తోడేలు మరియు ఏడు బాతుపిల్లలు

ఒకానొకప్పుడు, ఒక తల్లి బాతు తన ఏడు చిన్న బాతు పిల్లలతో ఒక వెచ్చని కుటీరంలో నివసించేది. ఆమె వాటిని ఆకాశంలోని నక్షత్రాలన్నింటికంటే ఎక్కువగా ప్రేమించేది. ఒక ఉదయం, ఆమె ఊరి సంతకు వెళ్లవలసి వచ్చింది. ఆమె తన పిల్లలను సమకూర్చి హెచ్చరించింది: "నా ముద్దుల పిల్లలూ, నేను వెళ్ళాలి. తలుపు గట్టిగా వేసి ఉంచండి. ఈ రోజు పెద్ద తోడేలు అడవిలో తిరుగుతోంది. అతను వేషధారణలో దిట్ట, కానీ అతని గంభీరమైన, కఠినమైన స్వరం మరియు అతని బరువైన, నల్లటి కాళ్ళ ద్వారా అతను అతనే అని మీరు ఎల్లప్పుడూ చెప్పగలరు. అతను మిమ్మల్ని మోసం చేయనివ్వకండి!" బాతు పిల్లలు కిలకిలారావాలు చేశాయి, "చింతించకు, అమ్మా! మేము సురక్షితంగా ఉంటాము."

తోడేలు ఒక దేవదారు చెట్టు వెనుక నుండి చూస్తూ ఉంది. తల్లి తోక ఈకలు మాయం కాగానే, అది తలుపు వైపుకు పరిగెత్తింది. తట్టు! తట్టు! "తెరవండి, నా స్వీట్లు!" అని తన సహజమైన గొంతుతో పిలిచింది. "ఇది మీ అమ్మ, నేను ఒక పెద్ద సంచి నిండా స్వీట్లు తెచ్చాను!" బాతు పిల్లలు తలుపుకు చెవులు ఆనించాయి. "అస్సలు కుదరదు!" అని పెద్దది ఏడ్చింది. "మా అమ్మకు వెండి గంటలాంటి స్వరం ఉంది. నీది ఇసుక కాగితంలా గరుకుగా ఉంది. వెళ్ళిపో, తోడేలు గారూ!"

తోడేలు వదులుకోలేదు. తన గొంతును పట్టుగా మార్చడానికి దుకాణానికి పరిగెత్తి వెళ్లి ఒక జాడీ తేనెను మింగింది. వెనక్కి వచ్చి తాళం రంధ్రం గుండా గుసగుసలాడింది, "ప్రియమైన పిల్లలూ, నన్ను లోపలికి రానివ్వండి. నేను అమ్మని, మీ కోసం చాలా రుచికరమైన స్నాక్స్ ఉన్నాయి." చిన్న బాతు పిల్ల హ్యాండిల్ కోసం చేయి చాచింది, కానీ తెలివైనది తలుపు అడుగు భాగాన్ని చూపించింది. అక్కడ, ఆ ఖాళీలోంచి తొంగి చూస్తూ, రెండు పెద్ద, బొచ్చు నల్లటి పాదాలు కనిపించాయి. "మంచి ప్రయత్నం!" అని అవి అరిచాయి. "మా అమ్మకు మెత్తటి, నారింజ రంగు పాదాలు ఉన్నాయి. నువ్వే తోడేలువి!"

నిరాశతో గర్జిస్తూ, తోడేలు దగ్గరలోని బేకరీకి పరుగెత్తింది. "బేకర్! మీ తెల్లని పిండితో నా కాళ్ళను దుమ్ము దించండి, లేకపోతే మీ పైలన్నీ తినేస్తాను!" భయపడిన బేకర్ ఆమె చెప్పినట్టు చేసింది. ఇప్పుడు, తీపి స్వరంతో మరియు మంచులా తెల్లటి కాళ్ళతో, తోడేలు మూడవసారి తట్టింది. "తలుపు తెరవండి, చిన్నారి పిల్లలూ. మీ అమ్మగారు అందరికీ ఒక ఆశ్చర్యంతో ఇంటికి వచ్చారు." బాతు పిల్లలు తెల్లటి కాళ్ళను చూసి, సున్నితమైన స్వరం విన్నాయి. అది సురక్షితమని నమ్మి, వారు గొళ్ళెం తిప్పి తలుపును తెరిచారు.

తోడేలు లోపలికి దూకిన క్షణమే, బాతు పిల్లలు గోళీల్లా చెల్లాచెదురుగా పడ్డారు! ఒకటి సోఫా కిందకు, మరొకటి మంచం కిందకు వెళ్ళింది. మూడవది గిడ్డంగిలో దాక్కుంది, నాల్గవది బరువైన కర్టెన్ వెనుక దాక్కుంది. ఐదవది ఒక అల్మారాలో ఇరుక్కుంది, ఆరవది లాండ్రీ బాస్కెట్ కిందకు, ఏడవది - అందరికంటే చిన్నది - పొడవైన తాత గడియారం లోపలికి దూకింది. తోడేలు చాలా అత్యాశపరురాలు మరియు చాలా వేగంగా ఉండటంతో, వాటిలో ఆరింటిని పట్టుకుని, ఒక్క గుటకలో వాటిని తరువాత కోసం దాచిపెట్టింది. ఏడవ దాని కోసం ఎక్కడెక్కడ వెతికినా, టిక్ టిక్ చేసే గడియారం ఆ చిన్నదాని గుండె చప్పుడును రహస్యంగా ఉంచింది.

కడుపు నిండినట్లు, బాగా నిద్రగా అనిపించడంతో, తోడేలు ఎండగా ఉన్న పచ్చిక బయలుకు నెమ్మదిగా నడుచుకుంటూ వెళ్లి, ఒక ఓక్ చెట్టు కింద పడుకుని, గాఢంగా గురక పెడుతూ నిద్రపోయింది. కాసేపటి తర్వాత, మదర్ గూస్ తిరిగి వచ్చింది. ఆమె గుండె ఆగిపోయింది. తలుపు కొద్దిగా తెరిచి ఉంది, దిండ్లు అటూ ఇటూ పడి ఉన్నాయి, ఇల్లు నిశ్శబ్దంగా ఉంది. "నా పిల్లలూ!" అని ఆమె కన్నీళ్లతో కేకలు వేసింది. "మీరు ఎక్కడ ఉన్నారు?"

"అమ్మా! అమ్మా! నేను ఇక్కడే ఉన్నాను!" అని ఒక చిన్న గొంతు కేక వేసింది. ఆమె తాతగారి గడియారాన్ని తెరిచింది, ఆమె చిన్న బాతుపిల్ల వణుకుతూ తోడేలు తెలివైన తెల్లని-చేతి ఉపాయం కథను చెప్పింది. మదర్ గూస్ కళ్ళు తుడుచుకుని నిటారుగా నిలబడింది. "అతను ఇంకా గెలవలేదు," అని ఆమె గట్టిగా చెప్పింది. "నా కుట్టు కిట్ మరియు పెద్ద క్రాఫ్ట్ కత్తెరను తీసుకోండి. నా దగ్గర ఒక ప్రణాళిక ఉంది." వారు తోడేలు యొక్క పెద్ద గురకలను అనుసరించి పొడవైన గడ్డిలోకి వెళ్లారు.

తోడేలు నిద్రిస్తుండగా, మదర్ గూస్ అతని కడుపులో ఏదో కదులుతున్నట్లు గమనించింది—అవి ఆరు బాతు పిల్లలు, ఇంకా కదులుతూనే ఉన్నాయి! ఒక శస్త్రచికిత్స నిపుణురాలి కచ్చితత్వంతో, ఆమె తన కత్తెరను ఉపయోగించి వెంటనే కోసింది. ఒక్కొక్కటిగా, బాతు పిల్లలు బయటకు వచ్చాయి, మైకంలో ఉన్నా పూర్తిగా గాయపడలేదు. తోడేలు ఎంత దురాశతో ఉన్నాడో, అతను నమలలేదు కూడా! వారు వెంటనే ఆ స్థలాన్ని బరువైన నది రాళ్లతో నింపారు మరియు మదర్ గూస్ అతనికి చాలా చక్కగా కుట్టింది, అతనికి ఏమీ తెలియలేదు.

తోడేలు చివరకు మేల్కొన్నప్పుడు, ఆమె చాలా బరువుగా అనిపించింది. "ఓహ్, నా కడుపు ఒక కొండ రాళ్ళు మింగినట్లు ఉంది!" అని ఆమె మూలిగింది, ఇంకా తన కునుకు నుండి కొంచెం మత్తుగా ఉంది. ఆమె నీటిని త్రాగడానికి నది వైపు కుంటుతూ వెళ్ళింది, ఒక బాతు కుటుంబం మరియు ప్రశాంతమైన నదిలో సుదీర్ఘ ఈత గురించి చాలా వింతైన, చాలా స్పష్టమైన కల వచ్చినట్లు అనుకుంది.

తోడేలు అప్పుడే ఆ మైదానం తనకి చాలా గందరగోళంగా ఉందని నిర్ణయించుకుంది. నిశ్శబ్దంగా జీవించడానికి ఒక ప్రశాంతమైన స్థలం కోసం వెతుకుతూ, దూరంగా ఉన్న పర్వతాల వైపుకు వెళ్లిపోయింది. ఏడు బాతు పిల్లలు మరియు వాటి తల్లి ఆమె సురక్షితంగా, క్షేమంగా వెళ్లిపోవడం వారి కిటికీ నుండి చూశారు. వారు వివరాలను నిశితంగా పరిశీలించడం గురించి చాలా ముఖ్యమైన పాఠం నేర్చుకున్నారు - ఆ తరువాత వారు సంతోషంగా జీవించారు, తలుపు దగ్గర ఎవరున్నారో ఎప్పుడూ గుర్తు చేసుకుంటూ.