Full Text: მგელი და შვიდი ბატის ჭუკი
One story, four ways to read it
Every story comes in its original version plus several simplified reading levels, so it grows with your child.
The original text is the full story with rich vocabulary and descriptive language, ideal for reading aloud together and for kids who are ready for longer sentences.
The simplified levels retell the same story in shorter, simpler sentences matched to your child's stage. Ages 2-6 uses a few short sentences per scene, perfect for first time readers. Ages 4-8 adds simple dialogue and everyday vocabulary for kids beginning to follow along. Ages 6-10 keeps the language accessible while bringing back more of the story's detail, a natural bridge to the original.
Start at the level where your child is comfortable, and move up when they're ready. Hearing the same story told in richer language each time is one of the best ways to build vocabulary in any language.
Original Text: მგელი და შვიდი ბატის ჭუკი
იყო და არა იყო რა, ერთ მყუდრო კოტეჯში დედა ბატი ცხოვრობდა თავის შვიდ პატარა ბატუკთან ერთად. მას ისინი ცის ყველა ვარსკვლავზე მეტად უყვარდა. ერთ დილას მას სოფლის ბაზარში წასვლა დასჭირდა. მან თავისი პატარები შეკრიბა და გააფრთხილა:
«ჩემო საყვარლებო, უნდა წავიდე. კარი მაგრად ჩაკეტილი გქონდეთ. დიდი მგელი დღეს ტყეში დაეხეტება. შენიღბვის ნამდვილი ოსტატია, მაგრამ ყოველთვის შეგიძლიათ იცნოთ მისი ხრინწიანი, უხეში ხმით და მძიმე, მუქი თათებით. ნუ მისცემთ უფლებას, მოგატყუოთ!»
ბატუკებმა ჭიკჭიკით უპასუხეს:
«ნუ ღელავ, დედიკო! ჩვენ მშვიდად და უსაფრთხოდ ვიქნებით.»
მგელი კედრის ხის უკანიდან უთვალთვალებდა. როგორც კი დედის კუდის ბუმბულები თვალს მიეფარა, ის კარამდე მსუბუქი ნაბიჯით მივიდა. კაკ-კაკ!
«გამიღეთ, ჩემო ტკბილებო!» — დაუძახა მან თავისი ბუნებრივად ხრინწიანი ხმით. «თქვენი დედა ვარ და უზარმაზარი ტომარა სასუსნავები მოგიტანეთ!»
ბატუნებმა ყურები კარს მიაჭირეს.
«არავითარ შემთხვევაში!» — შესძახა უფროსმა. «ჩვენს დედას ვერცხლის ზარივით ხმა აქვს. შენი კი ზუმფარის ქაღალდივით ხრინწიანია. წადი აქედან, ბატონო მგელო!»
მგელი დანებებას არ აპირებდა. ის მაღაზიაში გაიქცა და ხმის აბრეშუმივით დასარბილებლად დამამშვიდებელი თაფლის ერთი ქილა გადაყლაპა. მერე უკან მოიპარა და გასაღების ჭუჭრუტანაში ჩასჩურჩულა,
«ძვირფასო ბავშვებო, შემომიშვით. დედიკო ვარ და თქვენთვის უგემრიელესი სასუსნავები მაქვს.»
უმცროსმა ბატის ჭუკმა სახელურს ხელი წაავლო, მაგრამ ყველაზე ჭკვიანმა კარის ქვედა ნაწილზე მიუთითა. იქ, ღრიჭოდან, ორი უზარმაზარი, ბანჯგვლიანი შავი თათი მოჩანდა.
«კარგი ცდა იყო!» — შესძახეს მათ. «ჩვენს დედას რბილი, ნარინჯისფერი ფეხები აქვს. შენ მგელი ხარ!»
გაბრაზებული ღრენით მგელი ახლომდებარე საცხობისკენ გავარდა.
«მცხობელო! თათები შენი ყველაზე თეთრი ფქვილით დამიფარე, თორემ ყველა შენს ღვეზელს შევჭამ!»
შეშინებული მცხობელი დაემორჩილა. ახლა, ტკბილი ხმითა და თოვლივით თეთრი თათებით, მგელმა მესამედ დააკაკუნა.
«გააღეთ კარი, პატარებო. დედათქვენი ბოლოს და ბოლოს სახლში დაბრუნდა და ყველასთვის სიურპრიზი მოიტანა.»
ბატის ჭუკებმა თეთრი თათები დაინახეს და ნაზი ხმა გაიგონეს. დარწმუნებულებმა, რომ უსაფრთხოდ იყვნენ, ურდული გადაატრიალეს და კარი ფართოდ გააღეს.
როგორც კი მგელი შიგნით შეხტა, ბატის ჭუკები ბურთულებივით გაიფანტნენ! ერთი დივნის ქვეშ შეძვრა, მეორე — საწოლის ქვეშ. მესამე საკუჭნაოში დაიმალა, მეოთხე კი მძიმე ფარდის უკან. მეხუთე კარადაში შეიკუმშა, მეექვსე — სარეცხის კალათის ქვეშ, ხოლო მეშვიდე — ყველაზე ციცქნა — მაღალ იატაკის საათში შეხტა.
მგელი, ძალიან ხარბი და ძალიან სწრაფი რომ იყო, ექვსი მათგანი დაიჭირა და ერთი დიდი ყლუპით მოგვიანებითთვის გადამალა. მან ყველგან ეძება მეშვიდე, ზემოთაც და ქვემოთაც, მაგრამ საათის წიკწიკი პატარას გულისცემას საიდუმლოდ ინახავდა.
საკმაოდ დანაყრებული და ძალიან ძილიანი, მგელი ბაჯბაჯით გავიდა მზიან მინდორზე, მუხის ხის ქვეშ დაწვა და ღრმა, ხვრინვიან ძილში ჩაიძირა. ცოტა ხანში მაზერ გუსი დაბრუნდა. გული ჩაუვარდა. კარი შეღებული იყო, ბალიშები აქეთ-იქით ეყარა, სახლში კი სიჩუმე იდგა.
«ჩემო შვილებო!» — შესძახა მან, თვალები ცრემლებით აევსო. «სად ხართ?»
«დედიკო! დედიკო! აქ ვარ!» წრიპინა პაწაწინა ხმამ.
მან დიდი იატაკის საათი გააღო და იქიდან მისი უმცროსი ბატის ჭუკი გადმოკოტრიალდა; კანკალებდა და ჰყვებოდა მგლის ეშმაკურ თეთრი-თათის ოინზე. მაზერ გუსმა თვალები მოიწმინდა და წელში გაიმართა.
«მას ჯერ არ გაუმარჯვია,» თქვა მან მტკიცედ. «აიღეთ ჩემი საკერავი ნაკრები და დიდი ხელსაქმის მაკრატელი. გეგმა მაქვს.»
ისინი მგლის ხმამაღალ ხვრინვას გაჰყვნენ და მაღალ ბალახში გავიდნენ.
როცა მგელს ეძინა, მაზერ გუსმა შეამჩნია, რომ მის მუცელში რაღაც მოძრაობდა — ეს ექვსი ბატის ჭუკი იყო, რომლებიც ჯერ კიდევ იკლაკნებოდნენ! ქირურგის სიზუსტით მან მაკრატელი გამოიყენა და სწრაფად გაჭრა. ერთი მეორის მიყოლებით, ჭუკები გარეთ გამოხტნენ — თავბრუდახვეულები, მაგრამ სრულიად უვნებლები. მგელი ისეთი გაუმაძღარი ყოფილიყო, რომ არც კი დაეღეჭა! მათ სწრაფად აავსეს ცარიელი ადგილი მძიმე მდინარის ქვებით, ხოლო მაზერ გუსმა მგელი ისე კოხტად გაკერა, რომ მან ვერაფერი იგრძნო.
როცა მგელმა ბოლოს და ბოლოს გაიღვიძა, თავი წარმოუდგენლად დამძიმებულად იგრძნო.
«ოჰ, მუცელი ისე მაქვს, თითქოს ქვების მთა გადამიყლაპავს!» — ამოიგმინა მან, ძილისგან ჯერ კიდევ ცოტა დაბრუებულმა.
წყლის დასალევად მდინარისკენ ბარბაცით წავიდა და ფიქრობდა, რომ უბრალოდ ძალიან უცნაური, ძალიან ცხადი სიზმარი ნახა ბატების ოჯახზე და მშვიდ მდინარეში გრძელ ცურვაზე.
მგელმა მაშინვე გადაწყვიტა, რომ ეს მდელო მისთვის მეტისმეტად დამაბნეველი იყო. ის შორეული მთებისკენ გაუყვა გზას, უფრო წყნარი საცხოვრებელი ადგილის საძებნელად.
შვიდი ბატის ჭუკი და მათი დედა ფანჯრიდან უყურებდნენ, როგორ მიდიოდა იგი, მშვიდად და უსაფრთხოდ.
მათ ძალიან მნიშვნელოვანი გაკვეთილი ისწავლეს დეტალებზე ყურადღებით დაკვირვების შესახებ — და მას შემდეგ ბედნიერად ცხოვრობდნენ, ყოველთვის ახსოვდათ, რომ კარგად გადაემოწმებინათ, ვინ იდგა კართან.