ತೋಳ ಮತ್ತು ಏಳು ಮರಿಗಳು

ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ, ಒಬ್ಬ ಹೆಣ್ಣು ಬಾತುಕೋಳಿ ತನ್ನ ಏಳು ಪುಟ್ಟ ಮರಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಒಂದು ಬೆಚ್ಚಗಿನ ಗುಡಿಸಲಿನಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಅವಳು ಅವುಗಳನ್ನು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿರುವ ಎಲ್ಲಾ ನಕ್ಷತ್ರಗಳಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಒಂದು ಬೆಳಿಗ್ಗೆ, ಅವಳು ಗ್ರಾಮದ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಗೆ ಹೋಗಬೇಕಾಯಿತು. ಅವಳು ತನ್ನ ಮರಿಗಳನ್ನು ಒಟ್ಟುಗೂಡಿಸಿ ಎಚ್ಚರಿಸಿದಳು: "ನನ್ನ ಮುದ್ದಿನ ಮಕ್ಕಳೇ, ನಾನು ಹೋಗಬೇಕು. ಬಾಗಿಲನ್ನು ಭದ್ರವಾಗಿ ಮುಚ್ಚಿಡಿ. ದೊಡ್ಡ ತೋಳ ಇಂದು ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಅಡ್ಡಾಡುತ್ತಿದೆ. ಅವನು ವೇಷ ಮರೆಸುವಲ್ಲಿ ನಿಪುಣ, ಆದರೆ ಅವನ ಗಡುಸಾದ, ಒರಟಾದ ಧ್ವನಿ ಮತ್ತು ಅವನ ಭಾರವಾದ, ಕಪ್ಪು ಪಂಜಗಳಿಂದ ಅವನು ಅವನೇ ಎಂದು ನೀವು ಯಾವಾಗಲೂ ಹೇಳಬಹುದು. ಅವನು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಮೋಸಗೊಳಿಸಲು ಬಿಡಬೇಡಿ!" ಮರಿಗಳು ಚಿಲಿಪಿಲಿಗುಟ್ಟಿದವು, "ಚಿಂತಿಸಬೇಡಿ, ಅಮ್ಮ! ನಾವು ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿರುತ್ತೇವೆ."

ತೋಳವು ದೇವದಾರು ಮರದ ಹಿಂದೆ ಅಡಗಿಕೊಂಡು ನೋಡುತ್ತಿತ್ತು. ತಾಯಿಯ ಬಾಲದ ಗರಿಗಳು ಮಾಯವಾದ ತಕ್ಷಣ, ಅದು ಬಾಗಿಲಿನ ಕಡೆಗೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿತು. ತಟ್ಟ! ತಟ್ಟ! "ತೆರೆ, ನನ್ನ ಸಿಹಿ ತಿಂಡಿಗಳೇ!" ಎಂದು ಅದು ತನ್ನ ಸಹಜ ಒರಟು ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಕೂಗಿತು. "ಇದು ನಿನ್ನ ತಾಯಿ, ಮತ್ತು ನಾನು ದೊಡ್ಡ ಚೀಲದಷ್ಟು ಸಿಹಿ ತಂದಿದ್ದೇನೆ!" ಬಾತುಮರಿಗಳು ತಮ್ಮ ಕಿವಿಗಳನ್ನು ಬಾಗಿಲಿಗೆ ಒತ್ತಿಕೊಂಡವು. "ಖಂಡಿತಾ ಇಲ್ಲ!" ಎಂದು ಹಿರಿಯಳು ಕೂಗಿದಳು. "ನಮ್ಮ ತಾಯಿಗೆ ಬೆಳ್ಳಿಯ ಗಂಟೆಯಂತಹ ಧ್ವನಿಯಿದೆ. ನಿನ್ನದು ಮರಳು ಕಾಗದದಂತೆ ಒರಟಾಗಿದೆ. ಹೋಗು, ತೋಳ!"

ತೋಳ ಬಿಟ್ಟುಕೊಡುವವಳಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವಳು ಅಂಗಡಿಗೆ ಓಡಿಹೋಗಿ ತನ್ನ ಧ್ವನಿಯನ್ನು ರೇಷ್ಮೆಯಂತೆ ಮೃದುವಾಗಿಸಲು ಒಂದು ಜಾಡಿ ಮಧುವನ್ನು ನುಂಗಿದಳು. ಅವಳು ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಸರಿದು ಕೀಲಿಯ ರಂಧ್ರದ ಮೂಲಕ ಪಿಸುಗುಟ್ಟಿದಳು, "ಪ್ರೀತಿಯ ಮಕ್ಕಳೇ, ನನ್ನನ್ನು ಒಳಗೆ ಬಿಡಿ. ಇದು ಅಮ್ಮ, ಮತ್ತು ನನ್ನ ಬಳಿ ನಿಮಗಾಗಿ ಅತ್ಯಂತ ರುಚಿಕರವಾದ ತಿಂಡಿಗಳಿವೆ." ಕಿರಿಯ ಬಾತುಕೋಳಿ ಹಿಡಿಕೆಯನ್ನು ಮುಟ್ಟಿತು, ಆದರೆ ಬುದ್ಧಿವಂತ ಬಾತುಕೋಳಿ ಬಾಗಿಲಿನ ಕೆಳಭಾಗವನ್ನು ತೋರಿಸಿತು. ಅಲ್ಲಿ, ಬಿರುಕಿನ ಮೂಲಕ ಇಣುಕುತ್ತಾ, ಎರಡು ದೊಡ್ಡ, ತುಪ್ಪಳದ ಕಪ್ಪು ಪಂಜಗಳು ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದವು. "ಚೆನ್ನಾಗಿ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದೆ!" ಎಂದು ಅವರು ಕೂಗಿದರು. "ನಮ್ಮ ತಾಯಿಗೆ ಮೃದುವಾದ, ಕಿತ್ತಳೆ ಬಣ್ಣದ ಪಾದಗಳಿವೆ. ನೀನೇ ತೋಳ!"

ಕೋಪದಿಂದ ಘರ್ಜಿಸುತ್ತಾ, ತೋಳಿಯೊಂದು ಹತ್ತಿರದ ಬೇಕರಿಗೆ ಧಾವಿಸಿತು. "ಬೇಕರ್! ನಿಮ್ಮ ಬಿಳಿಯ ಹಿಟ್ಟಿನಿಂದ ನನ್ನ ಪಂಜಗಳನ್ನು ಧೂಳೀಪಟ ಮಾಡಿಸಿ, ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ನಿಮ್ಮ ಎಲ್ಲಾ ಪೈಗಳನ್ನು ತಿಂದುಬಿಡುತ್ತೇನೆ!" ಹೆದರಿದ ಬೇಕರ್ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಳು. ಈಗ, ಸಿಹಿ ಧ್ವನಿ ಮತ್ತು ಹಿಮದಂತೆ ಬಿಳಿಯಾದ ಪಂಜಗಳೊಂದಿಗೆ, ತೋಳಿಯೊಂದು ಮೂರನೇ ಬಾರಿ ಬಾಗಿಲು ತಟ್ಟಿತು. "ಬಾಗಿಲು ತೆರೆಯಿರಿ, ಚಿಕ್ಕ ಮಕ್ಕಳೇ. ನಿಮ್ಮ ತಾಯಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಒಂದು ಸರ್ಪ್ರೈಸ್‌ನೊಂದಿಗೆ ಮನೆಗೆ ಬಂದಿದ್ದಾಳೆ." ಬೆಕ್ಕುಮರಿಗಳು ಬಿಳಿಯ ಪಂಜಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಮೃದುವಾದ ಧ್ವನಿಯನ್ನು ಕೇಳಿದವು. ಅದು ಸುರಕ್ಷಿತವೆಂದು ಮನವರಿಕೆಯಾಗಿ, ಅವು ಬೀಗವನ್ನು ತಿರುಗಿಸಿ ಬಾಗಿಲನ್ನು ಅಗಲವಾಗಿ ತೆರೆದವು.

ತೋಳ ಒಳಗೆ ನುಗ್ಗಿದ ತಕ್ಷಣ, ಬಾತುಕೋಳಿ ಮರಿಗಳು ಗೋಲಿಗಳಂತೆ ಚದುರಿಹೋದವು! ಒಂದು ಸೋಫಾದ ಕೆಳಗೆ, ಇನ್ನೊಂದು ಹಾಸಿಗೆಯ ಕೆಳಗೆ ಹೋಯಿತು. ಮೂರನೆಯದು ಬೇಕರಿಯೊಳಗೆ ಅಡಗಿಕೊಂಡಿತು, ಮತ್ತು ನಾಲ್ಕನೆಯದು ಭಾರವಾದ ಪರದೆಯ ಹಿಂದೆ. ಐದನೆಯದು ಕಪಾಟಿನಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿಕೊಂಡಿತು, ಆರನೆಯದು ಲಾಂಡ್ರಿ ಬುಟ್ಟಿಯ ಕೆಳಗೆ, ಮತ್ತು ಏಳನೆಯದು - ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಚಿಕ್ಕದು - ಎತ್ತರದ ಗಡಿಯಾರದ ಒಳಗೆ ಹಾರಿತು. ತೋಳವು ತುಂಬಾ ದುರಾಸೆಯುಳ್ಳವಳೂ ಮತ್ತು ತುಂಬಾ ವೇಗವುಳ್ಳವಳೂ ಆಗಿದ್ದರಿಂದ, ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಆರು ಮರಿಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಒಂದೇ ದೊಡ್ಡ ಗುಟುಕಿನಲ್ಲಿ ನಂತರಕ್ಕಾಗಿ ಬಚ್ಚಿಟ್ಟಳು. ಏಳನೆಯ ಮರಿಗಾಗಿ ಅವನು ಎತ್ತರ ಮತ್ತು ತಗ್ಗುಗಳಲ್ಲಿ ಹುಡುಕಿದನು, ಆದರೆ ಟಿಕ್ ಟಿಕ್ ಮಾಡುವ ಗಡಿಯಾರವು ಚಿಕ್ಕ ಮರಿಯ ಹೃದಯ ಬಡಿತವನ್ನು ರಹಸ್ಯವಾಗಿಟ್ಟಿತು.

ತುಂಬಿದ ಹೊಟ್ಟೆ ಮತ್ತು ತುಂಬಾ ನಿದ್ರೆಯ ಅನುಭವದಿಂದ, ತೋಳಿಯು ಬಿಸಿಲು ಮೈದಾನಕ್ಕೆ ಹೊರನಡೆದು, ಒಂದು ಓಕ್ ಮರದ ಕೆಳಗೆ ಮಲಗಿತು ಮತ್ತು ಗಾಢವಾದ ಗೊರಕೆಯ ನಿದ್ರೆಗೆ ಜಾರಿತು. ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದ ನಂತರ, ಮದರ್ ಗೂಸ್ ಹಿಂತಿರುಗಿದಳು. ಅವಳ ಹೃದಯ ಮುಳುಗಿತು. ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದಿತ್ತು, ದಿಂಬುಗಳು ಚೆಲ್ಲಾಪಿಲ್ಲಿಯಾಗಿದ್ದವು ಮತ್ತು ಮನೆ ಸ್ತಬ್ಧವಾಗಿತ್ತು. "ನನ್ನ ಮಕ್ಕಳೇ!" ಎಂದು ಅವಳು ಕಣ್ಣೀರು ತುಂಬಿದ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಕೂಗಿದಳು. "ನೀವೆಲ್ಲರೂ ಎಲ್ಲಿದ್ದೀರಿ?"

"ಅಮ್ಮ! ಅಮ್ಮ! ನಾನು ಇಲ್ಲಿದ್ದೇನೆ!" ಎಂದು ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಧ್ವನಿ ಕಿರುಚಿತು. ಅವಳು ತಾತನ ಗಡಿಯಾರವನ್ನು ತೆರೆದಳು, ಮತ್ತು ಅವಳ ಕಿರಿಯ ಮರಿ ನರಿ ನಡುಗುತ್ತಾ ಹೊರಬಂದಿತು, ಅದು ತೋಳದ ಚಾಣಾಕ್ಷ ಬಿಳಿ-ಪಂಜದ ತಂತ್ರದ ಕಥೆಯನ್ನು ಹೇಳಿತು. ತಾಯಿ ಗೂಸ್ ತನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಒರೆಸಿಕೊಂಡು ಎತ್ತರವಾಗಿ ನಿಂತಳು. "ಅವನು ಇನ್ನೂ ಗೆದ್ದಿಲ್ಲ," ಎಂದು ಅವಳು ದೃಢವಾಗಿ ಹೇಳಿದಳು. "ನನ್ನ ಹೊಲಿಗೆ ಕಿಟ್ ಮತ್ತು ದೊಡ್ಡ ಕರಕುಶಲ ಕತ್ತರಿಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊ. ನನ್ನ ಬಳಿ ಒಂದು ಯೋಜನೆಯಿದೆ." ಅವರು ತೋಳದ ಜೋರಾದ ಗೊರಕೆಗಳನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸಿ ಉದ್ದನೆಯ ಹುಲ್ಲಿನವರೆಗೆ ಹೋದರು.

ತೋಳ ಮಲಗಿದ್ದಾಗ, ತಾಯಿ ಗೂಸ್ ಅವನ ಹೊಟ್ಟೆಯೊಳಗೆ ಏನೋ ಚಲಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಗಮನಿಸಿದಳು - ಅದು ಆರು ಬಾತುಕೋಳಿ ಮರಿಗಳು, ಇನ್ನೂ ಅಲ್ಲಾಡುತ್ತಿದ್ದವು! ಶಸ್ತ್ರಚಿಕಿತ್ಸಕಿಯ ನಿಖರತೆಯಿಂದ, ಅವಳು ತನ್ನ ಕತ್ತರಿಯನ್ನು ಬಳಸಿ ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಕತ್ತರಿಸಿದಳು. ಒಂದೊಂದಾಗಿ, ಬಾತುಕೋಳಿ ಮರಿಗಳು ಹೊರಬಂದವು, ತಲೆತಿರುಗುವಂತಿದ್ದರೂ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಗಾಯಗೊಂಡಿರಲಿಲ್ಲ. ತೋಳನು ತುಂಬಾ ದುರಾಸೆಯುಳ್ಳವನಾಗಿದ್ದನು, ಅವನು ಅಗಿಯಲೂ ಇಲ್ಲ! ಅವರು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಆ ಜಾಗವನ್ನು ಭಾರವಾದ ನದಿ ಕಲ್ಲುಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದರು ಮತ್ತು ತಾಯಿ ಗೂಸ್ ಅವನನ್ನು ಎಷ್ಟು ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟಾಗಿ ಹೊಲಿದಳು ಎಂದರೆ ಅವನಿಗೆ ಏನೂ ಅನಿಸಲಿಲ್ಲ.

ಕೊನೆಗೂ ತೋಳ ಎಚ್ಚರವಾದಾಗ, ಅವಳಿಗೆ ತುಂಬಾ ಭಾರವೆನಿಸಿತು. "ಓಹ್, ನನ್ನ ಹೊಟ್ಟೆ ಒಂದು ಬೆಟ್ಟದಷ್ಟು ಕಲ್ಲುಗಳನ್ನು ನುಂಗಿದಂತಿದೆ!" ಎಂದು ಅವಳು ಗೊಣಗಿದಳು, ಇನ್ನೂ ಅವಳ ನಿದ್ರೆಯಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪ ಮಂಪರಿನಲ್ಲಿದ್ದಳು. ಅವಳು ನದಿಯ ಕಡೆಗೆ ಕುಂಟುತ್ತಾ ನೀರು ಕುಡಿಯಲು ಹೋದಳು, ಅವಳಿಗೆ ಒಂದು ಹೆಬ್ಬಾತು ಕುಟುಂಬ ಮತ್ತು ಶಾಂತ ನದಿಯಲ್ಲಿ ದೀರ್ಘ ಈಜುವ ಬಗ್ಗೆ ಬಹಳ ವಿಚಿತ್ರವಾದ, ಬಹಳ ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ಕನಸು ಬಿದ್ದಿದೆ ಎಂದು ಅವಳು ಅಂದುಕೊಂಡಳು.

ತನ್ನ ಹುಲ್ಲುಗಾವಲು ತನಗೆ ತುಂಬಾ ಗೊಂದಲಮಯವಾಗಿದೆ ಎಂದು ತೋಳ ಅಲ್ಲಿಯೇ ನಿರ್ಧರಿಸಿತು. ಅದು ದೂರದ ಪರ್ವತಗಳ ಕಡೆಗೆ, ವಾಸಿಸಲು ಒಂದು ಶಾಂತವಾದ ಸ್ಥಳವನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾ ಅಲೆದಾಡಿತು. ಏಳು ಬಾತುಮರಿಗಳು ಮತ್ತು ಅವುಗಳ ತಾಯಿ ಅದನ್ನು ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿ ತಮ್ಮ ಕಿಟಕಿಯಿಂದ ನೋಡಿದರು. ವಿವರಗಳನ್ನು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಗಮನಿಸುವ ಬಗ್ಗೆ ಅವರು ಬಹಳ ಮುಖ್ಯವಾದ ಪಾಠವನ್ನು ಕಲಿತರು - ಮತ್ತು ಅವರು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಎಂದೆಂದಿಗೂ ಬದುಕಿದರು, ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ಯಾರು ಇದ್ದಾರೆಂದು ಯಾವಾಗಲೂ ಎರಡು ಬಾರಿ ಪರೀಕ್ಷಿಸಲು ನೆನಪಿಟ್ಟುಕೊಂಡರು.