ኤልፎቹና ጫማ ሰሪው

ከዘመናት በፊት፣ አንድ ጫማ ሠሪ ይኖር ነበር። እርሱ ታማኝና ጠንካራ ሠራተኛ ነበር፣ ነገር ግን በጣም ድሃ ነበር። ጊዜዎቹ ጥሩ አልነበሩም፣ እናም ይበልጥ ይበልጥ ድሃ እየሆነ ሄደ።
በመጨረሻ፣ አንድ ጥንድ ጫማ ለመሥራት የሚበቃ ቆዳ ብቻ ቀረው፣ ስለዚህ አንድ ምሽት ቆዳውን ቆረጠ።
«አሁን፣» አለ፣ «ነገ ጠዋት ሥራ ለመጀመር ሁሉም ነገር ዝግጁ ነኝ። አስቀድሞ ተነስቼ እነዚህን ጫማዎች እሠራለሁ።»
ከዚያ ጸሎቱን አደረሰ፣ ወደ አልጋ ሄደ፣ ሰላም ሆኖ ተኛ።

ጠዋት ሥራ ለመጀመር አስቀድሞ ተነሳ። ጫማዎቹ ጠረጴዛው ላይ ተጠናቅቀው ሲቀመጡ ሲያይ ምን ያህል ተደነቀ! በጥንቃቄ ተመለከታቸው፣ ነገር ግን በሥራው ውስጥ አንድም ክፉ ስፌት አልነበረም። ማን ሠርቷቸው ይሆን? ሊገምት እንኳ አልቻለም።
ብዙም ሳይቆይ አንድ ሰው ጫማ ለመግዛት ገባ። ጥንዱ በጣም ጥሩ ሆኖ ስለተሠራ በጥሩ ዋጋ ገዛው። በዚህ ገንዘብ ጫማ ሠሪው ሁለት ጥንድ ጫማ ለመሥራት ቆዳ ገዛ።
ያ ምሽት ቆረጣቸው። ነገር ግን ማግሥቱ ሊሠራቸው አላስፈለገውም። ሥራው ለእርሱ ሌሊቱን ተሠርቶ ነበር።

እነዚህን ሁለት ጥንድ ጫማዎች ሸጦ ለአራት ጥንድ ቆዳ ገዛ። ያ ምሽት ቆረጣቸው፣ ማግሥቱ ጠዋት ደግሞ ተጠናቅቀው አገኛቸው።
ሁኔታው እንዲሁ ቀጠለ። አንድ ቀን የጀመረው ሥራ ማግሥቱ ተጠናቅቆ ያገኘዋል። ቆዳ ገዝቶ ጫማዎቹን መቁረጥ ብቻ ነበር የሚያስፈልገው።
አንድ የክረምት ምሽት፣ ጫማ ሠሪው ብዙ ጥንድ ጫማዎችን ቆረጠ። ከዚያ ወደ አልጋ ከመሄድ ፈንታ ለሚስቱ እንዲህ አለ፦
«ውዴ፣ ሁሉ ምሽት የሚረዳን ማን እንደሆነ ማወቅ እፈልጋለሁ። ተቀምጠን ብንጠብቅ ምን ይሆን?»

ሚስቱ ተስማማች። ስለዚህ ሻማውን ሲቃጠል ትተው ሄዱ። ራሳቸውን በክፍሉ ጥግ ደበቁ። ሰዓቱ አስራ ሁለት ሲመታ፣ ሁለት ትናንሽ ኤልፎች ወደ ክፍሉ ገቡ። በጫማ ሠሪው ጠረጴዛ ላይ ተቀምጠው ሥራ ጀመሩ። በጣም ጥሩ ሆነው፣ በጣም ፈጥነው ሰፉ፣ ጫማዎቹም ብዙም ሳይቆይ ተጠናቀቁ። ከዚያ ዘለው ወጡ፣ ሄዱ።
ማግሥቱ ጠዋት ሚስቱ እንዲህ አለች፦
«ወዳጄ፣ እነዚህ ትናንሽ ሰዎች በጣም ረድተውናል፣ ለእነርሱ ምንም ነገር ማድረግ እፈልጋለሁ። ቀጫጭን ሸሚዞች ለብሰው ሲሮጡ ቀዝቃዛ ሊሆናቸው ይችላል። አንዳንድ ልብሶች እሠራላቸዋለሁ፣ ካልሲዎችም እሰፋላቸዋለሁ። እባክህ ለእያንዳንዱ ኤልፍ አንድ ጥንድ ጫማ ሥራ።»
«ደስ ብሎኝ እሠራለሁ፣» አለ ባሏ።

ስለዚህ ሥራ ጀምረው ልብሶቹንና ጫማዎቹን ሠሩ። ያ ምሽት ምንም ሥራ ጠረጴዛው ላይ አላስቀመጡም። ፈንታው ስጦታዎቹን ዘረጉ። ከዚያ ትናንሽ ሰዎቹ ምን እንደሚያደርጉ ለማየት ተደበቁ።
እኩለ ሌሊት ላይ ኤልፎቹ ገቡ። ጠረጴዛው ላይ ዘለው ወጡ፣ ጫማ ለመሥራት የተቆረጠ ቆዳ ያገኛሉ ብለው ጠበቁ። ነገር ግን ቆዳ አልነበረም፣ ቆንጆ ትናንሽ ልብሶች ብቻ ነበሩ። ኤልፎቹ በመደነቅ ተመለከቷቸው። ለስላሳ ጨርቁን ዳሰሱ፣ እጆቻቸውን ወደ ትናንሽ ኪሶቹ አስገቡ።

በመጨረሻ ልብሶቹን ለበሱ፣ ዘለው ዘለው ደስ ብሏቸው ጨፈሩ። ወንበሮችና ሰገነቶች ላይ እየዘለሉ እንዲህ ዘፈኑ፦
«ደስታችንን ማን ይደነቃል?
ደስተኛ ትናንሽ ሰዎች ነን፣
አሁን ጥሩ ልብስ ለብሰናል፣ ታያላችሁ።»
በመጨረሻ ከክፍሉ ጨፍረው ወጡ፣ ዳግም አልተመለሱም። ሆኖም ግን፣ ለረዳቸው ሰዎች ደግ የነበረው ጫማ ሠሪ ዳግም ድሃ አልሆነም። እስከ ኖረ ድረስ፣ እርሱና ሚስቱ ጫማ ሠርተው ጥሩ ኑሮ ኖሩ።