เอลฟ์กับช่างทำรองเท้า

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีช่างทำรองเท้าคนหนึ่งอาศัยอยู่ เขาเป็นคนซื่อสัตย์และขยันขันแข็ง แต่เขายากจนมาก ยุคสมัยนั้นยากลำบากและเขาก็ยิ่งยากจนลงเรื่อยๆ
ในที่สุด เขาก็มีหนังเหลือพอที่จะทำรองเท้าได้เพียงคู่เดียว ดังนั้นในคืนหนึ่ง เขาจึงตัดหนังเตรียมไว้
"เอาล่ะ" เขากล่าว "ฉันเตรียมพร้อมที่จะเริ่มงานในตอนเช้าแล้ว ฉันจะตื่นแต่เช้าและทำรองเท้าคู่นี้"
จากนั้นเขาก็สวดมนต์ เข้านอน และหลับไปอย่างสงบ

ในตอนเช้า เขาตื่นแต่เช้าเพื่อเริ่มงานของเขา เขาประหลาดใจมากที่พบว่ารองเท้าทำเสร็จแล้ววางอยู่บนโต๊ะ! เขามองดูพวกมันอย่างระมัดระวัง แต่ไม่มีรอยเย็บที่แย่เลยในงานนั้น ใครเป็นคนทำกันนะ? เขาเดาไม่ออกเลยด้วยซ้ำ
ไม่นานนัก ก็มีชายคนหนึ่งเข้ามาซื้อรองเท้า รองเท้าคู่นี้ทำออกมาได้ดีมากจนเขาซื้อมันไปในราคาที่ดี ด้วยเงินก้อนนี้ ช่างทำรองเท้าจึงซื้อหนังเพื่อมาทำรองเท้าได้สองคู่
คืนนั้น เขาตัดหนังเตรียมไว้ แต่เขาไม่ต้องทำมันในวันรุ่งขึ้น งานถูกทำให้เขาจนเสร็จในตอนกลางคืน

เขาขายรองเท้าสองคู่นี้และซื้อหนังสำหรับทำรองเท้าได้สี่คู่ เขาตัดหนังเหล่านี้ในคืนนั้นและพบว่ามันทำเสร็จแล้วในเช้าวันรุ่งขึ้น
และมันก็เป็นเช่นนี้ต่อไป งานที่เขาเริ่มไว้ในวันหนึ่ง เขาจะพบว่ามันเสร็จแล้วในวันถัดไป เขาเพียงแค่ต้องซื้อหนังและตัดเตรียมไว้สำหรับทำรองเท้า
ในคืนฤดูหนาวคืนหนึ่ง ช่างทำรองเท้าตัดหนังเตรียมไว้สำหรับรองเท้าหลายคู่ จากนั้น แทนที่จะเข้านอน เขาพูดกับภรรยาของเขาว่า:
"ที่รัก ฉันอยากจะรู้ว่าใครมาช่วยเราทุกคืน สมมติว่าเรานั่งรอดูและเฝ้าสังเกตกันเถอะ"

ภรรยาของเขาตกลง ดังนั้นพวกเขาจึงจุดเทียนทิ้งไว้ พวกเขาซ่อนตัวอยู่ที่มุมหนึ่งของห้อง เมื่อนาฬิกาตีบอกเวลาเที่ยงคืน ก็มีเอลฟ์ตัวน้อยสองตนเข้ามาในห้อง พวกเขานั่งลงบนโต๊ะของช่างทำรองเท้าและเริ่มทำงาน พวกเขาเย็บได้ดีและเร็วมากจนรองเท้าเสร็จในไม่ช้า จากนั้นพวกเขาก็กระโดดลงมาและจากไป
เช้าวันรุ่งขึ้น ภรรยาพูดว่า
"ที่รัก ชายตัวน้อยเหล่านี้ช่วยเหลือเรามาก และฉันอยากจะทำอะไรบางอย่างเพื่อพวกเขา พวกเขาต้องหนาวแน่ๆ ที่วิ่งไปมาด้วยเสื้อเชิ้ตที่บางมาก ฉันจะทำเสื้อผ้าให้พวกเขาและถักถุงเท้าให้พวกเขา โปรดทำรองเท้าให้เอลฟ์แต่ละตนคนละคู่ด้วยเถอะ"
"ฉันจะทำ และด้วยความยินดีอย่างยิ่ง" สามีของเธอกล่าว

ดังนั้นพวกเขาจึงลงมือทำงานและทำเสื้อผ้าและรองเท้า คืนนั้น พวกเขาไม่ได้วางงานใดๆ ไว้บนโต๊ะ แต่พวกเขาวางของขวัญไว้ที่นั่นแทน จากนั้นพวกเขาก็ซ่อนตัวเพื่อดูว่าชายตัวน้อยจะทำอย่างไร
ตอนเที่ยงคืน เอลฟ์ก็เข้ามา พวกเขากระโดดขึ้นไปบนโต๊ะ โดยคาดหวังว่าจะพบหนังที่ตัดเตรียมไว้ให้พวกเขาทำเป็นรองเท้า ไม่มีอะไรเลยนอกจากเสื้อผ้าชุดเล็กๆ ที่สวยงาม เหล่าเอลฟ์มองดูพวกมันด้วยความประหลาดใจ พวกเขาสัมผัสผ้าที่นุ่มนวลและล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเล็กๆ

ในที่สุด พวกเขาก็แต่งตัว และกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ พวกเขากระโดดข้ามม้านั่งและเก้าอี้ พร้อมกับร้องเพลงว่า:
"ใครจะสงสัยในความเบิกบานของเรา?
เราคือชายตัวน้อยที่มีความสุข,
แต่งตัวดูดีแล้ว อย่างที่คุณเห็น"
ในที่สุด พวกเขาก็เต้นรำออกจากห้องไปและไม่เคยกลับมาอีกเลย อย่างไรก็ตาม ช่างทำรองเท้าผู้มีน้ำใจต่อผู้ที่ช่วยเหลือเขา ก็ไม่เคยกลับมายากจนอีกเลย ตราบเท่าที่เขามีชีวิตอยู่ เขาและภรรยาก็อยู่ดีกินดีจากการทำรองเท้า