በጫካ ውስጥ ያሉት ሦስቱ ትናንሽ ሰዎች

ከድሮ ድሮ በአንድ ዘመን፣ ሚስቱ ከዚህ ዓለም ያለፈችበት አንድ ሰው ነበር፤ እሷም ብቸኛ ልጃቸውን ሊናን ትታለች። ከዚያ ብዙ ሳይርቅ፣ ክላራ የምትባል አንዲት ልጅ ያላት አንዲት መበለት ትኖር ነበር። አንድ ቀን መበለቲቱ ሊናን እንዲህ አለቻት፦
«ለአባትሽ እኔን ቢያገባ፣ አንቺ በምቾት ትኖሪያለሽ—በወተት መታጠቢያና በትኩስ ጭማቂ—ልጄ ግን ተራ ውሃ ብቻ ታገኛለች ብለሽ ንገሪው።»

ሊና ወደ ቤት ሄዳ ለአባቷ ነገረችው፤ እሱም በትንፋሽ አዘነና፣
“ምን ላድርግ? እንደገና ልጋባ ወይስ አልጋባ?“
በመጨረሻም በከፍቱ ቀዳዳ ያለበትን ቡቱን አወለቀና እንዲህ አለ፣
“ይህንን በሚስማር ላይ አንጠልጥዪና ውሃ አፍስሺበት። ውሃውን ከያዘ፣ እንደገና እጋባለሁ። ከነጠበ፣ አልጋባም።“

ሊና እሱ እንዳላት አደረገች። ውሃው ቆዳውን አበጠውና ቀዳዳውን ዘጋው፤ ስለዚህ ሰውዬው ጫማውን ሲመለከት፣ እስከ ጫፉ ድረስ በውሃ ተሞልቶ ነበር።
ብዙም ሳይቆይ፣ ወደ መበለቲቱ ሄደ፣ እነሱም ተጋቡ።

መጀመሪያ ላይ፣ ሁሉም ነገር መልካም ይመስል ነበር። በመጀመሪያው ቀን፣ ሊና የምትታጠብበት ወተትና የምትጠጣው ጭማቂ ነበራት። ክላራ ግን ውሃ ብቻ ነበራት።
ነገር ግን ቀስ በቀስ፣ የእንጀራ እናቷ ልጃገረዶቹን በተለየ መንገድ ማስተናገድ ጀመረች። ክላራ ያማሩ ልብሶችና ጣፋጭ ኬኮች ትቀበል ነበር፣ ሊና ግን ያረጁ ቀሚሶችና ጠንካራ ዳቦ ታገኝ ነበር። የሊና አባት ብዙ ጊዜ ይጓዝ ስለነበር፣ ነገሮች እንዴት እንደተለወጡ አላየም።
የእንጀራ እናቷም ሊናን እየጠላች ሄደች፣ ምክንያቱም ልጅቷ በዘፈንና በመርፌ ሥራ ተሰጥኦ ነበራት፣ ከክላራም የበለጠ ደግ ነበረች። ሁሉም ሰው ደግነቷን፣ ባሕርይዋንና ችሎታዎቿን ያደንቅ ነበር። ይሁን እንጂ፣ በየቀኑ ከእንጀራ እናቷ የሚደርስባትን አዲስ ጭካኔ ታገኝ ነበር፣ ሊናም ሁሉንም ያለ ቅሬታ ታገሰች።

በመጨረሻ ክረምት መጣ፣ መሬቱንም በበረዶና በበረዶ ግግር ሸፈነው። በአንድ በጣም ቀዝቃዛ ጠዋት፣ የእንጀራ እናቷ ሊናን ጠርታ እንዲህ አለቻት፦
“ይህን ቀጭን ካባ ለብሰሽ ወደ ጫካው ሂጂ። በአዲስ ስትሮበሪ የተሞላ ቅርጫት አምጪልኝ፤ ስትሮበሪ እፈልጋለሁ፣ ከዚያም ሌላ ምንም አልፈልግም።“
“ግን እናቴ፣“ አለች ሊና፣ “በበረዶው ሥር ስትሮበሪ እንዴት ልገኝ? እናም በዚህ ቀጭን ካባ እበርዳለሁ።“
“ከእንግዲህ ቃል አትጨምሪ!“ ሴቲቱ በቁጣ ጮኸች፣ እና አንድ ቁራሽ ዳቦ ብቻ አስይዛ ወደ ውጭ ገፍታ አወጣቻት።

ሊና በብርድ እየተንቀጠቀጠችና እያለቀሰች ቆመች፣ ምን እንደምታደርግም እያሰበች ነበር። በረዶው ዓይኗ እስከሚያየው ድረስ ተዘርግቶ ነበር። የወፍጮ ባለቤቱን ደጅ ወይም የዳቦ ጋጋሪውን ደጅ ለማንኳኳት አሰበች፣ ግን ችግሯን አያምኑልኝም ብላ ፈራች።
ስለዚህ ካባዋን በጥብቅ ጠቅልላ ወደ ጫካው ገባች፣ ዛፎቹ ከነፋሱ ይከልሉኛል ብላ ተስፋ አደረገች። ጣቶቿ እስኪደነዝዙና እግሮቿ እስኪያሟት ድረስ ተጓዘች፤ ከዚያም ከአንድ ትንሽ ቤት ጭስ ሲወጣ አየች።
“ወደዚያ ትንሽ ቤት እሄዳለሁ፣“ ብላ ለራሷ ነገረች። “ቢያንስ እዚያ ራሴን ማሞቅ እችላለሁ።“

ሊና በሩን አንኳኳች፣ እና ደግ ድምፅ ጠራ፣
“ግቢ፣ ልጄ!“
በውስጥ ሦስት ትንንሽ ሰዎች በሞቅ እሳት አጠገብ ተቀምጠው ነበር።
“እንደምን አደራችሁ፣ ጌቶቼ፣“ ሊና አለች። “ምሳዬን እየበላሁ በእሳታችሁ አጠገብ ራሴን ማሞቅ እችላለሁ?“
“በደስታ፣“ ብለው መለሱ።
ተቀመጠችና የዳቦዋን ቁራሽ አወጣች፤ ከትንንሾቹም ሰዎች አንዱ፣
“ዳቦሽን ከእኛ ጋር ትካፈያለሽ?“ አለ።
ሊና ብትራብም፣ ዳቦውን በአራት ቁራጮች ሰበረች፤ ትንሹን ለራሷ አስቀርታ፣ ቀሪውን ለአስተናጋጆቿ ሰጠች።
“ባለሽ ትንሽ ነገር ላይ እንኳ ለጋስ ነሽ፣“ አንዱ በሙቀት አለ።

ከጥቂት ጊዜ በኋላ፣ ሌላኛው ጠየቀ፦
«ግን ንገሪን፣ አንዲት ወጣት ልጃገረድ እንዲህ በቂ ልብስ ሳትለብስ በበረዶ የቀዘቀዘውን ጫካ ለምን ትዞራለች?»
የሊና ዓይኖች በእንባ ተሞሉ፣ እሷም ሁሉንም ነገር ነገረቻቸው - ደግ ያልሆነችውን የእንጀራ እናቷን፣ በጉዞ ላይ ያለውን አባቷን፣ እና ሊፈጸም የማይችለውን ተግባር።

ሦስቱ ትናንሽ ሰዎች እንደሚያውቁ በሚመስሉ ዓይኖች እርስ በርሳቸው ተያዩ። እሷ መብላቷን እስክትጨርስ ድረስ ሌላ ምንም አላሉም።
ከዚያም አንዱ መጥረጊያ ሰጣትና እንዲህ አለ፦
“ታላቅ 勇 courage? አሳይተሻል። ከመሄድሽ በፊት፣ በትንሽ ሥራ ትረዳናለሽ? እኛ አርጅተናል፣ ጀርባችንም ይዋጋናል። ከኋላ ደጃፋችን ላይ ያለውን በረዶ ትጠርጊልናለሽ?“
“በደስታ፣ በሙሉ ልቤ፣“ አለች ሊና፣ መጥረጊያውንም ይዛ ለመጥረግ ወደ ውጭ ወጣች።

ሊና ስትሠራ፣ ሦስቱ በመካከላቸው ተነጋገሩ።
“እሷ እውነተኛ ልብ አላት፣“ አለ የመጀመሪያው። “ለራሷ እንኳ በችግር የሚበቃ ቢኖራትም፣ ዳቦዋን በነፃ አካፈለችን፣ እናም ያለ ማማረር ረዳችን።“
“እንግዲያስ በረከቶችን እንስጣት፣“ አለ ሁለተኛው።

«በሚያልፍ በእያንዳንዱ ቀን በድፍረትና በጥበብ እንድታድግ እመርቃለሁ፣» አለች የመጀመሪያዋ።
«እውነተኛ ቃላት ስትናገር፣ መልካም ዕድል እንደ ወርቅ እንዲከተላት እመርቃለሁ፣» አለች ሁለተኛዋ።
«እኔም እመርቃለሁ፣» አለች ሦስተኛዋ፣ «ለእውነተኛው ማንነቷ የሚወዷትንና የሚንከባከቧትን ሰዎች እንድታገኝ፣ እናም በጊዜው ደስታን እንድታውቅ። ማንነቷን ወዶ የሚያከብራትን ንጉሥ ታገኛለች።»

እነሱ እየተናገሩ ሳሉ፣ ሊና የበሩን ደፍ እየጠረገች ነበር። ከበረዶው በታች፣ አስደናቂ ነገር አገኘች — በሞቅ ያለ የመሬት ቦታ ላይ የበሰሉ ቀይ ስትሮቤሪዎች እያደጉ ነበር፣ በጋ ራሱ በዚያ ተደብቆ እንደነበር ያህል።
በመደነቅ ትንፋሽ ወሰደች፣ ቅርጫቷንም በደስታ ሞላች።
ሊና ወደ ውስጥ ስትገባ፣ ሦስቱ ትናንሽ ሰዎች ፈገግ አሉ።
«ስትሮቤሪዎቹ ላንቺ ናቸው፣» አሉ። «ግን ይህን አስታውሺ፣ ውድ ልጅ፦ ቸርነት ይገባሻል። በቤትሽ የሚሆነው ነገር ትክክል አይደለም፣ እናም ያንቺ ጥፋት አይደለም። በቻልሽ ጊዜ፣ ከምታምኛቸው ሰዎች እርዳታ ፈልጊ — ከጎረቤት፣ ከመንደር ሽማግሌ፣ ወይም ጥሩ ልብ ካለው ከማንኛውም ሰው። ቃል ግቢልን።»
«ቃል እገባለሁ፣» ሊና አለች፣ በውስጧም ደፋር የሆነ ነገር ሲነቃ ተሰማት።

ሊና በበረዶው ውስጥ ፈጥና ወደ ቤት ሄደች፤ ልቧም ከብዙ ወራት በኋላ ከነበረው ይልቅ ሞቅ ብሎ ነበር። ወደ ቤት ገብታ ስትራውቤሪዎቹን ባሳየች ጊዜ፣ የእንጀራ እናቷና ክላራ በመደነቅ ተመለከቱ።
«እንደምን አመሻችሁ፣» ሊና ወደ ውስጥ ስትገባ አለች።
በአዲስ ድፍረት ስትናገር፣ ከከንፈሮቿ አንድ የወርቅ ሳንቲም ወደቀ። የእንጀራ እናቷና ክላራ በድንጋጤ ተመለከቱ። ሊና በጫካው ውስጥ የተፈጠረውን ሁሉ ነገረቻቸው። እያንዳንዱንም ቃል ስትናገር፣ ተጨማሪ የወርቅ ቁራጮች ይወድቁ ነበር።
ብዙም ሳይቆይ ሙሉው ክፍል አብረቀረቀ። በእድልም፣ አባቷ ከጉዞዎቹ አሁን ተመልሶ ነበርና እያንዳንዱን ቃል ሰማ። የልጁን የቀጠነ ፊትና የድህነት ካባ አየ፣ ልቡም በኀፍረት ተሞላ።

ክላራ፣ የእንጀራ እህቷ እንዲህ ያለ ትኩረት ስታገኝ ባየች ጊዜ፣ ከባድ ቅናት ተሰማት።
“እኔም ወደ ጫካው እሄዳለሁ!“ ብላ አወጀች። “የራሴ የአስማት ስትሮቤሪዎች እፈልጋለሁ!“
“ኧረ አይሆንም፣ ውዴ፣“ እናቷ አለች፣ “በጣም ብርድ ነው።“
ግን ክላራ እየለመነችና እያጉረመረመች ቆየች፣ በመጨረሻም እናቷ፣
“እሺ - ሂጂ። ግን ከራስሽ እስከ እግርሽ ድረስ የፀጉር ልብስ ልበሺ። እና ስትራቢ እንዲሆንሽ ይህን ትልቅ የምግብ ቅርጫት ውሰጂ።“ አለች።

ክላራ ጉዞዋን ጀመረች። በበረዶው ላይ የሊናን የእግር አሻራ ተከትላ እስከ ጎጆው ድረስ ደረሰች።
ለማንኳኳት እንኳ ሳትጨነቅ፣ ክላራ በቀጥታ ገብታ እሳቱ አጠገብ ተቀመጠች። ምግቧን ፈታችና መብላት ጀመረች።
«ከእኛ ጋር ትንሽ ታካፍይናለሽ?» ከትናንሾቹ ሰዎች አንዱ በትህትና ጠየቀ። «በጣም ተርበናል።»
«ለእኔ ብቻ የሚበቃ ነው ያለኝ፣» ክላራ በቀዝቃዛ ድምፅ መለሰች፣ እና ብስባሹን ሁሉ በላች።

ስትጨርስ፣ ከእነርሱ አንዷ እንዲህ አለች፦
“የቤታችንን ደጃፍ እንድንጠርግ ትረጂናለሽ? እኛ በጣም አርጅተናል፣ ጀርባችንም ያመናል።“
“እናንተው አድርጉት፣“ ክላራ በቁጣ መለሰች። “እኔ አገልጋይ አይደለሁም።“
ነገር ግን ከዚያ ሊና ከጎጆው ጀርባ እንጆሪዎች እንዳገኘች አስታወሰች። ስለዚህ መጥረጊያውን ነጥቃ ወደ ውጭ ወጣች፣ በግዴለሽነት እየጠረገች ሁሉንም ጊዜ እያጉረመረመች።

በውስጥ፣ ሦስቱ ትንንሽ ሰዎች በሐዘን ራሶቻቸውን ነቀነቁ።
«ክፉ ሆናለች፣ ምክንያቱም በመጥፎ ሁኔታ ተምራለች,» አለ አንዱ። «ግን አሁንም ልትማር ትችላለች፣ ትምህርቶቹ ግን ከባድ ይሆናሉ።»
እነሱም ለእሷ የተለያዩ ስጦታዎችን ሰጧት።

«ድርጊቶቿ ሌሎችን እንዴት እንደሚነኩ ታያለች፣» አለች የመጀመሪያዋ።
«እውነተኛ ባሕርይዋ ለሚያገኟት ሁሉ ይገለጣል፣ እሷም ልትደብቀው አትችልም፣» አለች ሁለተኛዋ።
«እናም በልቧ ለመለወጥ እስክትወስን ድረስ፣ የምርጫዎቿን መዘዝ ትጋፈጣለች። በተናገረች ቁጥር፣ እንቁራሪቶችና ጉርጥ እንቁራሪቶች ከአፏ ይወድቃሉ፣» አለች ሦስተኛዋ።
ክላራ በረዶውን ጠረገችና እንጆሪ ፈለገች፣ ግን ምንም አላገኘችም። ተናዳና ተበሳጭታ ወደ ቤት ሄደች።

ከዚያ ቀን ጀምሮ፣ የክላራ መጥፎ ባሕርይና ራስ ወዳድነት ለሁሉም ግልጽ ሆነ። በጊዜ ሂደት፣ ጓደኞቿ ከእሷ መራቅ ጀመሩ። በመንደሩም ያሉ ሰዎች እሷ ስታልፍ ከእንግዲህ ፈገግ አይሉላትም ነበር።
ሹክሹክታዎችን ሰማች፦
«ቀድሞ ደስ የምትል ነበረች፣ አሁን ግን በውስጧ መራራነት ብቻ ነው ያለው።»
እነዚያ ቃላት ልቧን ወጉት፣ እና ለመጀመሪያ ጊዜ ክላራ ሌሎች እንደሚያዩአት ራሷን በእውነት አየች።
በዚያን ጊዜ፣ የሊና አባት በመጨረሻ ዓይኖቹን ለእውነት ከፈተ። ከባድ ውሳኔ ወሰነ፣ ጋብቻውንም አቋረጠ፣ ሊናንም ይዞ ሌላ ቦታ ለመኖር ሄደ።
ከዚያ በኋላ ሕይወት ቀላል አልነበረችም፣ ግን ሊና እንደገና በነፃነት መተንፈስ ቻለች። ፍትሕ መጓደል ስታይ ድም፿ን ማሰማት ጀመረች፣ እናም የሚሰቃዩትን ሌሎች ሰዎች ረዳች። በሥዕልና በሙዚቃ ያሏት ተሰጥኦዎች አበቡ።

ዓመታት አለፉ፤ ሊናም ጥበበኛና ተሰጥኦ ያላት ሴት ሆና አደገች፤ በውብ ጥልፍ ሥራዋና በማራኪ ዘፈኖቿ በምድሩ ሁሉ ታዋቂ ሆነች።
አንድ የክረምት ቀን፣ ወጣቱ ንጉሥ ወደ መንደሩ በዓል መጣና በገበያው ላይ የተዘረጋውን የሊናን ድንቅ የመርፌ ሥራ አየ፤ እነዚያ ጥልፎች እጅግ ውብ ስለነበሩ በአስማት የሚያብረቀርቁ ይመስሉ ነበር።
«እነዚህን ድንቅ ሥራዎች ማን ሠራቸው?» ብሎ ጠየቀ።
ሊና ወደ ፊት ስትወጣ፣ ንጉሡ በጥበብ ሥራዋ ብቻ ሳይሆን በድምፅዋ ውስጥ ባለው ደግነትም ተደነቀ። በተናገረችው ቃል ሁሉ፣ የወርቅ ሳንቲሞች ከአፏ ይወድቁ ነበር። ሊና እውነተኛ አስማትን በራሷ ድምፅና በራሷ ብርታት ውስጥ ስላገኘች፣ በመተማመን ታበራ ነበር።
ከዚያ በኋላ ንጉሡ ብዙ ጊዜ መንደሩን ጎበኘ፤ ከሊና ጋር ስለ ጥበብና ስለ ሙዚቃ፣ እንዲሁም ስለ ሕልሞቻቸው ይነጋገር ነበር። በጊዜ ሂደት፣ ወዳጅነታቸው ጠልቆ ፍቅር ሆነ። በመጨረሻ ንጉሡ ሊናን፣
«ታገቢኛለሽ እና ንግሥቴ ትሆኛለሽ?» ብሎ ጠየቃት።
«አዎን,» አለች ሊና፣ «በሙሉ ልቤ።»
እነርሱም ተጋቡ፣ ከዚያም በኋላ በደስታ ኖሩ።