ब्वाँसो र सात सानो हाँसका बच्चाहरू

एक समयको कुरा हो, एउटी आमा हाँस एउटा आरामदायक सानो घरमा आफ्ना सात वटा सानासाना हाँसका बच्चाहरूसँग बस्थिन्। उनी तिनीहरूलाई आकाशका सबै ताराहरूभन्दा पनि बढी माया गर्थिन्। एक बिहान, उनलाई गाउँको बजार जानु पर्‍यो। उनले आफ्ना बच्चाहरूलाई भेला गरिन् र सावधान गराइन्:
«मेरा प्यारा बच्चाहरू, म जानु पर्छ। ढोका राम्ररी बन्द गरेर राख्नू। आज ठूलो ब्वाँसो जङ्गलमा घुमिरहेको छ। उ भेष बदल्नमा माहिर छ, तर उसको कर्कश, खस्रो आवाज र उसका भारी, कालो खुट्टाहरूले तिमीहरूले उसलाई सधैँ चिन्न सक्छौ। उसले तिमीहरूलाई ठग्न नदिनू!»
हाँसका बच्चाहरूले चिरबिराउँदै भने,
«चिन्ता नगर्नुस्, आमा! हामी सुरक्षित र ठीकठाक रहनेछौँ।»

ब्वाँसो एउटा देवदार रूखको पछाडिबाट हेरिरहेको थियो। आमाको पुच्छरका प्वाँखहरू ओझेल हुनासाथ, ऊ ढोकातिर कुदेर आयो। ठक्! ठक्!
«खोल, मेरा प्यारा बच्चाहरू!» उसले आफ्नो स्वाभाविक कर्कश आवाजमा बोलायो। «म तिम्री आमा हुँ, र म एउटा ठूलो झोला भरि मिठाइ लिएर फर्किएकी छु!»
हाँसका बच्चाहरूले आफ्ना कान ढोकामा टाँसे।
«हुँदैन!» जेठाले चिच्यायो। «हाम्री आमाको आवाज चाँदीको घण्टीजस्तो छ। तिम्रो आवाज बालुवाकागजजस्तो खस्रो छ। जाऊ, श्रीमान् ब्वाँसो!»

ब्वाँसोले हार मानेन। ऊ दौडेर पसलमा गयो र आफ्नो आवाज मखमली मुलायम बनाउन सुकुन दिने मह भरिएको एउटा सिसी निलिदियो। ऊ फेरि चुपचाप फर्कियो र साँचोको प्वालबाट फुसफुसायो,
«प्यारा बच्चाहरू, मलाई भित्र आउन दिनुस। म आमा हुँ, र मसँग तिमीहरूका लागि सबैभन्दा मिठो खाजा छ।»
सबैभन्दा सानो ह्याँसाको बच्चाले ढोकाको मुठो समात्न खोज्यो, तर सबैभन्दा चलाख बच्चाले ढोकाको तल्लो भागतिर औँला देखायो। त्यहाँ, खाली ठाउँबाट झाँकिरहेका थिए दुईवटा ठूला, रौँले भरिएका कालो खुट्टाहरू।
«राम्रो कोसिस!» तिनीहरूले चिच्याए। «हाम्री आमाका खुट्टा मुलायम र सुन्तला रङका छन्। तिमी त ब्वाँसो हौ!»

निराशाले गुर्राउँदै, ब्वाँसो नजिकैको बेकरीतिर दौडियो।
«बेकर! मेरा पञ्जाहरूमा तिम्रो सबैभन्दा सेतो पिठो लगाइदेऊ, नत्र म तिम्रा सबै पाईहरू खाइदिन्छु!»
त्रसित बेकरले कुरा मानिदियो। अब, मीठो आवाज र हिउँजस्तो सेता पञ्जाहरू लिएर, ब्वाँसोले तेस्रोपटक ढोका ठक्ठक्यायो।
«ढोका खोल्नुस्, साना बच्चाहरू। तिम्री आमा अन्तमा सबैका लागि एउटा चकित पार्ने कुरा लिएर घर आइन्।»
हाँसका बच्चाहरूले सेता पञ्जाहरू देखे र कोमल आवाज सुने। यो सुरक्षित छ भन्ने विश्वास गरेर, तिनीहरूले ताल्चा खोले र ढोका फराकिलो गरी खोलिदिए।

ब्वाँसो भित्र हाम फाल्नेबित्तिकै, सानासाना हाँसका बच्चाहरू गोलीझैँ छरिए! एउटा सोफामुनि लुक्यो, अर्को ओछ्यानमुनि। तेस्रो भान्साकोठामा लुक्यो, र चौथो एउटा भारी पर्दाको पछाडि। पाँचौँले एउटा अलमारीभित्र घुस्यो, छैटौँ फोहोरको टोकरीमुनि, र सातौँ—सबैभन्दा सानो—एउटा अग्लो «ग्र्यान्डफादर क्लक» भित्र हाम फाल्यो।
ब्वाँसो एकदमै लोभी र एकदमै छिटो भएकाले, उसले तीमध्ये छवटालाई समात्यो र एकै ठूलो निलाइमा, तिनीहरूलाई पछि खानका लागि आफ्नो पेटमा थन्क्यायो। उसले सातौँलाई खोज्न माथिदेखि तलसम्म हेर्यो, तर घडीको टिकटिक आवाजले त्यो सानो बच्चाको मुटुको धड्कन लुकाइराख्यो।

पेट भरिएर र निकै निद्रा लागेर, ब्वाँसो घाममा नुहाएको फाँटतिर लड्खडाउँदै गयो, एउटा ओकको रूखमुनि पल्टियो, र गहिरो, घुर्रे निद्रामा डुब्यो। केही बेरपछि, Mother Goose फर्किइन्। उनको मुटु डुब्यो। ढोका अधखुला थियो, सिरानीहरू छरपस्ट थिए, र घर सुनसान थियो।
«मेरा बच्चाहरू!» उनी रोइन्, आँखाहरू आँसुले भरिँदै। «तिमीहरू कहाँ छौ?»

«ममी! ममी! म यहाँ छु!» एउटा सानो आवाज चिच्यायो।
उनले ग्रान्डफादर क्लक खोलिन्, र उनकी सबैभन्दा सानी ह्याँसको बच्ची बाहिर लड्खडाउँदै निस्की, भेडियाको चलाख सेतो-पञ्जाको चाल सुनाउँदै काम्दै थिई। मदर गुसले आफ्ना आँखा पुछिन् र ठाडो उभिइन्।
«उसले अझै जितेको छैन,» उनले दृढतापूर्वक भनिन्। «मेरो सिलाइ किट र ठूलो कैंची ल्याऊ। मेरो एउटा योजना छ।»
उनीहरू भेडियाको ठूलो घुर्राइको आवाज पछ्याउँदै लामो घाँसमा बाहिर गए।

ब्वाँसो सुतिरहेको बेला, मदर गुसले उसको पेटभित्र केही हल्लिरहेको देखिन्—त्यो ती छ वटा गजुरहरू थिए, अझै छटपटाइरहेका! एक दक्ष शल्यचिकित्सकझैं सावधानीपूर्वक उनले आफ्नो कैंचीले झट्ट काटिन्। एक एक गरी गजुरहरू बाहिर निस्किए, अलिकति रिंगटा लागेका तर पूरै सुरक्षित। ब्वाँसो यति लोभी थियो कि उसले चपाएकै थिएन! उनीहरूले त्यो ठाउँमा छिटोछिटो भारी नदीका ढुङ्गाहरू भरे, र मदर गुसले उसलाई यति सफाइसाथ सिलाइन् कि उसलाई केही पनि थाहा भएन।

ब्वाँसो अन्तमा ब्युँझ्यो, उसलाई अत्यन्तै भारी महसुस भयो।
«ओहो, मेरो पेट त ढुङ्गाको पहाड निलेजस्तो भएको छ!» उसले कराउँदै भन्यो, अझै निद्राको झोकमा थियो।
उसले पानी पिउन नदीतर्फ लड्खडाउँदै हिँड्यो, मनमनै सोच्दै थियो कि उसले एउटा हाँसको परिवार र शान्त नदीमा लामो पौडीको बारेमा एउटा अत्यन्तै अनौठो, अत्यन्तै स्पष्ट सपना देखेको थियो।

ब्वाँसोले त्यहीँ निर्णय गर्यो कि त्यो घाँसे मैदान उसका लागि धेरै अलमलिने ठाउँ थियो। ऊ टाढाका पहाडतिर हिँड्यो, बस्नका लागि कुनै शान्त ठाउँ खोज्दै।
सात बाख्राका बच्चाहरू र तिनीहरूकी आमाले झ्यालबाट उसलाई जाँदै गरेको हेरे, सुरक्षित र निश्चिन्त।
तिनीहरूले एउटा धेरै महत्त्वपूर्ण पाठ सिकेका थिए — विवरणहरूलाई ध्यानपूर्वक हेर्नुपर्छ भन्ने — र तिनीहरू सधैँ ढोकामा को छ भनेर दोहोर्‍याएर जाँच गर्न नबिर्सँदै, सुखसाथ बाँचे।