หมาป่ากับลูกห่านทั้งเจ็ด

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว แม่ห่านตัวหนึ่งอาศัยอยู่ในกระท่อมที่แสนอบอุ่นพร้อมกับลูกห่านตัวน้อยทั้งเจ็ดของเธอ เธอรักพวกเขามากกว่าดวงดาวทั้งหมดบนท้องฟ้า เช้าวันหนึ่ง เธอจำเป็นต้องเดินทางไปยังตลาดในหมู่บ้าน เธอรวบรวมลูกๆ ของเธอและเตือนว่า:
"ลูกรักของแม่ แม่ต้องไปแล้วนะ ล็อคประตูให้แน่นหนาล่ะ วันนี้มีหมาป่าตัวใหญ่ออกอาละวาดอยู่ในป่า มันเป็นเจ้าแห่งการปลอมตัว แต่ลูกสามารถบอกได้เสมอว่าเป็นมันจากเสียงที่แหบพร่าและหยาบกระด้าง และอุ้งเท้าที่หนักและมีสีเข้มของมัน อย่าปล่อยให้มันหลอกลูกได้นะ!"
เหล่าลูกห่านส่งเสียงร้องจิ๊บๆ ว่า
"ไม่ต้องห่วงนะแม่จ๋า! พวกเราจะปลอดภัยดีจ้ะ"

หมาป่าเฝ้าดูอยู่จากหลังต้นซีดาร์ ทันทีที่ขนหางของแม่ห่านลับตาไป มันก็วิ่งเหยาะๆ ไปที่ประตู ก๊อก! ก๊อก!
"เปิดประตูหน่อยจ้ะ เด็กๆ!" มันเรียกด้วยเสียงที่แหบแห้งตามธรรมชาติของมัน "นี่แม่เองนะ และแม่ได้นำขนมถุงใหญ่กลับมาฝากด้วย!"
เหล่าลูกห่านแนบหูเข้ากับประตู
"ไม่มีทาง!" พี่คนโตตะโกน "แม่ของเรามีเสียงเหมือนระฆังเงิน แต่เสียงของเจ้ามันสากเหมือนกระดาษทราย ไปให้พ้นนะ มิสเตอร์ วูล์ฟ (Mr. Wolf)!"

หมาป่าไม่ยอมแพ้ มันวิ่งไปที่ร้านค้าและกลืนน้ำผึ้งหนึ่งโถที่ช่วยให้ลำคอชุ่มชื่นเพื่อให้เสียงของมันนุ่มนวลราวกับผ้าไหม มันย่องกลับมาและกระซิบผ่านรูกุญแจว่า
"ลูกรัก เปิดประตูให้แม่หน่อย นี่แม่เองนะ และแม่มีขนมที่อร่อยที่สุดมาให้พวกเจ้าด้วย"
ลูกห่านตัวที่เด็กที่สุดเอื้อมมือไปที่มือจับประตู แต่ตัวที่ฉลาดที่สุดชี้ไปที่ด้านล่างของประตู ตรงนั้นที่ลอดผ่านช่องว่างออกมาคืออุ้งเท้าสีดำที่มีขนปุยขนาดใหญ่สองข้าง
"พยายามได้ดีนี่!" พวกเขาตะโกน "แม่ของเรามีเท้าสีส้มที่อ่อนนุ่ม เจ้าคือหมาป่า!"

หมาป่าคำรามด้วยความหงุดหงิด มันรีบวิ่งไปยังร้านเบเกอรี่ใกล้ๆ
"คนทำขนมปัง! เอาแป้งที่ขาวที่สุดของเจ้ามาโรยที่อุ้งเท้าของข้า ไม่อย่างนั้นข้าจะกินพายของเจ้าให้หมด!"
คนทำขนมปังที่หวาดกลัวยอมทำตาม ตอนนี้ด้วยน้ำเสียงที่อ่อนหวานและอุ้งเท้าที่ขาวราวกับหิมะ หมาป่าเคาะประตูเป็นครั้งที่สาม
"เปิดประตูเถอะจ้ะ เด็กๆ ในที่สุดแม่ก็กลับมาถึงบ้านพร้อมกับของเซอร์ไพรส์สำหรับทุกคนแล้ว"
เหล่าลูกห่านเห็นอุ้งเท้าสีขาวและได้ยินน้ำเสียงที่อ่อนโยน เมื่อมั่นใจว่าปลอดภัย พวกเขาจึงหมุนกลอนประตูและเปิดประตูออกกว้าง

ทันทีที่หมาป่ากระโจนเข้าไปข้างใน เหล่าลูกห่านก็กระจัดกระจายไปเหมือนลูกหิน! ตัวหนึ่งมุดลงใต้โซฟา อีกตัวมุดลงใต้เตียง ตัวที่สามซ่อนอยู่ในห้องเก็บอาหาร และตัวที่สี่อยู่หลังม่านผืนหนัก ตัวที่ห้าเบียดเข้าไปในตู้ ตัวที่หกอยู่ใต้ตะกร้าผ้า และตัวที่เจ็ด—ตัวที่เล็กที่สุดในบรรดาทั้งหมด—กระโดดเข้าไปในนาฬิกาตั้งพื้นเรือนใหญ่
หมาป่าซึ่งตะกละและรวดเร็วมาก จับลูกห่านได้หกตัวและกลืนพวกมันลงไปในคำเดียวเพื่อเก็บไว้กินทีหลัง มันค้นหาตัวที่เจ็ดไปทั่วทุกแห่ง แต่เสียงเดินของนาฬิกาช่วยเก็บเสียงหัวใจเต้นของเจ้าตัวน้อยไว้เป็นความลับ

เมื่อรู้สึกอิ่มและง่วงนอนมาก หมาป่าก็เดินเตาะแตะออกไปยังทุ่งหญ้าที่มีแสงแดดสดใส นอนลงใต้ต้นโอ๊ก และหลับสนิทพร้อมกับส่งเสียงกรน หลังจากนั้นไม่นาน มาเธอร์ กูส (Mother Goose) ก็กลับมา หัวใจของเธอแตกสลาย ประตูเปิดแง้มอยู่ หมอนอิงกระจัดกระจาย และบ้านก็เงียบสงัด
"ลูกๆ ของแม่!" เธอกรีดร้อง น้ำตาคลอเบ้า "พวกเจ้าอยู่ที่ไหนกัน?"

"แม่จ๋า! แม่จ๋า! หนูอยู่นี่!" เสียงเล็กๆ ร้องขึ้น
เธอเปิดนาฬิกาตั้งพื้นเรือนใหญ่ และลูกห่านตัวที่เล็กที่สุดก็ตกลงมา ตัวสั่นเทาขณะเล่าเรื่องกลอุบายอุ้งเท้าสีขาวที่ชาญฉลาดของหมาป่า มาเธอร์ กูส (Mother Goose) เช็ดน้ำตาและยืนขึ้นอย่างเข้มแข็ง
"มันยังไม่ชนะหรอก" เธอกล่าวอย่างหนักแน่น "ไปหยิบชุดเย็บผ้าและกรรไกรงานประดิษฐ์อันใหญ่มา แม่มีแผนแล้ว"
พวกเขาเดินตามเสียงกรนอันดังของหมาป่าออกไปในพงหญ้ายาว

ขณะที่หมาป่านอนหลับ มาเธอร์ กูส (Mother Goose) สังเกตเห็นบางอย่างเคลื่อนไหวอยู่ในท้องของมัน—นั่นคือลูกห่านทั้งหกตัวที่ยังคงดิ้นอยู่! ด้วยความแม่นยำราวกับศัลยแพทย์ เธอใช้กรรไกรตัดอย่างรวดเร็ว ลูกห่านโผล่ออกมาทีละตัว แม้จะมึนงงแต่ก็ไม่ได้รับบาดเจ็บเลย หมาป่าตะกละมากจนไม่ได้เคี้ยวด้วยซ้ำ! พวกเขารีบเติมหินแม่น้ำที่หนักอึ้งลงไปในช่องว่างนั้น และ มาเธอร์ กูส (Mother Goose) ก็เย็บปิดท้องของมันอย่างเรียบร้อยจนมันไม่รู้สึกตัวเลยสักนิด

เมื่อหมาป่าตื่นขึ้นในที่สุด มันรู้สึกหนักอึ้งอย่างเหลือเชื่อ
"โอ๊ย ท้องของข้ารู้สึกเหมือนกลืนภูเขาหินเข้าไปทั้งลูกเลย!" มันครางออกมาด้วยความงุนงงจากการนอนกลางวัน
มันเดินกะเผลกไปที่แม่น้ำเพื่อดื่มน้ำ โดยคิดว่ามันเพิ่งจะฝันประหลาดและชัดเจนมากเกี่ยวกับครอบครัวห่านและการว่ายน้ำเป็นเวลานานในแม่น้ำที่เงียบสงบ

หมาป่าตัดสินใจในตอนนั้นเองว่าทุ่งหญ้าแห่งนี้ทำให้มันสับสนเกินไป มันจึงเดินเตร่ออกไปยังภูเขาที่ห่างไกล เพื่อหาสถานที่ที่เงียบสงบกว่านี้เพื่ออยู่อาศัย
ลูกห่านทั้งเจ็ดและแม่ของพวกเขาเฝ้าดูมันจากหน้าต่างอย่างปลอดภัยและมีความสุข
พวกเขาได้เรียนรู้บทเรียนที่สำคัญมากเกี่ยวกับการสังเกตรายละเอียดอย่างใกล้ชิด—และพวกเขาก็ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขตลอดไป โดยไม่ลืมที่จะตรวจสอบให้แน่ใจเสมอว่าใครอยู่ที่ประตู