धेरै पहिले, एउटा हरियाली र मनमोहक जङ्गलले घेरिएको राज्यमा एक जिज्ञासु राजकुमारी बस्थिन्, जसको सुन्दरता घामभन्दा पनि बढी चम्किन्थ्यो।
उनका बुबा, राजा, आफ्नो विशाल महलबाट त्यस भूमिमा शासन गर्थे। जङ्गलको बीचमा एउटा चम्किलो पानीको मूलको छेउमा एउटा प्राचीन कागतीको रूख थियो, जहाँ प्रकृतिको जादुबाट आकर्षित भएर राजकुमारी प्रायः घुम्न जान्थिन्।
एकदिन, जब उनी आफ्नो सुनौलो भकुन्डो हावामा उफार्दै त्यस रूखको तल खेल्दै थिइन्, उनले हरेक चिन्तामुक्त पलको आनन्द महसुस गरिन्।
तर जब उनी भकुन्डो समात्न चुकिन्, त्यो भकुन्डो मूलमा खस्यो र सानो छप्ल्याक आवाजसँगै गायब भयो। उनलाई गहिरो दुःखको अनुभूति भयो।

ठीक त्यही बेला, एउटा नम्र आवाज सुनियो,
"राजकुमारी, तिमी किन दुःखी छौ? मलाई विश्वास छ हामी सँगै मिलेर यसको समाधान गर्न सक्छौं।"
झस्कँदै, उनले वरपर हेरिन् र एउटा सानो भ्यागुतालाई पानीबाट चिहाइरहेको देखिन्।
"के त्यो तिमी थियौ, सानो भ्यागुता?"
उनले आश्चर्यचकित हुँदै सोधिन्।
"म दुःखी छु किनभने मेरो सुनको भकुन्डो पानीको मूलमा खसेको छ, र म यसलाई निकाल्न सक्दिनँ।"
भ्यागुताले उनलाई मित्रवत् आँखाले हेर्‍यो र भन्यो,
"चिन्ता नगर, म मद्दत गर्न सक्छु! तर म तिम्रो साथी बन्न र तिम्रो संसारमा सामेल हुन चाहन्छु। म तिम्रो टेबलमा बस्न, तिमीसँगै खान र पिउन, र तिम्रो सुन्दर बगैंचामा बस्न चाहन्छु। के तिमी मलाई यो वाचा गर्छौ?"
राजकुमारीले, आफ्नो भकुन्डोको बारेमा मात्र सोच्दै, उत्सुकतापूर्वक सहमति जनाइन्।
"हो, म वाचा गर्छु!"
उनले भनिन्, भ्यागुताले साँच्चै उनलाई मद्दत गर्न सक्छ भन्ने कुरामा उनको मन आशावादी थियो।

एउटा रमाइलो छप्ल्याकको साथ, भ्यागुतो टल्किरहेको पानीमा हाम फाल्यो, र सतहमुनि हरायो। केही क्षणपछि, ऊ आफ्नो मुखमा सुनौलो भकुन्डो च्यापेर बाहिर निस्कियो र यसलाई बिस्तारै घाँसमा गुडाइदियो। अत्यन्तै खुसी भएकी राजकुमारीले आफ्नो बहुमूल्य खेलौना उठाइन् र, आफ्नो उत्साहमा आफूले गरेको बाचा बिर्सेर, सकेजति छिटो घरतिर कुदिन्। भ्यागुतोले उनको पछाडिबाट करायो,
"पर्खनुहोस्, राजकुमारी! म तपाईंजस्तो छिटो हिँड्न सक्दिनँ!"
तर उनी पहिल्यै धेरै टाढा पुगिसकेकी थिइन्, उनको मन खुसीले प्रफुल्लित थियो। उनले यो महसुस गरिनन् कि बाचा पूरा गर्नु आफैमा एउटा साहसिक कार्य हो, र गरिएको हरेक बाचा कुनै अद्भुत कुरासम्म पुग्ने पुल हो।

भोलिपल्ट, जब राजपरिवार सँगै ठूलो भोजन टेबलमा बसेर सुनका थाल र कपहरूमा भोजको आनन्द लिइरहेका थिए, मार्बलको भर्‍याङबाट एउटा मधुर, लयबद्ध आवाज आयो—छ्याप-छ्याप, छ्याप-छ्याप। त्यो भ्यागुतो थियो, जो दरबारतर्फ आउँदै थियो। उसले बिस्तारै ढोका ढकढक्यायो र भन्यो,
"राजाकी कान्छी छोरी, ढोका खोल र मलाई भित्र आउन देऊ!"
आफ्नो बाचा सम्झँदै राजकुमारी रोकिइन्। उनी अलिकति दोधारमा परिन्, तर उनलाई यो पनि थाहा थियो कि हरेक नयाँ अनुभवले, जतिसुकै आश्चर्यजनक भए पनि, केही अद्भुत कुरातर्फ डोऱ्याउन सक्छ।

राजकुमारी ढोकासम्म गइन् र बाहिर चियाइन्। भ्यागुतालाई देखेर उनी झस्किइन् र हतारहतार ढोका बन्द गरिन्, उनको मुटु ढुकढुक गरिरहेको थियो।
"मेरी छोरी, तिमीलाई केले सताइरहेको छ?"
उनको हिचकिचाहट देखेर, उनका बुबा, राजाले सोध्नुभयो।
"के तिमीले कुनै डरलाग्दो कुरा देख्यौ?"
"होइन, बुबा," उनले आफ्नो स्वरलाई स्थिर बनाउने प्रयास गर्दै जवाफ दिइन्,
"त्यो कुनै राक्षस होइन, तर एउटा भ्यागुता हो जसलाई मैले पानीको मूलमा भेटेकी थिएँ। उसले मेरो सुनको भकुन्डो निकाल्न मद्दत गर्‍यो, र मैले उसलाई मेरो साथी बन्न, मसँगै बस्न, मसँगै खान र मेरो बगैंचामा बस्न दिने वाचा गरेकी थिएँ। तर मलाई ऊ साँच्चै आउँछ जस्तो लागेको थिएन।"
ज्ञानी र भद्र राजाले मुस्कुराउँदै भन्नुभयो,
"मेरी प्यारी, हरेक वाचाले तिम्रो चरित्रलाई झल्काउँछ। जब तिमीले आफ्नो वचनको पालना गर्छौ, यसले तिम्रो शक्ति र इमानदारी देखाउँछ। तिमीले उसलाई भित्र स्वागत गर्नुपर्छ र आफूले भनेको कुरामा अडिग रहनुपर्छ।"

भ्यागुताको कोमल ढक्ढक् फेरि सुनेपछि, राजकुमारीले लामो सास फेरिन् र उसलाई भित्र बोलाउँदै ढोका खोलिन्। भ्यागुतो खुसीसाथ उफ्रिँदै उनको कुर्सीनिर गयो।
"मलाई तिम्रो छेउमा माथि राख," उसले भन्यो, उसको स्वर आशाले भरिएको थियो। उनी हिचकिचाइन्, तर राजाले उनलाई सम्झाए,
"पूरा गरिएको बाचा बाँडिएको उपहार हो, मेरी छोरी। उसलाई माथि उठाऊ, किनकि तिमीले यही वचन दिएकी थियौ।"
राजकुमारीले बिस्तारै भ्यागुतालाई उठाइन् र आफ्नो छेउको कुर्सीमा राखिन्। उनले महसुस गरिन् कि साहस भनेको डरको सामना गर्नु मात्र होइन, खुला हृदयले अप्रत्याशित कुरालाई स्वीकार गर्नु पनि हो।

अब राजकुमारीको छेउमा बसिरहेको भ्यागुतोले, उहाँको जस्तै एउटा थाल र सुनको कप माग्यो। यद्यपि उनलाई अलिकति असहज महसुस भयो, उनले आफ्नो वाचा र भ्यागुतोले उनको लागि के गरेको थियो भनेर सम्झिइन्। जब उनीहरूले सँगै खाए र पिए, उनले देख्न थालिन् कि नयाँ मित्रता र अनुभवहरूका लागि खुला हुनाले उनको संसारलाई आश्चर्यजनक तरिकाले समृद्ध बनाइरहेको थियो। जब भ्यागुतोले अन्ततः भन्यो,
"म अब थाकेको छु। कृपया, तपाईंले वाचा गरे जस्तै मलाई ताराहरूले भरिएको आकाशमुनि तपाईंको सुन्दर बगैंचामा आराम गर्न दिनुहोस्।"
राजकुमारी हिचकिचाइन्, तर त्यसपछि उनको सम्मानजनक स्वभाव हावी भयो। आफ्नो वाचा पूरा गर्नु उनको पहिचानको एउटा हिस्सा थियो—प्रतिबद्धताको शक्ति र विश्वासको सुन्दरता।

अलिकति असहज महसुस गरे तापनि, राजकुमारीले भ्यागुतालाई बिस्तारै बाहिर आफ्नो बगैंचामा लगिन्, र जुन लागेको आकाशमुनि एउटा शान्त, छायादार ठाउँ फेला पारिन्।
जब उनले त्यसलाई तल राखिन्, उनले महसुस गरिन् कि आफ्नो वाचा पूरा गर्नाले शान्तिको अनुभूति हुँदो रहेछ।
दरबारको झ्यालबाट हेरिरहनुभएका उनका बुबा, आफ्नी छोरीले इमानदारी र दयाको साँचो जादु सिकिरहेकी छिन् भन्ने जानेर गर्वका साथ मुस्कुराउनुभयो।

आफ्नो बाचा पूरा गर्न दृढ राजकुमारीले, भ्यागुतालाई आफ्नो बगैंचाको एउटा शीतल, आरामदायक ठाउँमा राखिन्। तर फूलहरूनजिकै आराम गर्न चाहेर भ्यागुताले भन्यो,
"म अझै थाकेको छु। कृपया मलाई त्यहाँको त्यो छायादार ठाउँमा सारिदिनुहोस्।"
अलिकति दिक्क लागे तापनि, राजकुमारीले लामो सास फेरिन् र उसलाई बिस्तारै सारिन्, यो महसुस गर्दै कि धैर्य र समझदारी पनि हामीले पूरा गर्ने बाचाहरूकै एउटा हिस्सा हुन्।

उनी त्यहाँ उभिरहँदा, उनको आँखामा निराशाको आँसु छल्कियो, तर हरेक चुनौतीले एउटा मूल्यवान पाठ सिकाउँछ भनेर आफैलाई सम्झाउँदै उनले त्यसलाई पुछिन्। अचानक, चम्किलो प्रकाशको घुमाइसँगै, त्यो भ्यागुतो एउटा सुन्दर राजकुमारमा परिणत भयो।
"नरुनुहोस्, राजकुमारी," उसले बिस्तारै भन्यो।
"तपाईंको बहादुरी र प्रतिबद्धताले एउटा शक्तिशाली जादु तोडेको छ। मलाई एउटी दुष्ट जादुगर्नीले भ्यागुतो भएर बाँच्ने श्राप दिएकी थिई, जुन तपाईं जस्तो साँचो र मायालु हृदय भएको कसैले मलाई गरेको आफ्नो वाचा पूरा नगरेसम्म रहन्थ्यो। तपाईंले मलाई मुक्त गर्नुभएको छ, र अब म फेरि आफ्नै रूपमा आएको छु।"
उनीहरू वरपरको बगैंचा अझ उज्यालो भएर चम्किए जस्तो देखिन्थ्यो, मानौं उनको कामको जादुलाई मनाइरहेको छ।

भोलिपल्ट बिहान, आकाशमा सूर्य उदाउँदै गर्दा, राजकुमारलाई आफ्नो राज्यमा फिर्ता लैजान आठवटा सेता घोडाहरूले तानेको एउटा शानदार बग्गी आइपुग्यो।
उनको साथमा उनको वफादार नोकर, हेनरी थियो, जसले आफ्नो मालिक जादुको प्रभावमा परेका वर्षहरूमा गहिरो शोक मनाएको थियो।
हेनरीले दुःखले गर्दा मुटु टुट्नबाट बचाउन आफ्नो मुटुको वरिपरि तीनवटा फलामका पट्टाहरू बेरेको थियो।
तर अब, आफ्नो राजकुमारलाई स्वतन्त्र र खुसी देखेर, उसको खुशी र आशालाई मुक्त गर्दै ती पट्टाहरू एक-एक गर्दै खुकुलो हुन र टुट्न थाले।

जब बग्गी राज्य हुँदै अघि बढ्यो, राजकुमार र राजकुमारीले आफ्नो वरपरको संसारलाई अचम्म मान्दै हेरे। उनीहरूको पछाडि सवार हेनरीले आफ्नो मुटुको वरिपरि रहेको फलामको अन्तिम बन्धन ठूलो आवाजका साथ टुटेको महसुस गरे।
"त्यो आवाज के को हो, हेनरी?"
राजकुमारले सोधे।
"यो मेरो मुटु निको भएको आवाज हो, मेरो राजकुमार," हेनरीले मुस्कुराउँदै जवाफ दिए।
"मेरो मुटु पनि, तपाईँको जस्तै, अब स्वतन्त्र र आनन्दले भरिएको छ, किनकि म तपाईँलाई खुसी र तपाईँको यात्रा पूरा भएको देख्दैछु।"
अनि यसरी, उनीहरू अघि बढिरहे, उनीहरूको पछाडि बिस्तारै अस्ताउँदै गरेको घामले प्रकाश र आशाको डोब छाड्दै थियो।
उनीहरूलाई थाहा थियो कि साँचो जादु कुनै मन्त्र तोड्नुमा मात्र होइन, तर वाचाहरूमा विश्वास गर्ने साहस, तिनलाई पूरा गर्ने शक्ति, र सबैभन्दा अप्रत्याशित ठाउँहरूमा असाधारण कुराहरू पत्ता लगाउने सुन्दरतामा लुकेको हुन्छ।