້ສຶກສະຫງົບໃຈມາໃຫ້.
ພໍ່ຂອງນາງ, ຜູ້ທີ່ກຳລັງເບິ່ງຈາກປ່ອງຢ້ຽມຂອງປາສາດ, ໄດ້ຍິ້ມດ້ວຍຄວາມພາກພູມໃຈ, ໂດຍຮູ້ວ່າລູກສາວຂອງຕົນກຳລັງຮຽນຮູ້ເຖິງເວດມົນທີ່ແທ້ຈິງຂອງຄວາມຊື່ສັດ ແລະ ຄວາມເມດຕາ.

ເຈົ້າຍິງ, ດ້ວຍຄວາມຕັ້ງໃຈທີ່ຈະຮັກສາຄຳສັນຍາຂອງນາງ, ໄດ້ວາງກົບໄວ້ໃນບ່ອນທີ່ເຢັນສະບາຍໃນສວນຂອງນາງ. ແຕ່ກົບ, ທີ່ຢາກພັກຜ່ອນຢູ່ໃກ້ກັບດອກໄມ້, ໄດ້ເວົ້າວ່າ,
”ຂ້ອຍຍັງອິດເມື່ອຍຢູ່. ກະລຸນາຍ້າຍຂ້ອຍໄປບ່ອນທີ່ມີຮົ່ມຢູ່ກົງນັ້ນແດ່.”
ເຖິງແມ່ນວ່າຈະຮູ້ສຶກຫງຸດຫງິດໜ້ອຍໜຶ່ງ, ເຈົ້າຍິງໄດ້ຫາຍໃຈເຂົ້າເລິກໆ ແລະ ຄ່ອຍໆຍ້າຍລາວ, ໂດຍຮັບຮູ້ວ່າຄວາມອົດທົນ ແລະ ຄວາມເຂົ້າໃຈກໍເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງຄຳສັນຍາທີ່ພວກເຮົາຮັກສາໄວ້ເຊັ່ນກັນ.

ໃນຂະນະທີ່ນາງຢືນຢູ່ທີ່ນັ້ນ, ນ້ຳຕາແຫ່ງຄວາມທໍ້ແທ້ໃຈໄດ້ເອີ່ລົ້ນຂຶ້ນມາໃນດວງຕາຂອງນາງ, ແຕ່ນາງກໍໄດ້ເຊັດມັນອອກ, ພ້ອມທັງເຕືອນຕົນເອງວ່າທຸກໆສິ່ງທ້າທາຍຍ່ອມສອນບົດຮຽນອັນມີຄ່າ. ທັນໃດນັ້ນ, ໃນວົງແສງທີ່ເປັ່ງປະກາຍລະຍິບລະຍັບ, ກົບກໍໄດ້ກາຍຮ່າງເປັນເຈົ້າຊາຍຮູບງາມ.
"ຢ່າຮ້ອງໄຫ້ເລີຍ, ເຈົ້າຍິງ," ລາວເວົ້າຢ່າງອ່ອນໂຍນ.
"ຄວາມກ້າຫານ ແລະ ຄວາມມຸ່ງໝັ້ນຂອງເຈົ້າໄດ້ທຳລາຍມົນຄາຖາອັນມີພະລັງແລ້ວ. ຂ້ອຍຖືກສາບໂດຍແມ່ມົດທີ່ຊົ່ວຮ້າຍໃຫ້ໃຊ້ຊີວິດເປັນກົບ ຈົນກວ່າຈະມີໃຜບາງຄົນຄືກັບເຈົ້າ, ຜູ້ທີ່ມີຈິດໃຈຈິງໃຈ ແລະ ຫ່ວງໃຍ, ຈະຮັກສາສັນຍາທີ່ໃຫ້ໄວ້ກັບຂ້ອຍ. ເຈົ້າໄດ້ປົດປ່ອຍຂ້ອຍແລ້ວ, ແລະ ຕອນນີ້ຂ້ອຍກໍໄດ້ກັບມາເປັນຕົວເອງອີກຄັ້ງ."
ສວນທີ່ຢູ່ອ້ອມຮອບພວກເຂົາເບິ່ງຄືວ່າຈະເປັ່ງປະກາຍສະຫວ່າງຂຶ້ນ, ຄືກັບວ່າກຳລັງສະເຫຼີມສະຫຼອງຄວາມມະຫັດສະຈັນແຫ່ງການກະທຳຂອງນາງ.

ເຊົ້າມື້ຕໍ່ມາ, ໃນຂະນະທີ່ດວງອາທິດຂຶ້ນສູ່ທ້ອງຟ້າ, ລົດມ້າອັນສະຫງ່າງາມທີ່ລາກໂດຍມ້າສີຂາວແປດໂຕໄດ້ມາຮອດເພື່ອຮັບເອົາເຈົ້າຊາຍກັບຄືນສູ່ອານາຈັກຂອງເພິ່ນ.
ຢູ່ຄຽງຂ້າງເພິ່ນແມ່ນຄົນຮັບໃຊ້ຜູ້ຊື່ສັດຂອງເພິ່ນ, ເຮັນຣີ, ຜູ້ທີ່ໄດ້ໂສກເສົ້າເສຍໃຈຢ່າງສຸດຊຶ້ງຕໍ່ເຈົ້ານາຍຂອງລາວໃນຊ່ວງຫຼາຍປີທີ່ເພິ່ນຖືກສາບ.
ເຮັນຣີ ໄດ້ພັນແຖບເຫຼັກສາມເສັ້ນອ້ອມຫົວໃຈຂອງລາວ ເພື່ອປ້ອງກັນບໍ່ໃຫ້ມັນແຕກສະຫຼາຍຈາກຄວາມໂສກເສົ້າ.
ແຕ່ຕອນນີ້, ເມື່ອເຫັນເຈົ້າຊາຍຂອງລາວເປັນອິດສະຫຼະ ແລະ ມີຄວາມສຸກ, ແຖບເຫຼັກເຫຼົ່ານັ້ນກໍເລີ່ມຄາຍອອກ ແລະ ຂາດສະບັ້ນລົງເທື່ອລະເສັ້ນ, ປົດປ່ອຍຄວາມສຸກ ແລະ ຄວາມຫວັງຂອງລາວອອກມາ.

ຂະນະທີ່ລົດມ້າເຄື່ອນຜ່ານອານາຈັກ, ເຈົ້າຊາຍ ແລະ ເຈົ້າຍິງໄດ້ເບິ່ງໂລກອ້ອມຕົວພວກເຂົາດ້ວຍຄວາມຕື່ນຕາຕື່ນໃຈ. ເຮັນຣີ, ຜູ້ທີ່ຂີ່ມ້າຢູ່ທາງຫຼັງພວກເຂົາ, ຮູ້ສຶກວ່າແຖບເຫຼັກເສັ້ນສຸດທ້າຍທີ່ຮັດອ້ອມຫົວໃຈຂອງລາວຂາດອອກດ້ວຍສຽງດັງສະໜັ່ນ.
«ນັ້ນແມ່ນສຽງຫຍັງ, ເຮັນຣີ?»
ເຈົ້າຊາຍຖາມ.
«ມັນແມ່ນສຽງຫົວໃຈຂອງຂ້ານ້ອຍທີ່ໄດ້ຮັບການປິ່ນປົວແລ້ວ, ເຈົ້າຊາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ,» ເຮັນຣີຕອບພ້ອມກັບຮອຍຍິ້ມ.
«ຫົວໃຈຂອງຂ້ານ້ອຍ, ເຊັ່ນດຽວກັບຂອງທ່ານ, ຕອນນີ້ເປັນອິດສະຫຼະ ແລະ ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມສຸກ, ເພາະຂ້ານ້ອຍເຫັນທ່ານມີຄວາມສຸກ ແລະ ການເດີນທາງຂອງທ່ານກໍສຳເລັດແລ້ວ.»
ແລະ ດັ່ງນັ້ນ, ພວກເຂົາຈຶ່ງເດີນທາງຕໍ່ໄປ, ໂດຍມີດວງຕາເວັນຄ່ອຍໆຕົກດິນຢູ່ທາງຫຼັງພວກເຂົາ, ປະໄວ້ເຊິ່ງຮ່ອງຮອຍແຫ່ງແສງສະຫວ່າງ ແລະ ຄວາມຫວັງໃນເສັ້ນທາງຂອງພວກເຂົາ.
ພວກເຂົາຮູ້ວ່າເວດມົນທີ່ແທ້ຈິງບໍ່ໄດ້ຢູ່ພຽງແຕ່ໃນການແກ້ຄຳສາບເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຢູ່ໃນຄວາມກ້າຫານທີ່ຈະເຊື່ອໃນຄຳສັນຍາ, ຄວາມເຂັ້ມແຂງທີ່ຈະຮັກສາມັນໄວ້, ແລະ ຄວາມງົດງາມຂອງການຄົ້ນພົບສິ່ງທີ່ພິເສດໃນສະຖານທີ່ທີ່ບໍ່ຄາດຄິດທີ່ສຸດ.