নেকড়ে আৰু সাতটা হাঁহ পোৱালি

এসময়ত এগৰাকী হাঁহ মাক তেওঁৰ সাতটা সৰু পোৱালী হাঁহেৰে এটা আৰামদায়ক কুটিৰত বাস কৰিছিল। তেওঁ সিহঁতক আকাশৰ সকলো তিতিলতকৈও বেছি ভাল পাইছিল। এদিন ৰাতিপুৱা তেওঁ গাঁৱৰ বজাৰলৈ যাবলগীয়া হ’ল। তেওঁ নিজৰ পোৱালীকেইটাক গোটাই সাৱধান কৰি ক’লে:
"মোৰ প্ৰিয়জনী, মই যাব লাগিব। দুৱাৰখন ভালদৰে বন্ধ কৰি থোৱা। ডাঙৰ নাহৰফুটুকীটোৱে আজি হাবিত ঘূৰি ফুৰিছে। সি ছদ্মবেশত পাকৈত, কিন্তু তাৰ ঘোৰ, ৰুক্ষ মাত আৰু গধুৰ, ক’লা থিয়ংবোৰ দেখিলেই গম পাবা যে সিহে। তাক তোমাক ঠগিবলৈ নিদিবা!"
হাঁহ পোৱালীবোৰে চিৰিং চিৰিং কৈছিল।
"চিন্তা নকৰিবা, মা! আমি ভালে থাকিম।"

নেকড়েটোৱে এটা দেবদাৰু গছৰ পিছফালৰ পৰা চাই আছিল। মাকৰ নেজৰ পাখি নোহোৱা হোৱাৰ লগে লগে সি দুৱাৰখনৰ ফালে খোজ কাঢ়ি গ'ল। টোক! টোক!
"খোলা, মোৰ মধুৰতম!" তেওঁ স্বাভাৱিকভাৱে কেঁাঁতা মাতেৰে চিঞৰি ক’লে। "তই মা, আৰু মই বহুত মিঠাই লৈ আহিছোঁ!"
হাঁহ পোৱালীবোৰে দুৱাৰখনত কাণ ঠেলি ধৰিছিল।
"কোনো কাৰণ নাই!" ডাঙৰ ছোৱালীজনী কান্দি উঠিল। "আমাৰ মাৰ ৰূপালী ঘণ্টাৰ দৰে মাত আছে। তোমাৰ মাতটো বালি কাগজৰ দৰে খহটা। গুচি যোৱা, মিঃ ৰাঘৱ!"

নেকড়েটোৱে হাৰ মানিব বিচৰা নাছিল। তাই দোকানখনলৈ দৌৰি গৈ মধুৰ মৌৰ এটা বটল গিলি নিজৰ মাতটো মসৃণ কৰি লৈছিল। তাই লাহে লাহে উভতি আহি চাবিৰ বিন্ধাটোৰ মাজেৰে ফুচফুচাই ক'লে,
"মৰমৰ ল'ৰা-ছোৱালীহঁত, মোক ভিতৰলৈ আহিবলৈ দে। মই মা, আৰু মোৰ ওচৰত তোমালোকৰ বাবে অতি সুস্বাদু জলপান আছে।"
সৰু হাঁহ পোৱালীজনীয়ে হেণ্ডেলখন চুই চাবলৈ আগবাঢ়ি আহিল, কিন্তু আটাইতকৈ চতুৰজনীয়ে দুৱাৰখনৰ তলফালে আঙুলিয়াই দিলে। তাত, ফাঁকেৰে চাই, দুটা ডাঙৰ, নোমাল ক’লা থাবা দেখা গ’ল।
"চেষ্টা ভাল আছিল!" তাই চিঞৰি ক'লে। "আমাৰ মাকৰ কমলা ৰঙৰ কোমল ভৰি আছে। তুমিহে নাহৰফুটুকী!"

হতাশ হৈ গৰজি, বাঘীজনী ওচৰৰ বেকাৰীলৈ লৰ মাৰিলে।
"বেকাৰ! তোমাৰ বগা আটাৰে মোৰ ঠেংবোৰ মচি দিয়া, নহ'লে মই তোমাৰ সকলো পাই খাই যাম!"
ভয়তে কঁপি থকা বেকাৰগৰাকীয়ে মানি ল’লে। এতিয়া মিঠা মাত আৰু বৰফৰ দৰে বগা ঠেং থকা বাঘটোৱে তৃতীয়বাৰ টুকুৰিয়াই দিলে।
"দুৱাৰখন খোলো, কণমানীবোৰ। তোমালোকৰ মাক অৱশেষত ঘৰ পাইছে, সকলোৰে বাবে এটা উপহাৰ লৈ।"
হাঁহ পোৱালীবোৰে বগা থাবা দেখিলে আৰু মৃদু মাত শুনিলে। নিৰাপদ বুলি নিশ্চিত হৈ, সিহঁতে তলাটো খুলিলে আৰু দুৱাৰখন বহলকৈ খুলিলে।

যেতিয়াই বাঘটো ভিতৰলৈ জঁপিয়াই গ'ল, হাঁহ পোৱালীবোৰ মাৰ্বলৰ দৰে সিঁচৰিত হৈ পৰিল! এগৰাকী ছোফাটোৰ তলত সোমাই গ'ল, আন এগৰাকী বিচনাখনৰ তলত। তৃতীয়জনী খাদ্য ভঁৰালত লুকাই থাকিল, আৰু চতুৰ্থজনী এখন গধুৰ পৰ্দাৰ আঁৰত। পঞ্চমজনী এটা আলমাৰীত সোমাই গ'ল, ষষ্ঠজনী কাপোৰৰ টুকুৰী এটাৰ তলত, আৰু সপ্তমজনী—সকলোতকৈ সৰুজনী—দীঘল ককাৰ ঘড়ীটোৰ ভিতৰত জঁপিয়াই পৰিল।
নেকড়েটো বৰ লোভী আৰু বৰ বেগী হোৱাৰ বাবে, সি সিহঁতৰ ছয়জনক ধৰিলে আৰু এটা ডাঙৰ গুলিতে পিছৰ বাবে আঁতৰাই থ'লে। সি সপ্তমজনৰ বাবে চাৰিওফালে বিচাৰিলে, কিন্তু টিক টিক শব্দ কৰা ঘড়ীটোৱে সৰুজনীৰ হৃদস্পন্দন গোপন কৰি ৰাখিলে।

পেট ভৰ্তি আৰু টোপনি ভাৱেৰে, ৰূপালীটো ৰ'দঘাই পথাৰখনলৈ গৈ এটা ওক গছৰ তলত পৰি গভীৰ টোপনিত ঢৌ খেলিলে। কিছু সময়ৰ পিছত, মাদাৰ গুজ উভতি আহিল। তেওঁৰ মনটো বেয়া লাগিল। দুৱাৰখন আধা খোলা আছিল, গাৰুকেইটা ইফাল সিফাল হৈ আছিল, আৰু ঘৰখন নিস্তব্ধ আছিল।
"মোৰ সন্তানসকল!" তাই কান্দি উঠিল, তাইৰ চকু চকুলোৰে ভৰি পৰিল। "তোমালোক ক'ত আছা?"

"মা! মা! মই ভিতৰত আছোঁ!" এটা সৰু কণ্ঠই চিঞৰি ক'লে।
তাই ককাদেউতা ঘড়ীটো খুলিলে, আৰু তাইৰ সৰু হাঁহ পোৱালিটো কঁপি কঁপি বাহিৰলৈ ওলাই আহিল যেতিয়া সি নাহৰফুটুকীৰ চতুৰ বগা-হাতৰ কৌশলৰ কাহিনী কৈছিল। মাদাৰ গুজজনে চকু মচি থিয় হ'ল।
তাই দৃঢ়ভাৱে ক’লে, «তাই এতিয়ালৈকে জিকিব পৰা নাই। মোৰ চিলাইৰ সামগ্ৰী আৰু ডাঙৰ কাটিং কাঁচিযোৰ ল’ব। মোৰ এটা পৰিকল্পনা আছে।»
তেওঁলোকে দীঘল ঘাঁহনিৰ ভিতৰলৈ বাঘটোৰ ডাঙৰকৈ কৰা ঘোৰঘোৰনি অনুসৰণ কৰি গৈছিল।

যেতিয়া নাহৰফুটুকীটো টোপনি গৈছিল, মাদাৰ গুজ-এ তাৰ পেটৰ ভিতৰত কিবা এটা লৰচৰ কৰা দেখিলে—সেইয়া আছিল ছয়টা হাঁহ পোৱালি, যি এতিয়াও কঁপি আছিল! এগৰাকী চাৰ্জনৰ দৰে নিখুঁতভাৱে, তেওঁ নিজৰ কেঁচি ব্যৱহাৰ কৰি এটা খৰতকীয়া কাটি দিলে। এটা এটাকৈ হাঁহ পোৱালীবোৰ ওলাই আহিল, মূৰ ঘূৰাইছিল যদিও সম্পূৰ্ণৰূপে আঘাত পোৱা নাছিল। নাহৰফুটুকীটো ইমানেই লোভী আছিল যে সি অকণো চোবাই খোৱা নাছিল! সিহঁতে ততাতৈয়াকৈ গধুৰ নদীৰ পাথৰেৰে ঠাইখন ভৰাই দিলে আৰু মাদাৰ গুজ-এ তাক ইমান পৰিপাটিভাৱে চিলাই দিলে যে তাৰ একোৱেই অনুভৱ নহ’ল।

যেতিয়া বাঘিনীজনী অৱশেষত সাৰ পালে তেতিয়া তেওঁ নিজকে অতি গধুৰ অনুভৱ কৰিছিল।
"অ', মোৰ পেটটো এনে লাগিছে যেন মই শিলৰ পাহাৰ এটা গিলি পেলালোঁ!" তাই হুমুনিয়াহ কাঢ়ি ক'লে, তেতিয়াও তাইৰ টোপনিৰ পৰা অলপ অ'লা লাগি আছিল।
তেওঁ পানী খাবলৈ নদীখনৰ ফালে কঁকালতীয়া হৈ গৈছিল, ভাবিছিল যেন তেওঁ এটা হাঁহৰ পৰিয়াল আৰু শান্ত নদীত দীঘলীয়া সাঁতোৰ মৰাৰ বিষয়ে এটা অতি আচহুৱা, অতি স্পষ্ট সপোন দেখিছে।

তেতিয়াই ৰণধনুৱে ঠিক কৰিলে যে তৃণভূমিখন তেওঁৰ বাবে যথেষ্ট বিভ্ৰান্তিকৰ। তেওঁ দূৰৰ পাহাৰবোৰৰ দিশে গতি কৰিলে, থাকিবলৈ এটা শান্ত ঠাই বিচাৰি।
সাতটা হাঁহ পোৱালি আৰু সিহঁতৰ মাকগৰাকীয়ে তেওঁক নিজৰ খিৰিকীৰে সুৰক্ষিতভাৱে যোৱা চাই ৰ'ল।
তেওঁলোকে সবিশেষলৈ ভালদৰে চাবলৈ এটা অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ শিক্ষা লাভ কৰিছিল—আৰু তেওঁলোকে দুৱাৰমুখত কোন আছে সদায় মনত ৰাখি সুখী জীৱন কটাবলৈ লৈছিল।