ਐਲਵਜ਼ ਅਤੇ ਦ ਸ਼ੂਮੇਕਰ

ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇੱਕ ਮੋਚੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਇਮਾਨਦਾਰ ਅਤੇ ਮਿਹਨਤੀ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਬਹੁਤ ਗਰੀਬ ਸੀ। ਹਾਲਾਤ ਮਾੜੇ ਸਨ ਅਤੇ ਉਹ ਹੋਰ ਵੀ ਗਰੀਬ ਹੁੰਦੀ ਗਈ। ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਕੋਲ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਜੋੜਾ ਜੁੱਤੀਆਂ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਚਮੜਾ ਬਚਿਆ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਇੱਕ ਰਾਤ, ਉਸਨੇ ਚਮੜਾ ਕੱਟ ਲਿਆ। «ਹੁਣ,» ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, «ਮੈਂ ਸਵੇਰੇ ਕੰਮ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਲਈ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿਆਰ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਸਵੇਰੇ ਜਲਦੀ ਉੱਠਾਂਗੀ ਅਤੇ ਇਹ ਜੁੱਤੀਆਂ ਬਣਾਵਾਂਗੀ।» ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ, ਸੌਣ ਲਈ ਗਈ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਸੁੱਤੀ।

ਸਵੇਰੇ ਉਹ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਲਈ ਜਲਦੀ ਉੱਠੀ। ਉਹ ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਕਿੰਨੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋਈ ਕਿ ਜੁੱਤੀਆਂ ਮੇਜ਼ 'ਤੇ ਪੂਰੀਆਂ ਪਈਆਂ ਸਨ! ਉਸਨੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਪਰ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਸਿਲਾਈ ਖਰਾਬ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਇਹ ਕਿਸਨੇ ਕੀਤਾ ਸੀ? ਉਹ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲਗਾ ਸਕੀ। ਜਲਦੀ ਹੀ, ਇੱਕ ਆਦਮੀ ਕੁਝ ਜੁੱਤੀਆਂ ਖਰੀਦਣ ਆਇਆ। ਜੋੜਾ ਇੰਨਾ ਵਧੀਆ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਕਿ ਉਸਨੇ ਇਸਨੂੰ ਚੰਗੀ ਕੀਮਤ 'ਤੇ ਖਰੀਦ ਲਿਆ। ਇਸ ਪੈਸੇ ਨਾਲ, ਮੋਚੀ ਨੇ ਦੋ ਜੋੜੇ ਜੁੱਤੀਆਂ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਚਮੜਾ ਲਿਆ। ਉਸ ਰਾਤ, ਉਸਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟਿਆ। ਪਰ ਉਸਨੂੰ ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਕੰਮ ਰਾਤ ਨੂੰ ਹੀ ਹੋ ਗਿਆ।

ਉਸਨੇ ਜੁੱਤੀਆਂ ਦੇ ਇਹ ਦੋ ਜੋੜੇ ਵੇਚ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਚਾਰ ਜੋੜਿਆਂ ਲਈ ਚਮੜਾ ਖਰੀਦਿਆ। ਇਹ ਉਸਨੇ ਉਸ ਰਾਤ ਕੱਟੇ ਅਤੇ ਅਗਲੀ ਸਵੇਰ ਤਿਆਰ ਪਾਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਸਿਲਸਿਲਾ ਚਲਦਾ ਰਿਹਾ। ਜਿਹੜਾ ਕੰਮ ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਦਿਨ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਤਿਆਰ ਪਾਇਆ। ਉਸਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਚਮੜਾ ਖਰੀਦਣਾ ਅਤੇ ਜੁੱਤੀਆਂ ਕੱਟਣੀਆਂ ਸਨ। ਇੱਕ ਸਰਦੀਆਂ ਦੀ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਮੋਚੀ ਨੇ ਜੁੱਤੀਆਂ ਦੇ ਕਈ ਜੋੜੇ ਕੱਟੇ। ਫਿਰ, ਸੌਣ ਜਾਣ ਦੀ ਬਜਾਏ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: "ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ, ਮੈਂ ਇਹ ਪਤਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਹਰ ਰਾਤ ਸਾਡੀ ਮਦਦ ਕੌਣ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮੰਨ ਲਓ ਅਸੀਂ ਬੈਠ ਕੇ ਦੇਖਦੇ ਹਾਂ।"

ਉਸਦੀ ਪਤਨੀ ਮੰਨ ਗਈ। ਇਸ ਲਈ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮੋਮਬੱਤੀ ਜਗਾਈ ਰੱਖੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਮਰੇ ਦੇ ਇੱਕ ਕੋਨੇ ਵਿੱਚ ਲੁਕਾ ਲਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਘੜੀ ਵਿੱਚ ਬਾਰਾਂ ਵੱਜੇ, ਦੋ ਛੋਟੀਆਂ ਪਰੀਆਂ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਆਈਆਂ। ਉਹ ਜੁੱਤੀਆਂ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਮੇਜ਼ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਈਆਂ ਅਤੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਉਹ ਇੰਨੀ ਵਧੀਆ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਿਲਾਈ ਕਰਦੀਆਂ ਸਨ ਕਿ ਜੁੱਤੀਆਂ ਜਲਦੀ ਹੀ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਫਿਰ ਉਹ ਛਾਲਾਂ ਮਾਰਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਉੱਥੋਂ ਚਲੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਅਗਲੀ ਸਵੇਰ ਪਤਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਪਿਆਰੇ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਛੋਟੇ ਮੁੰਡਿਆਂ ਨੇ ਸਾਡੀ ਬਹੁਤ ਮਦਦ ਕੀਤੀ ਹੈ ਅਤੇ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਚਾਹਾਂਗੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਠੰਢ ਲੱਗ ਰਹੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਬਹੁਤ ਪਤਲੀਆਂ ਕਮੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਭੱਜ ਰਹੇ ਹੋਣਗੇ। ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਕੁਝ ਕੱਪੜੇ ਬਣਾਵਾਂਗੀ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਕੁਝ ਸਟੋਕਿੰਗਜ਼ ਬੁਣਾਂਗੀ। ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਹਰੇਕ ਪਰੀ ਲਈ ਇੱਕ ਜੋੜਾ ਜੁੱਤੀਆਂ ਦਾ ਬਣਾ ਦਿਓ।" "ਮੈਂ ਜ਼ਰੂਰ ਬਣਾਵਾਂਗੀ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ," ਉਸਦੇ ਪਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ।

ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਜੁੱਟ ਗਈਆਂ ਅਤੇ ਕੱਪੜੇ ਅਤੇ ਜੁੱਤੀਆਂ ਬਣਾਉਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਉਸ ਰਾਤ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮੇਜ਼ 'ਤੇ ਕੋਈ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਰੱਖਿਆ। ਇਸ ਦੀ ਬਜਾਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਤੋਹਫ਼ੇ ਉੱਥੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ ਉਹ ਇਹ ਵੇਖਣ ਲਈ ਲੁਕ ਗਈਆਂ ਕਿ ਛੋਟੇ ਆਦਮੀ ਕੀ ਕਰਨਗੇ। ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਏਲਵਜ਼ ਅੰਦਰ ਆਏ। ਉਹ ਮੇਜ਼ 'ਤੇ ਉੱਠ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਇਹ ਉਮੀਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜੁੱਤੀਆਂ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਚਮੜਾ ਕੱਟਿਆ ਹੋਇਆ ਮਿਲੇਗਾ। ਉੱਥੇ ਸੁੰਦਰ ਛੋਟੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਏਲਵਜ਼ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਨਰਮ ਕੱਪੜੇ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਛੋਟੀਆਂ ਜੇਬਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਪਾਏ।

ਆਖ਼ਰਕਾਰ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਲਏ, ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਨੱਚਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਉਹ ਮੇਜ਼ਾਂ ਅਤੇ ਕੁਰਸੀਆਂ 'ਤੇ ਗਾਉਂਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਗਈਆਂ: "ਕੌਣ ਸਾਡੀ ਖੁਸ਼ੀ 'ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋਵੇਗਾ?
ਅਸੀਂ ਖੁਸ਼ ਛੋਟੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਹਾਂ,
ਹੁਣ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ ਹੋਏ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ ਹੋ।"
ਆਖ਼ਰਕਾਰ, ਉਹ ਕਮਰੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨੱਚਦੀਆਂ ਗਈਆਂ ਅਤੇ ਉਹ ਕਦੇ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਈਆਂ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਜਿਹੜਾ ਮੋਚੀ ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ 'ਤੇ ਦਿਆਲੂ ਸੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸਦੀ ਮਦਦ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਉਹ ਫਿਰ ਕਦੇ ਗਰੀਬ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਉਹ ਜਿਉਂਦੀ ਰਹੀ, ਉਹ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਪਤਨੀ ਜੁੱਤੀਆਂ ਬਣਾ ਕੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੁਜ਼ਾਰਾ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।