ພວກເອວຟ໌ ແລະ ຊ່າງເຮັດເກີບ

ກາລະຄັ້ງໜຶ່ງນານມາແລ້ວ, ມີຊ່າງເຮັດເກີບຄົນໜຶ່ງ. ລາວເປັນຄົນຊື່ສັດ ແລະ ດຸໝັ່ນ, ແຕ່ລາວທຸກຍາກຫຼາຍ. ຊ່ວງເວລານັ້ນຍາກລຳບາກ ແລະ ລາວກໍຍິ່ງທຸກຍາກລົງເລື້ອຍໆ.
ໃນທີ່ສຸດ, ລາວມີໜັງສັດເຫຼືອພຽງພໍສຳລັບເຮັດເກີບພຽງຄູ່ດຽວເທົ່ານັ້ນ, ສະນັ້ນ ໃນຄືນໜຶ່ງ, ລາວຈຶ່ງຕັດໜັງສັດນັ້ນໄວ້.
«ເອົາລະ,» ລາວເວົ້າ, «ຂ້ອຍກຽມພ້ອມທີ່ຈະເລີ່ມເຮັດວຽກໃນຕອນເຊົ້າແລ້ວ. ຂ້ອຍຈະຕື່ນແຕ່ເຊົ້າ ແລະ ເຮັດເກີບຄູ່ນີ້.»
ຈາກນັ້ນ ລາວກໍສວດມົນ, ເຂົ້ານອນ ແລະ ຫຼັບໄປຢ່າງສະຫງົບ.

ໃນຕອນເຊົ້າ, ລາວໄດ້ຕື່ນແຕ່ເຊົ້າເພື່ອເລີ່ມຕົ້ນເຮັດວຽກຂອງລາວ. ລາວຮູ້ສຶກປະຫຼາດໃຈຫຼາຍທີ່ພົບວ່າເກີບຖືກເຮັດສຳເລັດແລ້ວວາງຢູ່ເທິງໂຕະ! ລາວເບິ່ງພວກມັນຢ່າງລະມັດລະວັງ, ແຕ່ບໍ່ມີຮອຍຫຍິບທີ່ບໍ່ດີເລີຍໃນຜົນງານນັ້ນ. ແມ່ນໃຜເປັນຄົນເຮັດ? ລາວເດົາບໍ່ອອກເລີຍ.
ບໍ່ດົນ, ມີຜູ້ຊາຍຄົນໜຶ່ງເຂົ້າມາເພື່ອຊື້ເກີບ. ເກີບຄູ່ນັ້ນຖືກເຮັດອອກມາໄດ້ດີຫຼາຍ ຈົນລາວຊື້ມັນໃນລາຄາທີ່ດີ. ດ້ວຍເງິນຈຳນວນນີ້, ຊ່າງເຮັດເກີບຈຶ່ງໄດ້ໜັງມາເພື່ອເຮັດເກີບອີກສອງຄູ່.
ໃນຄືນນັ້ນ, ລາວໄດ້ຕັດພວກມັນໄວ້. ແຕ່ລາວບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງເຮັດພວກມັນໃນມື້ຕໍ່ມາ. ວຽກນັ້ນຖືກເຮັດໃຫ້ລາວຈົນສຳເລັດໃນຕອນກາງຄືນ.

ລາວຂາຍເກີບສອງຄູ່ນີ້ ແລະ ຊື້ໜັງສຳລັບສີ່ຄູ່. ລາວຕັດໜັງເຫຼົ່ານັ້ນໃນຄືນນັ້ນ ແລະ ພົບວ່າພວກມັນເຮັດສຳເລັດແລ້ວໃນຕອນເຊົ້າມື້ຕໍ່ມາ.
ມັນເປັນແບບນີ້ຕໍ່ໄປ. ວຽກທີ່ລາວເລີ່ມຕົ້ນໃນມື້ໜຶ່ງ, ລາວພົບວ່າສຳເລັດແລ້ວໃນມື້ຕໍ່ມາ. ລາວພຽງແຕ່ຕ້ອງຊື້ໜັງ ແລະ ຕັດເກີບໄວ້.
ຄືນໜຶ່ງໃນລະດູໜາວ, ຊ່າງເຮັດເກີບໄດ້ຕັດເກີບໄວ້ຫຼາຍຄູ່. ຈາກນັ້ນ, ແທນທີ່ຈະເຂົ້ານອນ, ລາວເວົ້າກັບເມຍຂອງລາວວ່າ:
«ທີ່ຮັກ, ຂ້ອຍຢາກຮູ້ວ່າໃຜມາຊ່ວຍພວກເຮົາທຸກໆຄືນ. ພວກເຮົາລອງນັ່ງຖ້າ ແລະ ເຝົ້າເບິ່ງກັນເທາະ.

ເມຍຂອງລາວເຫັນດີ. ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງປະທຽນໃຫ້ໄຕ້ໄວ້. ພວກເຂົາໄດ້ລີ້ຢູ່ໃນແຈຂອງຫ້ອງ. ເມື່ອໂມງຕີບອກເວລາສິບສອງໂມງ, ມີເອວຟ໌ນ້ອຍສອງໂຕເຂົ້າມາໃນຫ້ອງ. ພວກເຂົານັ່ງລົງເທິງໂຕະຂອງຊ່າງເຮັດເກີບ ແລະ ເລີ່ມເຮັດວຽກ. ພວກເຂົາຫຍິບໄດ້ດີ ແລະ ໄວຫຼາຍ ຈົນເກີບນັ້ນສຳເລັດໃນເວລາບໍ່ດົນ. ຈາກນັ້ນ ພວກເຂົາກໍກະໂດດລົງມາ ແລະ ຈາກໄປ.
ເຊົ້າມື້ຕໍ່ມາ ເມຍໄດ້ເວົ້າວ່າ,
«ທີ່ຮັກ, ຜູ້ຊາຍນ້ອຍເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ຊ່ວຍພວກເຮົາຫຼາຍແທ້ໆ ແລະ ຂ້ອຍຢາກຈະເຮັດບາງສິ່ງບາງຢ່າງເພື່ອພວກເຂົາ. ພວກເຂົາຕ້ອງໜາວແນ່ນອນ, ທີ່ແລ່ນໄປມາໂດຍໃສ່ເສື້ອທີ່ບາງຫຼາຍ. ຂ້ອຍຈະຕັດເສື້ອຜ້າໃຫ້ພວກເຂົາ ແລະ ຖັກຖົງຕີນໃຫ້ພວກເຂົາ. ກະລຸນາເຮັດເກີບໃຫ້ເອວຟ໌ແຕ່ລະໂຕຈັກຄູ່ໜຶ່ງເດີ້.»
«ຂ້ອຍຈະເຮັດ ແລະ ດ້ວຍຄວາມຍິນດີເລີຍ,» ຜົວຂອງນາງກ່າວ.

ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງເລີ່ມລົງມືເຮັດວຽກ ແລະ ເຮັດເຄື່ອງນຸ່ງ ແລະ ເກີບ. ໃນຄືນນັ້ນ, ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ວາງວຽກໃດໆໄວ້ເທິງໂຕະ. ແຕ່ພວກເຂົາໄດ້ວາງຂອງຂວັນໄວ້ຢູ່ທີ່ນັ້ນແທນ. ຈາກນັ້ນ ພວກເຂົາກໍລີ້ເບິ່ງວ່າ ຊາຍຮ່າງນ້ອຍຈະເຮັດແນວໃດ.
ໃນເວລາທ່ຽງຄືນ, ພວກພູດນ້ອຍກໍເຂົ້າມາ. ພວກເຂົາເຕັ້ນຂຶ້ນໄປເທິງໂຕະ, ໂດຍຫວັງວ່າຈະພົບເຫັນໜັງທີ່ຖືກຕັດໄວ້ໃຫ້ພວກເຂົາເພື່ອເຮັດເປັນເກີບ. ບໍ່ມີຫຍັງເລີຍນອກຈາກເຄື່ອງນຸ່ງນ້ອຍໆທີ່ສວຍງາມ. ພວກພູດນ້ອຍເບິ່ງເຄື່ອງນຸ່ງເຫຼົ່ານັ້ນດ້ວຍຄວາມປະຫຼາດໃຈ. ພວກເຂົາຈັບບາຍຜ້າທີ່ອ່ອນນຸ້ມ ແລະ ເອົາມືສອດເຂົ້າໄປໃນຖົງນ້ອຍໆ.

ໃນທີ່ສຸດ, ພວກເຂົາກໍນຸ່ງເຄື່ອງ, ແລ້ວເຕັ້ນໄປມາ ແລະ ຟ້ອນລຳດ້ວຍຄວາມດີໃຈ. ພວກເຂົາເຕັ້ນຂ້າມຕັ່ງນ້ອຍ ແລະ ຕັ່ງອີ້ໄປມາ, ພ້ອມກັບຮ້ອງເພງວ່າ:
«ໃຜຈະແປກໃຈກັບຄວາມເບີກບານຂອງພວກເຮົາ?
ພວກເຮົາແມ່ນຊາຍນ້ອຍທີ່ມີຄວາມສຸກ,
ຕອນນີ້ນຸ່ງເຄື່ອງງາມແລ້ວ, ດັ່ງທີ່ເຈົ້າເຫັນ.»
ໃນທີ່ສຸດ, ພວກເຂົາກໍຟ້ອນອອກໄປຈາກຫ້ອງ ແລະ ພວກເຂົາກໍບໍ່ເຄີຍກັບມາອີກເລີຍ. ແນວໃດກໍຕາມ, ຊ່າງເຮັດເກີບຜູ້ທີ່ໃຈດີຕໍ່ຜູ້ທີ່ໄດ້ຊ່ວຍເຫຼືອລາວ ກໍບໍ່ເຄີຍທຸກຍາກອີກເລີຍ. ຕາບໃດທີ່ລາວຍັງມີຊີວິດຢູ່, ລາວ ແລະ ເມຍຂອງລາວ ກໍມີຊີວິດທີ່ດີຈາກການເຮັດເກີບ.