Sprytne Gąsiątka

Dawno, dawno temu, gęś matka mieszkała w przytulnej chatce ze swoimi siedmioma małymi gąsiątkami. Kochała je bardziej niż wszystkie gwiazdy na niebie. Pewnego ranka musiała udać się na targ do wioski. Zebrała swoje potomstwo i ostrzegła:
„Moje kochane, muszę iść. Trzymajcie drzwi zamknięte na klucz. Dziś po lesie krąży wielki wilk. Jest mistrzem przebrania, ale zawsze możecie go rozpoznać po jego chrapliwym, szorstkim głosie i ciężkich, ciemnych łapach. Nie dajcie się oszukać!”
Gąsiątka zaćwierkały,
„Nie martw się, Mamo! Będziemy bezpieczne i zdrowe.”

Wilk obserwował zza cedrowego drzewa. Gdy tylko pióra ogona matki zniknęły, podbiegł do drzwi. Puk! Puk!
„Otwórzcie, moje słodkie!” zawołał swoim naturalnie chrapliwym głosem. „To wasza mama, przyniosłam wielką torbę smakołyków!”
Gąsiątka przyłożyły uszy do drzwi.
„Nie ma mowy!” zawołał najstarszy. „Nasza mama ma głos jak srebrny dzwonek. Twój jest chrapliwy jak papier ścierny. Odejdź, panie Wilku!”

Wilk nie zamierzał się poddać. Pobiegł do sklepu i połknął słoik kojącego miodu, aby jego głos stał się jedwabisty i gładki. Skradał się z powrotem i szeptał przez dziurkę od klucza,
„Najdroższe dzieci, wpuśćcie mnie. To mama, mam dla was najsmaczniejsze przekąski.”
Najmłodsze gąsiątko sięgnęło po klamkę, ale najmądrzejsze wskazało na dół drzwi. Tam, przez szczelinę, wystawały dwie ogromne, futrzane czarne łapy.
„Dobra próba!” krzyknęły. „Nasza mama ma miękkie, pomarańczowe stopy. Jesteś wilkiem!”

Warcząc z frustracji, wilk pobiegł do pobliskiej piekarni.
„Piekarzu! Posyp moje łapy najbielszą mąką, albo zjem wszystkie twoje ciasta!”
Przerażony piekarz spełnił jego żądanie. Teraz, z łagodnym głosem i śnieżnobiałymi łapami, wilk zapukał po raz trzeci.
„Otwórzcie drzwi, maluchy. Wasza mama wreszcie wróciła z niespodzianką dla wszystkich.”
Gąsiątka zobaczyły białe łapy i usłyszały delikatny głos. Przekonane, że jest bezpiecznie, przekręciły zamek i szeroko otworzyły drzwi.

W momencie, gdy wilk wskoczył do środka, gąsiątka rozproszyły się jak kulki! Jedno zanurkowało pod sofę, inne pod łóżko. Trzecie schowało się w spiżarni, a czwarte za ciężką zasłoną. Piąte wcisnęło się do szafki, szóste pod kosz na pranie, a siódme — najmniejsze ze wszystkich — wskoczyło do wysokiego zegara dziadka.
Wilk, będąc bardzo chciwy i bardzo szybki, złapał sześć z nich i jednym wielkim kęsem schował je na później. Szukał wysoko i nisko siódmego, ale tykający zegar ukrywał bicie serca małego.

Czując się bardzo pełny i bardzo senny, wilk powędrował na słoneczną łąkę, położył się pod dębem i zapadł w głęboki, chrapiący sen. Wkrótce potem wróciła Gęś Matka. Jej serce zamarło. Drzwi były uchylone, poduszki porozrzucane, a dom był cichy.
„Moje dzieci!” zawołała, jej oczy wypełniły się łzami. „Gdzie jesteście?”

„Mamo! Mamo! Jestem tutaj!” pisnął cichy głos.
Otworzyła zegar dziadka, a jej najmłodsze gąsiątko wypadło, drżąc, gdy opowiadało historię sprytnego triku wilka z białymi łapami. Gęś Matka otarła oczy i stanęła prosto.
„Jeszcze nie wygrał,” powiedziała stanowczo. „Weźcie mój zestaw do szycia i duże nożyczki do rękodzieła. Mam plan.”
Podążyli za głośnym chrapaniem wilka na wysoką trawę.

Gdy wilk spał, Gęś Matka zauważyła coś poruszającego się w jego brzuchu — to były sześć gąsiątek, wciąż się wiercących! Z precyzją chirurga użyła nożyczek, aby szybko przeciąć. Jedno po drugim, gąsiątka wyskakiwały, oszołomione, ale całkowicie nieuszkodzone. Wilk był tak chciwy, że nawet nie przeżuł! Szybko wypełnili przestrzeń ciężkimi kamieniami rzecznymi, a Gęś Matka zaszyła go tak starannie, że niczego nie poczuł.

Kiedy wilk w końcu się obudził, poczuł się niesamowicie ciężki.
„Och, mój brzuch czuje się, jakbym połknął górę kamieni!” jęknął, wciąż trochę oszołomiony po drzemce.
Zaczął kuśtykać w stronę rzeki, aby napić się wody, myśląc, że miał bardzo dziwny, bardzo żywy sen o rodzinie gęsi i długiej kąpieli w spokojnej rzece.

Wilk zdecydował wtedy i tam, że łąka jest dla niego zbyt zagmatwana. Powędrował w stronę odległych gór, szukając spokojniejszego miejsca do życia.
Siedem gąsiątek i ich matka obserwowały go z okna, bezpieczne i zdrowe.
Nauczyły się bardzo ważnej lekcji o dokładnym przyglądaniu się szczegółom — i żyły długo i szczęśliwie, zawsze pamiętając, aby dokładnie sprawdzić, kto jest za drzwiami.