એલ્વ્સ અને કોબલર્સ

એક સમયની વાત છે, એક મોચી રહેતી હતી. તે પ્રમાણિક અને મહેનતુ હતી, પણ ખૂબ ગરીબ હતી. સમય મુશ્કેલ હતો, અને તે વધુ ને વધુ ગરીબ થતી ગઈ. આખરે, તેની પાસે એક જોડી પગરખાં બનાવવા માટે પૂરતું ચામડું હતું, તેથી એક રાત્રે, તેણે ચામડું કાપી નાખ્યું. "હવે," તેણીએ કહ્યું, "હું સવારે કામ શરૂ કરવા માટે તૈયાર છું. હું વહેલી ઉઠીશ અને આ પગરખાં બનાવીશ." પછી તેણીએ પ્રાર્થના કરી, પથારીમાં ગઈ અને શાંતિથી સૂઈ ગઈ.

સવારે ઊઠીને તેણે કામ શરૂ કર્યું. તેને આશ્ચર્ય થયું કે પગરખાં ટેબલ પર તૈયાર હતાં! તેણે ધ્યાનથી જોયું, પણ પગરખાંમાં એક પણ ખરાબ ટાંકો નહોતો. આ કોણે કર્યું? તે અનુમાન પણ લગાવી શકી નહીં. થોડી વારમાં એક માણસ પગરખાં ખરીદવા આવ્યો. પગરખાં એટલાં સારાં બનેલાં હતાં કે તેણે સારા પૈસામાં ખરીદી લીધાં. આ પૈસાથી મોચીને બીજાં બે જોડી પગરખાં બનાવવા માટે પૂરતું ચામડું મળી ગયું. તે રાત્રે તેણે તે કાપી લીધાં. પણ બીજા દિવસે તેને બનાવવાની જરૂર નહોતી. રાતોરાત તેનું કામ થઈ ગયું.

તેણે બે જોડી પગરખાં વેચ્યા અને ચાર જોડી માટે ચામડું ખરીદ્યું. તેણે તે રાત્રે તેમને કાપી નાખ્યા અને તેઓ બીજે દિવસે સવારે તૈયાર થઈ ગયા. તેથી, આ ચાલતું રહ્યું. તેણે એક દિવસ જે કામ શરૂ કર્યું તે બીજા દિવસે પૂર્ણ થયું. તેણે ફક્ત ચામડું ખરીદવાનું અને પગરખાં કાપવાનું હતું. એક શિયાળાની રાત્રે, મોચીએ પગરખાંની ઘણી જોડીઓ કાપી નાખી. પછી, સૂઈ જવાને બદલે, તેણે તેની પત્નીને કહ્યું: "મારા પ્રિય, હું એ જાણવા માંગુ છું કે દરરોજ રાત્રે આપણને કોણ મદદ કરે છે. ચાલો જાગીએ અને જોઈએ."

તેની પત્ની સંમત થઈ, તેથી તેઓએ મીણબત્તી સળગાવી રાખી. તેઓ ઓરડાના એક ખૂણામાં છુપાઈ ગયા. જેવી ઘડિયાળમાં બાર વાગ્યા, બે નાની પરીઓ ઓરડામાં આવી. તેઓ મોચીના ટેબલ પર બેઠાં અને કામ શરૂ કર્યું. તેઓએ એટલું સારું અને એટલું ઝડપથી સીવણ કર્યું કે પગરખાં થોડી જ વારમાં બની ગયા. પછી, કૂદતાં અને કૂદતાં, તેઓ નીચે ગયા અને દૂર ચાલ્યાં ગયા. બીજી સવારે, તેની પત્નીએ કહ્યું, "બેટા, આ નાની છોકરીઓએ અમને ઘણી મદદ કરી છે, અને હું તેમના માટે કંઈક કરવા માંગુ છું. તેઓ તેમના પાતળા શર્ટમાં દોડતા હશે. હું તેમના માટે થોડા કપડાં બનાવીશ અને તેમના માટે થોડા મોજાં ગૂંથીશ. મહેરબાની કરીને દરેક પરી માટે એક જોડી પગરખાં બનાવો." "હું કરીશ, અને આનંદથી," તેના પતિએ કહ્યું.

તો, તેઓ કામ પર ગયા અને કપડાં અને જૂતાં બનાવવાનું શરૂ કર્યું. તે રાત્રે, તેઓએ ટેબલ પર કોઈ કામ મૂક્યું નહીં. તેના બદલે, તેઓ ભેટો ત્યાં જ છોડી ગયા. પછી તેઓ એ જોવા માટે સંતાઈ ગયા કે નાના લોકો શું કરશે. મધરાતે, એલ્વ્સ અંદર આવ્યા. તેઓ ટેબલ પર કૂદી પડ્યા, ચામડાનો ટુકડો શોધવાની આશામાં જેને તેઓ જૂતાંમાં કાપી શકે. ત્યાં કેટલાક સુંદર નાના કપડાં સિવાય બીજું કંઈ નહોતું. એલ્વ્સે તેમને આશ્ચર્યથી જોયા. તેઓએ નરમ કાપડ અનુભવ્યું અને નાના ખિસ્સામાં હાથ નાખ્યા.

છેવટે, તેઓ તૈયાર થયા અને આનંદથી નાચ્યા. તેઓ સ્ટૂલ અને ખુરશીઓ પર ગાવા લાગ્યા: "આપણી ખુશી પર કોણ આશ્ચર્ય કરશે? આપણે ખુશ નાની સ્ત્રીઓ છીએ, હવે સારી રીતે સજ્જ, જેમ તમે જોઈ શકો છો." છેવટે, તેઓ રૂમની બહાર નાચ્યા અને ક્યારેય પાછા ફર્યા નહીં. જો કે, જે મોચીએ તેની મદદ કરનારા લોકો પર દયા કરી હતી તે ફરી ક્યારેય ગરીબ ન થયો. જ્યાં સુધી તે જીવ્યો, ત્યાં સુધી તે અને તેની પત્નીએ પગરખાં બનાવ્યા અને સારી રીતે જીવ્યા.