Full Text: ဝံပုလွေနှင့် ငန်းကလေးခုနစ်ကောင်
One story, four ways to read it
Every story comes in its original version plus several simplified reading levels, so it grows with your child.
The original text is the full story with rich vocabulary and descriptive language, ideal for reading aloud together and for kids who are ready for longer sentences.
The simplified levels retell the same story in shorter, simpler sentences matched to your child's stage. Ages 2-6 uses a few short sentences per scene, perfect for first time readers. Ages 4-8 adds simple dialogue and everyday vocabulary for kids beginning to follow along. Ages 6-10 keeps the language accessible while bringing back more of the story's detail, a natural bridge to the original.
Start at the level where your child is comfortable, and move up when they're ready. Hearing the same story told in richer language each time is one of the best ways to build vocabulary in any language.
Original Text: ဝံပုလွေနှင့် ငန်းကလေးခုနစ်ကောင်
တစ်ခါတစ်ရံက၊ သားငាချိုးမိခင်တစ်ကောင်သည် သူ၏ကလေးငယ် ငါးချိုးကလေး ခုနစ်ကောင်နှင့်အတူ သာယာသောအိမ်လေးတစ်လုံးတွင် နေထိုင်ခဲ့သည်။ သူမသည် ကောင်းကင်ရှိကြယ်များထက်ပင် သူတို့ကို ပို၍ချစ်မြတ်နိုးသည်။ တစ်နေ့နံနက်တွင်၊ သူမသည် ရွာဈေးသို့ သွားရန်လိုအပ်ခဲ့သည်။ သူမသည် ကလေးများကို စုဝေးစေပြီး သတိပေးလိုက်သည်။
«ငါ့ချစ်သားတို့၊ မိခင်သွားရတော့မည်။ တံခါးကို သေချာစွာ သော့ခတ်ထားကြ။ ယနေ့ ဝံပုလွေကြီးသည် တောထဲတွင် လှည့်လည်နေသည်။ သူသည် အသွင်ဆောင်ရာတွင် ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်သော်လည်း၊ သူ၏ကြမ်းတမ်းသော အသံနှင့် သူ၏လေးလံမှောင်မိုက်သော ခြေမေးများကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် သင်တို့ သူ့ကို အမြဲသိနိုင်သည်။ သူ့ကို သင်တို့ကို လှည့်ဖျားခွင့် မပေးကြနှင့်!»
ငါးချိုးကလေးများက တစ်ညီတစ်ညွတ်တည်း အော်ဟစ်ကြသည်၊
«မစိုးရိမ်ပါနှင့်၊ မေမေ! ကျွန်တော်တို့ ဘေးကင်းလုံခြုံစွာ နေပါမည်။»
ဝံပုလွေသည် အာရဇ်သစ်ပင်တစ်ပင်နောက်မှ ကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။ မိခင်၏ အမြီးမွေးများ မျက်ကွယ်ပျောက်သွားသည်နှင့်တပြိုင်နက်၊ သူသည် တံခါးဆီသို့ တဆင့်ချင်း လျှောက်လာခဲ့သည်။ တန်း! တန်း!
«ဖွင့်ပါ၊ ငါ့ချစ်သားတို့!» ဟု သူသည် သဘာဝအတိုင်း ကြမ်းတမ်းသော အသံဖြင့် ခေါ်ဟစ်လိုက်သည်။ «ဒါ မင်းတို့မေမေပဲ၊ ကြီးမားတဲ့ သရေစာအိတ်ကြီးတစ်လုံး ယူလာပေးတယ်နော်!»
ငန်းကလေးများသည် နားများကို တံခါးနှင့် ကပ်၍ နားထောင်လိုက်သည်။
«မဖြစ်နိုင်ဘူး!» ဟု အကြီးဆုံးသောသူက အော်ဟစ်လိုက်သည်။ «ငါတို့မေမေ့ အသံက ငွေခေါင်းလောင်းလို သာယာတယ်။ မင်းအသံကတော့ သဲစက္ကူနဲ့ ပွတ်သလို ကြမ်းတမ်းတယ်။ သွားပါ၊ ဝံပုလွေမင်းကြီး!»
ဝံပုလွေသည် လက်မလျှော့သေးပါ။ သူသည် ဆိုင်သို့ပြေးသွားပြီး၊ မိမိ၏အသံကို ချောမွေ့နူးညံ့စေရန် သကြားလုံးဆေးပုလင်းတစ်ခုကို မျိုချလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် ပြန်လာကာ သော့ပေါက်မှတဆင့် တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်၊
«ချစ်သောသားတို့၊ အမေ့ကို ဝင်ခွင့်ပေးပါ။ အမေပဲ၊ သင်တို့အတွက် အရသာရှိသော သရေစာများ ယူလာတယ်နော်။»
အငယ်ဆုံးသောငှက်ပျောကလေးသည် တံခါးလက်ကိုင်ဆီ လက်ဆန့်လိုက်သော်လည်း၊ အထူးသတိရှိသောကလေးတစ်ဦးက တံခါးအောက်ခြေကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ ထိုနေရာတွင်၊ အကွာအဝေးမှ ပေါ်ထွက်နေသည်မှာ အမွေးထူထပ်သော မည်းမည်းကြီးသောခြေသည်းများ နှစ်ဖက်ဖြစ်သည်။
«ကြိုးစားကြည့်တာ ကောင်းတယ်!» ဟု သူတို့က အော်ဟစ်လိုက်သည်။ «ကျွန်တော်တို့ အမေ့မှာ နူးညံ့သောလိမ္မော်ရောင် ခြေထောက်များ ရှိတယ်။ သင်ကတော့ ဝံပုလွေပဲ!»
စိတ်ပျက်အားငယ်ကာ ဝံပုလွေသည် နီးစပ်ရာ မုန့်ဆိုင်သို့ အလျင်အမြန် ပြေးသွားလေသည်။
«မုန့်ဖုတ်သူ! ငါ့လက်ဖဝါးများကို သင်၏ အဖြူဆုံးသော မုန့်မှုန့်ဖြင့် ဖြူးပေးလော့၊ မဟုတ်ရင် သင်၏ ပေါင်မုန့်များကို ငါ စားပစ်မည်!»
ကြောက်လန့်နေသော မုန့်ဖုတ်သူသည် လိုက်နာလေသည်။ ယခု ချိုသာသော အသံနှင့် နှင်းဖြူကဲ့သို့ အဖြူရောင် လက်ဖဝါးများဖြင့် ဝံပုလွေသည် တတိယအကြိမ် တံခါးခေါက်လေသည်။
«တံခါးဖွင့်ပေးကြ၊ ကလေးငယ်တို့။ မိမိတို့၏ မိခင်သည် လူတိုင်းအတွက် အံ့ဩဖွယ် လက်ဆောင်တစ်ခုနှင့်အတူ နောက်ဆုံးတွင် အိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာပြီ။»
ငန်းကလေးများသည် အဖြူရောင် လက်ဖဝါးများကို မြင်ကာ နူးညံ့သော အသံကိုလည်း ကြားလိုက်ကြသည်။ လုံခြုံသည်ဟု ယုံကြည်ကာ သူတို့သည် သော့ကြီးကို လှည့်ဖွင့်ပြီး တံခါးကို ကျယ်ကျယ်ဝင်းဝင်း ဖွင့်ချလိုက်ကြလေသည်။
တောင်ကြောင်းကြီးသည် အတွင်းသို့ ခုန်ဝင်သည့်အချိန်တွင်၊ ငန်းကလေးများသည် မာဘယ်လ်သီးများကဲ့သို့ အနှံ့အပြားပြေးကြသည်။ တစ်ကောင်သည် ဆိုဖာအောက်သို့ ငုပ်ဝင်သွားသည်၊ နောက်တစ်ကောင်သည် အိပ်ရာအောက်သို့ ဝင်သွားသည်။ တတိယကောင်သည် မီးဖိုချောင်ဆောင်တွင် ပုန်းအောင်းသည်၊ စတုတ္ထကောင်သည် လေးလံသောကန့်လန့်ကာကြီးနောက်တွင် ပုန်းသည်။ ပဉ္စမကောင်သည် ဗီရိုထဲသို့ ညှပ်ဝင်သည်၊ ဆဋ္ဌမကောင်သည် အဝတ်လျှော်ခြင်းတောင်းအောက်တွင် ပုန်းသည်၊ ၎င်းတို့အနက် အငယ်ဆုံးဖြစ်သော သတ္တမကောင်မူကား—ရပ်နေသောနာရီကြီးထဲသို့ ခုန်ဝင်သွားသည်။
တောင်ကြောင်းကြီးသည် အလွန်လောဘကြီးပြီး အလွန်မြန်ဆန်သောကြောင့်၊ ၎င်းတို့ထဲမှ ခြောက်ကောင်ကို ဖမ်းမိပြီး၊ တစ်ကြိမ်တည်း မျိုချကာ နောက်မှစားရန် သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ ၎င်းသည် သတ္တမကောင်ကို အထက်အောက် ရှာဖွေသော်လည်း၊ နာရီ၏တစ်ချက်ချက်တီးသံသည် ကလေးငယ်၏နှလုံးခုန်သံကို လျှို့ဝှက်ထားလိုက်သည်။
ဝမ်းပြည့်အောင်စားပြီး အိပ်ငိုက်လာသောကြောင့်၊ ဝံပုလွေသည် နေရောင်ထဲရှိ စိမ်းလန်းသောကွင်းပြင်သို့ ဝဲဝဲဆိုင်းဆိုင်း လမ်းလျှောက်ထွက်သွားကာ၊ သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်အောက်တွင် လဲလျောင်းပြီး နက်ရှိုင်းစွာ ဟောက်လျက် အိပ်ပျော်သွားလေသည်။ မကြာမီ Mother Goose ပြန်ရောက်လာသည်။ သူမ၏ နှလုံးသားသည် ကျဆင်းသွားလေသည်။ တံခါးသည် ဖွင့်ကားနေပြီး၊ ခေါင်းအုံးများသည် ကွဲပြားနေကာ၊ အိမ်ထဲသည် တိတ်ဆိတ်နေလေသည်။
«ငါ့သားသမီးများ!» ဟု သူမ မျက်ရည်ဝဲလျက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ «သင်တို့ ဘယ်မှာလဲ?»
«မေမေ့! မေမေ့! ကျွန်တော် ဒီမှာပဲ!» လို့ သေးငယ်တဲ့ အသံလေးတစ်ခု ကျီးကန်းကနဲ အော်လိုက်တယ်။
သူမက ရှေးဟောင်းနာရီကြီးကို ဖွင့်လိုက်တော့ သူ့ရဲ့ အငယ်ဆုံး ငန်းကလေးဟာ တုန်တုန်ယင်ယင်နဲ့ ထွက်လာပြီး ဝံပုလွေရဲ့ လိမ္မာပါးနပ်တဲ့ ဖြူဖွေးသောဖေါင်းပြင်ကောက်ဥပါယာ ဇာတ်လမ်းကို ပြောပြတယ်။ Mother Goose က မျက်ရည်သုတ်ပြီး ဂုဏ်သိက္ခာရှိရှိ မတ်တပ်ရပ်လိုက်တယ်။
«သူ မနိုင်သေးဘူး» လို့ သူမက ခိုင်မာတဲ့ အသံနဲ့ ပြောတယ်။ «ငါ့ချုပ်ထည့်အိတ်နဲ့ ကြီးမားတဲ့ ကတ်ကြေးကြိုးကြေးကို ယူလာ။ ငါ အစီအစဉ်တစ်ခု ရှိတယ်။»
သူတို့ဟာ ဝံပုလွေရဲ့ ကျယ်လောင်တဲ့ အိပ်ပျော်သံကို လိုက်ကာ မြက်ပင်ရှည်ရှည်တွေကြားထဲ ထွက်သွားကြတယ်။
တောဝံပုလွေ အိပ်ပျော်နေစဉ်၊ Mother Goose သည် သူ၏ဝမ်းဗိုက်ထဲတွင် တစ်ခုခု လှုပ်ရှားနေသည်ကို သတိပြုမိလေသည်—ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ငှက်ပျောသငယ်ခြောက်ကောင်သည် ဆက်လက်၍ ကိုက်ကိုက်ခါခါ ဖြစ်နေကြသေးသည်! သူမသည် ဆရာဝန်တစ်ဦးကဲ့သို့ တိကျစွာ၊ မိမိ၏ကတ်ကြေးဖြင့် လျင်မြန်စွာ တစ်ချက်ဖြတ်လိုက်လေသည်။ ငှက်ပျောသငယ်တို့သည် တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် ခေါင်းမူးမူးနှင့် ထွက်ပေါ်လာကြသော်လည်း တစ်ကောင်မျှ ဒဏ်ရာမရကြပေ။ တောဝံပုလွေသည် «မတော်တဆ မျိုချ» ခဲ့သောကြောင့် ကိုက်ဝါးပင် မဝါးဘဲ မျိုချသွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်! သူတို့သည် ထိုနေရာကို လေးလံသောမြစ်ကျောက်တုံးများဖြင့် အမြန်ဖြည့်ကာ၊ Mother Goose သည် တောဝံပုလွေကို သပ်ရပ်စွာ ချုပ်ပေးလိုက်သောကြောင့် သူသည် ဘာမျှ မခံစားမိဘဲ နေလေသည်။
တောင်ကြောင်းသည် နောက်ဆုံးတွင် နိုးလာသောအခါ၊ သူ့ကိုယ်သူ အလွန်လေးလံသည်ဟု ခံစားရသည်။
«အို၊ ကျောက်တုံးတောင်တစ်ခုကို မျိုချမိသလို ငါ့ဝမ်းဗိုက်က ခံစားရတယ်!» ဟု သူသည် အိပ်ရေးမဝသေးသည့် အသံဖြင့် ညည်းညူလိုက်သည်။
သူသည် ရေသောက်ရန် မြစ်ဆီသို့ ခြေတစ်ချောင်းပြီးတစ်ချောင်း ဆွဲသွားရင်း၊ ငန်းမိသားစုနှင့် တိတ်ဆိတ်သောမြစ်တစ်ခုတွင် ရေကူးခဲ့သည့် အိပ်မက်ဆန်းတစ်ခုကို မက်ခဲ့သည်ဟုသာ ထင်မှတ်နေသေးသည်။
ကောင်းမွန်သောကျက်စားရာလယ်ကွင်းသည် သူ့အတွက် အလွန်ရှုပ်ထွေးလွန်းသည်ဟု ဝံပုလွေသည် ထိုနေရာတွင်ပင် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူသည် တောင်တန်းများဆီသို့ ဆောင်ရွက်ကာ ပိုမိုတိတ်ဆိတ်သောနေရာကို ရှာဖွေရင်း ထွက်ခွာသွားလေသည်။
ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ် ငန်းကလေးခုနစ်ကောင်နှင့် သူတို့၏မိခင်သည် ပြတင်းပေါက်မှ သူ့ကို ကြည့်ရှုလိုက်ကြသည်—ဘေးကင်းလုံခြုံစွာပင်။
သူတို့သည် အသေးစိတ်အချက်များကို သေချာစွာ ကြည့်ရှုရန် အရေးကြီးသောသင်ခန်းစာကို သင်ယူခဲ့ကြသည်—ထို့နောက် တံခါးကို ဖွင့်မည်မဆိုမီ မည်သူဆိုကို အမြဲနှစ်ခါစစ်ဆေးရမည်ဟု မမေ့မလျော့ မှတ်သားကာ သူတို့သည် ပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်ခဲ့ကြလေသည်။