एल्फहरू र जुत्ता बनाउने मानिस

एकादेशमा, एक जना जुत्ता बनाउने मानिस बस्थ्यो। ऊ इमानदार र मेहेनती थियो, तर ऊ धेरै गरिब थियो। समय खराब थियो र ऊ झन् झन् गरिब हुँदै गयो।
अन्तमा, ऊसँग एक जोर जुत्ता बनाउन पुग्ने छाला मात्र बाँकी थियो, त्यसैले एक रात, उसले छाला काट्यो।
"अब," उसले भन्यो, "म बिहान काम सुरु गर्न पूर्ण रूपमा तयार छु। म चाँडै उठ्नेछु र यी जुत्ताहरू बनाउनेछु।"
त्यसपछि उसले आफ्नो प्रार्थना गर्‍यो, ओछ्यानमा गयो र शान्तिसँग सुत्यो।

बिहान, उनी आफ्नो काम सुरु गर्न सबेरै उठे। टेबुलमा जुत्ताहरू तयार भएर राखिएको देख्दा उनी कति छक्क परे! उनले तिनलाई ध्यान दिएर हेरे, तर काममा एउटा पनि नराम्रो सिलाइ थिएन। यो कसले गरेको थियो? उनले अनुमानसमेत गर्न सकेनन्।
छिट्टै, एक जना मानिस केही जुत्ता किन्न भित्र आए। त्यो जोडी यति राम्रोसँग बनाइएको थियो कि उनले यसलाई राम्रो मूल्यमा किने। यो पैसाले, मोचीले दुई जोडी जुत्ता बनाउन छाला किने।
त्यो रात, उनले तिनलाई काटे। तर अर्को दिन उनले तिनलाई बनाउनु परेन। राति नै उनको लागि त्यो काम भइसकेको थियो।

उसले ती दुई जोर जुत्ता बेच्यो र चार जोरका लागि छाला किन्यो। उसले ती त्यही रात काट्यो र अर्को बिहान तयार भएको पायो।
यसरी नै चलिरह्यो। जुन काम उसले एक दिन सुरु गर्थ्यो, त्यो अर्को दिन तयार भएको पाउँथ्यो। उसले केवल छाला किनेर जुत्ता काट्नु मात्र पर्थ्यो।
एक जाडोको रात, जुत्ता बनाउने मानिसले धेरै जोर जुत्ता काट्यो। अनि, सुत्न जानुको सट्टा, उसले आफ्नी श्रीमतीलाई भन्यो:
«मेरी प्यारी, म हरेक रात हामीलाई कसले मद्दत गर्छ भनेर पत्ता लगाउन चाहन्छु। हामी उठेरै बसौँ र हेरौँ।

उनकी पत्नी सहमत भइन्। त्यसैले उनीहरूले मैनबत्ती बलिरहन दिए। उनीहरू कोठाको एउटा कुनामा लुके। घडीले बाह्र बजाउँदा, कोठामा दुई साना एल्फहरू आए। उनीहरू जुत्ता बनाउनेको टेबलमा बसे र काम गर्न थाले। उनीहरूले यति राम्रो र यति छिटो सिलाए कि जुत्ताहरू चाँडै तयार भए। त्यसपछि उनीहरू तल उफ्रिए र त्यहाँबाट गए।
भोलिपल्ट बिहान पत्नीले भनिन्,
«प्रिय, यी साना मानिसहरूले हामीलाई यति धेरै मद्दत गरेका छन् र म उनीहरूको लागि केही गर्न चाहन्छु। धेरै पातलो कमिज लगाएर यताउति कुद्दा उनीहरूलाई पक्कै जाडो भएको हुनुपर्छ। म उनीहरूका लागि केही लुगा बनाइदिन्छु र केही मोजाहरू बुनिदिन्छु। कृपया प्रत्येक एल्फको लागि एक जोर जुत्ता बनाइदिनुहोस्।»
«त्यो त म पक्कै गर्नेछु र त्यो पनि खुसीसाथ,» उनका पतिले भने।

त्यसैले उनीहरू काममा लागे र लुगा र जुत्ताहरू बनाए। त्यो राति, उनीहरूले टेबलमा कुनै काम राखेनन्। त्यसको सट्टा, उनीहरूले त्यहाँ उपहारहरू राखे। त्यसपछि ती साना मानिसहरूले के गर्छन् भनेर हेर्न उनीहरू लुके।
मध्यरातमा, एल्फहरू भित्र आए। जुत्ता बनाउनका लागि काटिएको छाला पाउने आशामा, उनीहरू टेबलमाथि उफ्रिए। त्यहाँ सुन्दर साना लुगाहरू बाहेक अरू केही थिएन। एल्फहरूले छक्क पर्दै तिनलाई हेरे। उनीहरूले नरम कपडा छामे र साना खल्तीहरूमा आफ्ना हातहरू हाले।

अन्ततः, उनीहरूले आफैं लुगा लगाए, र खुसीले उफ्रिए र नाचे। उनीहरू स्टुल र कुर्सीहरूमाथि गए, गाउँदै:
«हाम्रो उल्लास देखेर को छक्क पर्ला र?
हामी खुसी साना मानिसहरू हौं,
अब राम्रो लुगा लगाएका छौं, जस्तो कि तपाईंले देख्न सक्नुहुन्छ।»
अन्ततः, उनीहरू नाच्दै कोठाबाट बाहिर निस्किए र उनीहरू कहिल्यै फर्केर आएनन्। तर, ती जुत्ता बनाउने मानिस जसले आफूलाई मद्दत गर्नेहरूप्रति दयालु व्यवहार गरेका थिए, उनी फेरि कहिल्यै गरिब भएनन्। जबसम्म उनी जीवित रहे, उनी र उनकी श्रीमतीले जुत्ता बनाएर राम्रोसँग जीवनयापन गरे।