ਬਘਿਆੜ ਅਤੇ ਸੱਤ ਗੋਸਲਿੰਗ

ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇੱਕ ਮਾਂ ਹੰਸ ਆਪਣੇ ਸੱਤ ਛੋਟੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਇੱਕ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਝੌਂਪੜੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਸਾਰੇ ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਇੱਕ ਸਵੇਰ, ਉਸਨੂੰ ਪਿੰਡ ਦੇ ਬਾਜ਼ਾਰ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਦੀ ਲੋੜ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਿੱਤੀ: "ਮੇਰੀਆਂ ਪਿਆਰੀਆਂ, ਮੈਨੂੰ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੰਦ ਰੱਖਣਾ। ਅੱਜ ਵੱਡਾ ਬਘਿਆੜ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਹ ਭੇਸ ਬਦਲਣ ਵਿੱਚ ਮਾਹਰ ਹੈ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸਦੀ ਭਾਰੀ, ਰੁੱਖੀ ਆਵਾਜ਼ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਭਾਰੇ, ਕਾਲੇ ਪੰਜਿਆਂ ਤੋਂ ਪਛਾਣ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਉਸਨੂੰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਧੋਖਾ ਨਾ ਦੇਣ ਦਿਓ!" ਬੱਚੇ ਚੀਕ ਉੱਠੇ, "ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰੋ, ਮੰਮੀ! ਅਸੀਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹਾਂਗੇ।"

ਬਘਿਆੜ ਇੱਕ ਦਿਆਰ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਤੋਂ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਮਾਂ ਦੇ ਪੂਛ ਦੇ ਖੰਭ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਏ, ਉਹ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ। ਖੜਕਾ! ਖੜਕਾ!
«ਖੋਲ੍ਹੋ, ਮੇਰੀਆਂ ਮਠਿਆਈਆਂ!» ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਕੁਦਰਤੀ ਰੁੱਖੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ। «ਇਹ ਤੁਹਾਡੀ ਮਾਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਟ੍ਰੀਟਸ ਦਾ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਥੈਲਾ ਵਾਪਸ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ ਹਾਂ!»
ਗੋਸਲਿੰਗਜ਼ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਕੰਨ ਦਬਾ ਲਏ।
«ਕੋਈ ਤਰੀਕਾ ਨਹੀਂ!» ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਚੀਕੀ। «ਸਾਡੀ ਮਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਚਾਂਦੀ ਦੀ ਘੰਟੀ ਵਰਗੀ ਹੈ। ਤੇਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਰੇਗਮਾਰ ਵਰਗੀ ਹੈ। ਦੂਰ ਹੋ ਜਾ, ਮਿਸਟਰ ਵੁਲਫ!»

ਭੇੜੀ ਹਾਰ ਨਹੀਂ ਮੰਨ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਦੁਕਾਨ ਵੱਲ ਭੱਜੀ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਨੂੰ ਰੇਸ਼ਮੀ ਮੁਲਾਇਮ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਉਸਨੇ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸ਼ਹਿਦ ਦਾ ਇੱਕ ਜਾਰ ਨਿਗਲ ਲਿਆ। ਉਹ ਚੁੱਪਚਾਪ ਵਾਪਸ ਆਈ ਅਤੇ ਕੁੰਜੀ ਦੇ ਛੇਕ ਵਿੱਚੋਂ ਫੁਸਫੁਸਾਈ, "ਪਿਆਰੀਆਂ ਬੱਚਿਓ, ਮੈਨੂੰ ਅੰਦਰ ਆਉਣ ਦਿਓ। ਇਹ ਮੰਮੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਆਦੀ ਸਨੈਕਸ ਹਨ।" ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟੀ ਹੰਸ ਨੇ ਹੈਂਡਲ ਵੱਲ ਹੱਥ ਵਧਾਇਆ, ਪਰ ਸਭ ਤੋਂ ਹੁਸ਼ਿਆਰ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦੇ ਹੇਠਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕੀਤਾ। ਉੱਥੇ, ਪਾੜੇ ਵਿੱਚੋਂ ਝਾਕਦੇ ਹੋਏ, ਦੋ ਵੱਡੇ, ਫਰ ਵਾਲੇ ਕਾਲੇ ਪੰਜੇ ਸਨ। "ਚੰਗੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼!" ਉਹ ਚੀਕੀਆਂ। "ਸਾਡੀ ਮਾਂ ਦੇ ਨਰੰਗੀ ਪੈਰ ਹਨ। ਤੂੰ ਭੇੜੀ ਹੈਂ!"

ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਗਰਜਦੀ ਹੋਈ, ਬਘਿਆੜ ਨੇੜੇ ਦੀ ਇੱਕ ਬੇਕਰੀ ਵੱਲ ਭੱਜੀ। "ਬੇਕਰ! ਆਪਣੇ ਸਭ ਤੋਂ ਚਿੱਟੇ ਆਟੇ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਪੰਜੇ ਸਾਫ਼ ਕਰੋ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਪਾਈਆਂ ਖਾ ਜਾਵਾਂਗੀ!" ਡਰੀ ਹੋਈ ਬੇਕਰ ਮੰਨ ਗਈ। ਹੁਣ, ਇੱਕ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਅਤੇ ਬਰਫ਼ ਵਰਗੇ ਚਿੱਟੇ ਪੰਜਿਆਂ ਨਾਲ, ਬਘਿਆੜ ਨੇ ਤੀਜੀ ਵਾਰ ਦਸਤਕ ਦਿੱਤੀ। "ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹੋ, ਛੋਟੀਆਂ ਬੱਚਿਓ। ਤੁਹਾਡੀ ਮਾਂ ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਸਾਰਿਆਂ ਲਈ ਇੱਕ ਹੈਰਾਨੀ ਲੈ ਕੇ ਘਰ ਆ ਗਈ ਹੈ।" ਗੋਸਲਿੰਗਜ਼ ਨੇ ਚਿੱਟੇ ਪੰਜੇ ਵੇਖੇ ਅਤੇ ਕੋਮਲ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ। ਯਕੀਨ ਹੋਣ 'ਤੇ ਕਿ ਇਹ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਡੈੱਡਬੋਲਟ ਘੁਮਾਇਆ ਅਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ।

ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਬਘਿਆੜ ਅੰਦਰ ਛਾਲ ਮਾਰਿਆ, ਹੰਸ ਦੇ ਬੱਚੇ ਸੰਗਮਰਮਰਾਂ ਵਾਂਗ ਖਿੰਡ ਗਏ! ਇੱਕ ਸੋਫੇ ਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਦੂਜੀ ਬਿਸਤਰੇ ਦੇ ਹੇਠਾਂ। ਤੀਜੀ ਪੈਂਟਰੀ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਗਈ, ਅਤੇ ਚੌਥੀ ਇੱਕ ਭਾਰੇ ਪਰਦੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ। ਪੰਜਵੀਂ ਇੱਕ ਅਲਮਾਰੀ ਵਿੱਚ ਫਿੱਟ ਹੋ ਗਈ, ਛੇਵੀਂ ਇੱਕ ਲਾਂਡਰੀ ਟੋਕਰੀ ਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਅਤੇ ਸੱਤਵੀਂ - ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟੀ - ਲੰਬੀ ਦਾਦਾ ਘੜੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਛਾਲ ਮਾਰ ਗਈ। ਬਘਿਆੜ, ਬਹੁਤ ਲਾਲਚੀ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਛੇ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਘੁੱਟ ਵਿੱਚ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬਾਅਦ ਲਈ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਨੇ ਸੱਤਵੀਂ ਲਈ ਉੱਚਾ ਅਤੇ ਹੇਠਾਂ ਖੋਜ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਟਿਕ-ਟਿਕ ਕਰਦੀ ਘੜੀ ਨੇ ਛੋਟੀ ਦੀ ਧੜਕਣ ਨੂੰ ਗੁਪਤ ਰੱਖਿਆ।

ਬਹੁਤ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਨੀਂਦ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਬਘਿਆੜ ਧੁੱਪ ਵਾਲੇ ਮੈਦਾਨ ਵੱਲ ਲੰਘੀ, ਇੱਕ ਓਕ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਲੇਟ ਗਈ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਡੂੰਘੀ, ਘੁਰਾੜਿਆਂ ਵਾਲੀ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਸੌਂ ਗਈ। ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ, ਮਦਰ ਗੂਜ਼ ਵਾਪਸ ਆ ਗਈ। ਉਸਦਾ ਦਿਲ ਡੁੱਬ ਗਿਆ। ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਸੀ, ਗੱਦੇ ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਸੁੱਟੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਘਰ ਚੁੱਪ ਸੀ। «ਮੇਰੇ ਬੱਚਿਓ!» ਉਹ ਰੋਈ, ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ। «ਤੁਸੀਂ ਕਿੱਥੇ ਹੋ?»

"ਮੰਮੀ! ਮੰਮੀ! ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਹਾਂ!" ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਆਵਾਜ਼ ਚੀਕੀ। ਉਸਨੇ ਦਾਦਾ ਜੀ ਦੀ ਘੜੀ ਖੋਲ੍ਹੀ, ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟੀ ਬੱਤਖ ਦਾ ਬੱਚਾ ਕੰਬਦਾ ਹੋਇਆ ਬਾਹਰ ਡਿੱਗਿਆ ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਬਘਿਆੜ ਦੀ ਚਲਾਕ ਚਿੱਟੇ-ਪੰਜੇ ਵਾਲੀ ਚਾਲ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਈ। ਮਦਰ ਗੂਜ਼ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਪੂੰਝੀਆਂ ਅਤੇ ਸਿੱਧੀ ਖੜ੍ਹੀ ਹੋ ਗਈ। "ਉਹ ਅਜੇ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤਿਆ," ਉਸਨੇ ਪੱਕੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕਿਹਾ। "ਮੇਰੀ ਸਿਲਾਈ ਕਿੱਟ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਕ੍ਰਾਫਟ ਕੈਂਚੀ ਫੜੋ। ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਇੱਕ ਯੋਜਨਾ ਹੈ।" ਉਹ ਬਘਿਆੜ ਦੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲੇ ਘੁਰਾੜਿਆਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲੰਬੇ ਘਾਹ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ।

ਜਦੋਂ ਬਘਿਆੜ ਸੌਂ ਰਹੀ ਸੀ, ਮਦਰ ਗੂਜ਼ ਨੇ ਉਸਦੇ ਢਿੱਡ ਦੇ ਅੰਦਰ ਕੁਝ ਹਿੱਲਦਾ ਦੇਖਿਆ—ਇਹ ਛੇ ਬੱਚੇ ਸਨ, ਅਜੇ ਵੀ ਹਿੱਲ ਰਹੇ ਸਨ! ਇੱਕ ਸਰਜਨ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਨਾਲ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਕੈਂਚੀ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਕੇ ਇੱਕ ਛੇਤੀ ਨਾਲ ਕੱਟ ਲਗਾਇਆ। ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ, ਬੱਚੇ ਬਾਹਰ ਆ ਗਏ, ਚੱਕਰ ਆ ਰਹੇ ਸਨ ਪਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਸਨ। ਬਘਿਆੜ ਇੰਨਾ ਲਾਲਚੀ ਸੀ ਕਿ ਉਸਨੇ ਚਬਾਇਆ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ! ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਭਾਰੀ ਨਦੀ ਦੇ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਥਾਂ ਭਰ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਮਦਰ ਗੂਜ਼ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਇੰਨੀ ਸਾਫ਼-ਸੁਥਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਾਪਸ ਸੀਵ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਕੁਝ ਵੀ ਮਹਿਸੂਸ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।

ਜਦੋਂ ਬਘਿਆੜ ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਜਾਗੀ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਬਹੁਤ ਭਾਰਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ। «ਓਹ, ਮੇਰਾ ਢਿੱਡ ਇਵੇਂ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਪੱਥਰਾਂ ਦਾ ਪਹਾੜ ਨਿਗਲ ਲਿਆ ਹੋਵੇ!» ਉਹ ਕਰਾਹ ਪਈ, ਅਜੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਨੀਂਦ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਸੁਸਤੀ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਉਹ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਲਈ ਦਰਿਆ ਵੱਲ ਲੰਗੜਾਉਂਦੀ ਹੋਈ ਗਈ, ਇਹ ਸੋਚਦਿਆਂ ਕਿ ਉਸਨੇ ਹੁਣੇ ਹੀ ਇੱਕ ਹੰਸ ਪਰਿਵਾਰ ਅਤੇ ਇੱਕ ਸ਼ਾਂਤ ਦਰਿਆ ਵਿੱਚ ਲੰਬੀ ਤੈਰਾਕੀ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਅਜੀਬ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਸਪੱਸ਼ਟ ਸੁਪਨਾ ਦੇਖਿਆ ਸੀ।

ਉਸ ਵੇਲੇ ਹੀ ਬਘਿਆੜ ਨੇ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ ਕਿ ਇਹ ਘਾਹ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਉਸਦੇ ਲਈ ਬਹੁਤ ਉਲਝਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਹ ਦੂਰ ਪਹਾੜਾਂ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ, ਰਹਿਣ ਲਈ ਇੱਕ ਸ਼ਾਂਤ ਜਗ੍ਹਾ ਦੀ ਭਾਲ ਵਿੱਚ। ਸੱਤ ਹੰਸ ਦੇ ਬੱਚੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਖਿੜਕੀ ਤੋਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਅਤੇ ਠੀਕ-ਠਾਕ ਜਾਂਦੇ ਦੇਖਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੇਰਵਿਆਂ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਦੇਖਣ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਸਬਕ ਸਿੱਖਿਆ - ਅਤੇ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਰਹਿੰਦੇ ਰਹੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਹ ਯਾਦ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ ਕਿ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਕੌਣ ਹੈ, ਦੁਬਾਰਾ ਜਾਂਚ ਕਰਨਾ।