এসময়ত এগৰাকী মুচি বাস কৰিছিল। তেওঁ সৎ আৰু পৰিশ্ৰমী আছিল, কিন্তু তেওঁ অতি দুখীয়া আছিল। সময় বেয়া আছিল আৰু তেওঁ ক্ৰমান্বয়ে দুখীয়া হৈ গৈছিল। অৱশেষত, তেওঁৰ হাতত মাত্ৰ এযোৰ জোতা বনাবলৈ পৰ্যাপ্ত চামৰা আছিল, সেয়েহে এদিন ৰাতি তেওঁ চামৰা কাটিলে। "এতিয়া," তেওঁ ক’লে, "মই কাইলৈ পুৱা কাম আৰম্ভ কৰিবলৈ সম্পূৰ্ণ সাজু। মই সোনকালে উঠি এই জোতাযোৰ বনাম।" তাৰ পিছত তেওঁ প্ৰাৰ্থনা কৰিলে, বিচনালৈ গ’ল আৰু শান্তিৰে টোপনি গ’ল।

পুৱা সোনকালে উঠি তেওঁ কাম আৰম্ভ কৰিলে। টেবুলত জোতাযোৰ সম্পূৰ্ণ হৈ থকা দেখি তেওঁ কিমান আচৰিত হ’ল! তেওঁ মনোযোগেৰে সেইবোৰ চালে, কিন্তু কামটোত অকণো ভুল নাছিল। কোনে কৰিছিল? তেওঁ অনুমান কৰিবও নোৱাৰিলে। কিছু সময়ৰ পিছতে এজন মানুহ জোতা কিনিবলৈ সোমাই আহিল। জোতাযোৰ ইমানেই ভালকৈ তৈয়াৰ কৰা হৈছিল যে তেওঁ ভাল দামত কিনিলে। এই টকাৰে জোতাৰ মিস্ত্ৰীজনে দুযোৰ জোতা তৈয়াৰ কৰিবলৈ চামৰা কিনিলে। সেই ৰাতি তেওঁ সেইবোৰ কাটিলে। কিন্তু পিছদিনা তেওঁ সেইবোৰ বনাব লগা নহ’ল। ৰাতিয়েই তেওঁৰ বাবে কামটো হৈ গ’ল।

সি এই যোৰ দুটা জোতা বিক্ৰী কৰি চাৰি যোৰৰ বাবে চামৰা কিনিলে। সেইবোৰ সি সেই ৰাতি কাটি উলিয়ালে আৰু পিছদিনা পুৱা সম্পূৰ্ণ কৰিলে। এনেদৰে চলি থাকিল। যি কাম সি এদিন আৰম্ভ কৰিছিল, পিছদিনা সম্পূৰ্ণ কৰা দেখা গ'ল। তাইক কেৱল চামৰা কিনি জোতা কাটি উলিয়াব লাগিছিল। এদিন শীতৰ ৰাতি, জোতা নিৰ্মাত্ৰীয়ে কেইবাযোৰ জোতা কাটি উলিয়ালে। তাৰ পিছত, শুবলৈ যোৱাৰ পৰিৱৰ্তে, তাই তাইৰ পত্নীক ক'লে: "মোৰ প্ৰিয়, মই জানিব বিচাৰো কোনে আমাক প্ৰতি নিশাই সহায় কৰে। ধৰি লোৱা আমি বহি চাওঁ।"

তেওঁৰ পত্নী মান্তি হ’ল। সেয়ে তেওঁলোকে মমবাতিটো জ্বলাই থ’লে। তেওঁলোকে নিজকে কোঠাটোৰ এটা চুকত লুকুৱাই থ’লে। যেতিয়া ঘড়ীটোত বাৰটা বাজিছিল, তেতিয়া দুজনী সৰু বামুণী কোঠাটোত সোমাই আহিল। তেওঁলোকে জোতাৰ দোকানীজনৰ টেবুলখনত বহি কাম আৰম্ভ কৰিলে। তেওঁলোকে ইমান ভাল আৰু ইমান সোনকালে জোতা চিলাই কৰিলে যে জোতাযোৰ সোনকালেই শেষ হৈ গ’ল। তাৰ পিছত তেওঁলোক জঁপিয়াই জঁপিয়াই গুচি গ’ল। পিছদিনা ৰাতিপুৱা পত্নীয়ে ক’লে, «জান, এই সৰু মানুহবোৰে আমাক বহুত সহায় কৰিছে আৰু মই তেওঁলোকৰ বাবে কিবা এটা কৰিব বিচাৰো। তেওঁলোক নিশ্চয় ঠাণ্ডাত থাকিব, অতি পাতল চোলা পিন্ধি দৌৰি ফুৰিছে। মই তেওঁলোকৰ বাবে কিছু কাপোৰ বনাম আৰু তেওঁলোকৰ বাবে কিছু মোজা বোৱাম। অনুগ্ৰহ কৰি প্ৰতিজন বামুণীক এযোৰ জোতা দিবা।» «মই দিম আৰু আনন্দ মনেৰে দিম,» তেওঁৰ স্বামীয়ে ক’লে।

সেয়ে তেওঁলোকে কামত লাগি কাপোৰ আৰু জোতা তৈয়াৰ কৰিলে। সেই ৰাতি তেওঁলোকে টেবুলত কোনো কাম ৰখা নাছিল। তাৰ পৰিৱৰ্তে তেওঁলোকে উপহাৰবোৰ তাত থৈ দিলে। তাৰ পিছত তেওঁলোকে লুকাই চালে যে সৰু মানুহবোৰে কি কৰে। আধা ৰাতি, বামুণীবোৰ সোমাই আহিল। তেওঁলোকে টেবুলৰ ওপৰত জঁপিয়াই উঠিল, তেওঁলোকৰ বাবে জোতা তৈয়াৰ কৰিবলৈ চামৰা কাটি থোৱা পাব বুলি আশা কৰি। তাত ধুনীয়া সৰু কাপোৰৰ বাহিৰে একো নাছিল। বামুণীবোৰে আচৰিত হৈ তেওঁলোকৰ ফালে চালে। তেওঁলোকে কোমল কাপোৰখন অনুভৱ কৰিলে আৰু সৰু পকেটবোৰত হাত ভৰালে।

অৱশেষত, তেওঁলোকে নিজকে সজাই ল’লে, আৰু আনন্দত জঁপিয়াই নাচিবলৈ ধৰিলে। তেওঁলোকে চকী আৰু টুলৰ ওপৰেৰে গৈ গান গাই গ’ল: "আমাৰ আনন্দত কোনে আচৰিত হ’ব?
আমি সুখী সৰু মানুহ,
এতিয়া ভালদৰে সজোৱা হৈছো, যেনেকৈ আপোনালোকে দেখিব পাৰে।"
অৱশেষত, তেওঁলোকে কোঠাটোৰ পৰা নাচি ওলাই গ’ল আৰু তেওঁলোক আৰু কেতিয়াও উভতি নাহিল। কিন্তু, যি জোতাৰ মিস্ত্ৰীজনে তেওঁক সহায় কৰা সকলৰ প্ৰতি দয়ালু আছিল, তেওঁ আৰু কেতিয়াও দুখীয়া হৈ থকা নাছিল। যেতিয়ালৈকে তেওঁ জীয়াই আছিল, তেওঁ আৰু তেওঁৰ পত্নীয়ে জোতা তৈয়াৰ কৰি ভালদৰে জীয়াই আছিল।