سه مرد کوچک در جنگل

روزی روزگاری، مردی بود که همسرش از دنیا رفته بود و تنها دخترش لینا را برایش به جا گذاشته بود. نه چندان دور، بیوه‌زنی زندگی می‌کرد که او هم یک دختر داشت به نام کلارا. روزی، آن بیوه‌زن به لینا گفت،
«به پدرت بگو اگر با من ازدواج کند، تو در ناز و نعمت زندگی خواهی کرد - حمام شیر و آب‌میوه‌ی تازه - در حالی که دختر من فقط آب ساده خواهد داشت.»

لینا به خانه رفت و همه چیز را به پدرش گفت. پدر آهی کشید و گفت،
«چه باید بکنم؟ دوباره ازدواج کنم یا نه؟»
سرانجام چکمه‌ای را که کف آن سوراخ داشت از پایش درآورد و گفت،
«این را به میخی آویزان کن و توی آن آب بریز. اگر آب را نگه داشت، دوباره ازدواج می‌کنم. اگر چکید، نمی‌کنم.»

لینا همان‌طور که پدرش گفته بود عمل کرد. آب باعث شد چرم متورم شود و سوراخ بسته شود، پس وقتی مرد به چکمه نگاه کرد، لبریز از آب بود.
کمی بعد، پیش بیوه‌زن رفت و با هم ازدواج کردند.

در ابتدا همه چیز خوب به نظر می‌رسید. روز اول، لینا شیر برای شستشو و آب‌میوه برای نوشیدن داشت. کلارا فقط آب داشت.
اما کم‌کم، نامادری شروع کرد به رفتار متفاوت با دختران. کلارا لباس‌های فاخر و کیک‌های شیرین می‌گرفت، در حالی که لینا پیراهن‌های کهنه و نان خشک. پدر لینا اغلب سفر می‌کرد و نمی‌دید که اوضاع چگونه تغییر کرده است.
نامادری از لینا کینه به دل گرفت، چرا که آن دختر در آواز و خیاطی استعداد داشت و از کلارا مهربان‌تر بود. همه مهربانی، شخصیت و استعدادهایش را می‌ستودند. اما هر روز، نامادری ظلم تازه‌ای بر او روا می‌داشت و لینا همه را بدون شکایت تحمل می‌کرد.

سرانجام زمستان فرا رسید و زمین را با برف و یخ پوشاند. یک بامداد سرد و تلخ، نامادری لینا را صدا زد و گفت،
«این ردای نازک را بپوش و برو توی جنگل. یک سبد پر از توت‌فرنگی تازه برایم بیاور، چون من توت‌فرنگی می‌خواهم و بس.»
«اما مادر،» لینا گفت، «چطور می‌توانم زیر برف توت‌فرنگی پیدا کنم؟ و با این ردای نازک یخ می‌زنم.»
«دیگر حرف نزن!» آن زن با خشم گفت و لینا را با تنها یک تکه نان بیرون راند.

لینا در سرما ایستاده بود، گریه می‌کرد و می‌لرزید و نمی‌دانست چه کند. برف تا هر جا که چشم کار می‌کرد گسترده بود. به این فکر افتاد که در خانه‌ی آسیابان یا نانوا بزند، اما می‌ترسید که کسی باور نکند.
پس ردایش را محکم دور خود پیچید و به داخل جنگل رفت، به این امید که درختان او را از باد پناه دهند. آنقدر راه رفت تا انگشتانش بی‌حس شد و پاهایش درد گرفت، آنگاه دودی دید که از یک کلبه بالا می‌رفت.
«می‌روم به آن کلبه،» با خود گفت. «لااقل می‌توانم آنجا گرم شوم.»

لینا در کلبه را زد و صدایی مهربان گفت،
«بیا تو، بچه!»
داخل، سه مرد کوچک کنار آتشی گرم نشسته بودند.
«صبح بخیر، آقایان،» لینا گفت. «آیا می‌توانم کنار آتش شما گرم شوم در حالی که ناهارم را می‌خورم؟»
«با کمال میل،» آن‌ها پاسخ دادند.
لینا نشست و تکه نانش را درآورد. یکی از مردان کوچک گفت،
«آیا نانت را با ما تقسیم می‌کنی؟»
هرچند لینا گرسنه بود، نان را به چهار تکه شکست، کوچک‌ترین تکه را برای خود نگه داشت و بقیه را به میزبانانش داد.
«با آنچه کم داری، سخاوتمندانه رفتار می‌کنی،» یکی با گرمی گفت.

لحظه‌ای بعد، دیگری پرسید،
«اما بگو، چرا یک دختر جوان با این لباس نازک در جنگل یخ‌زده سرگردان است؟»
چشمان لینا پر از اشک شد و همه چیز را برایشان گفت - نامادری بی‌مهر، پدر مسافر، و آن کار ناممکن.

سه مرد کوچک با نگاهی آگاهانه به هم نگریستند. تا لینا غذایش را تمام نکرد، چیزی نگفتند.
سپس یکی جارویی به او داد و گفت،
«تو شجاعت بزرگی نشان داده‌ای. پیش از آنکه بروی، آیا در کار کوچکی به ما کمک می‌کنی؟ ما پیر هستیم و کمرمان درد می‌کند. آیا برف پشت در ما را جارو می‌کنی؟»
«با کمال میل، با تمام دلم،» لینا گفت و جارو را گرفت و بیرون رفت تا جارو بزند.

در حالی که لینا کار می‌کرد، آن سه با هم صحبت کردند.
«او قلبی راستین دارد،» اولی گفت. «هرچند به زحمت برای خودش کافی داشت، نانش را آزادانه تقسیم کرد و بدون شکایت به ما کمک کرد.»
«پس بیایید برکاتی به او ببخشیم،» دومی گفت.

«من می‌بخشم که با گذشت هر روز در شجاعت و خرد رشد کند،» اولی گفت.
«من می‌بخشم که هرگاه سخن راست بگوید، اقبال نیک چون طلا دنبالش بیاید،» دومی گفت.
«و من می‌بخشم،» سومی گفت، «که کسانی را بیابد که او را به خاطر خودِ واقعی‌اش گرامی بدارند و در زمان خود شادی را بشناسد. او پادشاهی را ملاقات خواهد کرد که او را به خاطر آنچه هست دوست خواهد داشت و ارزش خواهد گذاشت.»

در حالی که آن‌ها صحبت می‌کردند، لینا داشت پشت در را جارو می‌زد. زیر برف، چیز شگفت‌انگیزی یافت - توت‌فرنگی‌های قرمز رسیده که در تکه‌ای از خاک گرم می‌روییدند، انگار که تابستان خودش آنجا پنهان شده بود.
از شگفتی نفسش بند آمد و با شادی سبدش را پر کرد.
وقتی لینا به داخل آمد، سه مرد کوچک لبخند زدند.
«توت‌فرنگی‌ها برای توست،» گفتند. «اما این را به یاد بسپار، فرزند عزیز: تو شایسته‌ی مهربانی هستی. آنچه در خانه‌ات می‌گذرد درست نیست و تقصیر تو نیست. هر وقت توانستی، از کسانی که به آن‌ها اعتماد داری کمک بخواه - یک همسایه، یک ریش‌سفید ده، هر کسی که قلب خوبی دارد. به ما قول بده.»
«قول می‌دهم،» لینا گفت و احساس کرد چیزی شجاعانه در درونش بیدار شد.

لینا از میان برف شتابان به خانه برگشت، قلبش گرم‌تر از ماه‌های گذشته بود. وقتی وارد خانه شد و توت‌فرنگی‌ها را نشان داد، نامادری و کلارا با شگفتی خیره ماندند.
«شب بخیر،» لینا گفت وقتی وارد شد.
با اعتمادی تازه که در صدایش بود، یک سکه‌ی طلا از لبانش افتاد. نامادری و کلارا از تعجب خشکشان زد. لینا همه چیزی را که در جنگل اتفاق افتاده بود تعریف کرد. و با هر کلمه، سکه‌های طلای بیشتری فرو ریخت.
به زودی تمام اتاق برق می‌زد. و از شانس، پدرش تازه از سفر برگشته بود و هر کلمه را شنید. چهره‌ی لاغر دخترش و ردای نازکش را دید و شرم قلبش را پر کرد.

کلارا که دید خواهرناتنی‌اش این همه توجه می‌گیرد، حسادت تیزی احساس کرد.
«من هم به جنگل می‌روم!» اعلام کرد. «می‌خواهم توت‌فرنگی‌های جادویی خودم را داشته باشم!»
«اوه نه، عزیزم،» مادرش گفت، «هوا خیلی سرد است.»
اما کلارا آنقدر التماس کرد و ناله زد تا سرانجام مادر گفت،
«خیلی خب - برو. اما از سر تا پا خز بپوش. و این سبد بزرگ غذا را هم ببر برای وقتی که گرسنه شدی.»

کلارا راه افتاد. ردپای لینا را در برف دنبال کرد تا به کلبه رسید.
بدون اینکه زحمت در زدن به خود بدهد، کلارا مستقیم وارد شد و کنار آتش نشست. غذایش را باز کرد و شروع به خوردن کرد.
«کمی با ما تقسیم می‌کنی؟» یکی از مردان کوچک مؤدبانه پرسید. «ما خیلی گرسنه هستیم.»
«فقط به اندازه‌ی خودم دارم،» کلارا سرد پاسخ داد و همه را تا آخرین خرده خورد.

وقتی تمام کرد، یکی گفت،
«آیا به ما کمک می‌کنی پشت در را جارو بزنیم؟ ما خیلی پیر هستیم و کمرمان درد می‌کند.»
«خودتان بزنید،» کلارا تند گفت. «من نوکر نیستم.»
اما بعد یادش آمد که لینا پشت کلبه توت‌فرنگی پیدا کرده بود. پس جارو را قاپید و بیرون رفت، در حالی که بی‌دقت جارو می‌زد و تمام مدت غر می‌زد.

داخل، سه مرد کوچک با تأسف سر تکان دادند.
«او بی‌مهر است چون بد تربیت شده،» یکی گفت. «اما شاید هنوز بتواند یاد بگیرد، هرچند درس‌ها سخت خواهند بود.»
آن‌ها هدایای متفاوتی به او بخشیدند.

«او خواهد دید که کارهایش چه تأثیری بر دیگران می‌گذارد،» اولی گفت.
«ماهیت واقعی‌اش برای همه کسانی که با او روبرو می‌شوند آشکار خواهد شد و نمی‌تواند آن را پنهان کند،» دومی گفت.
«و او با پیامد انتخاب‌هایش روبرو خواهد شد، تا زمانی که در دلش جایی برای تغییر بیابد. هر بار که حرف بزند، قورباغه و وزغ از دهانش خواهد افتاد،» سومی گفت.
کلارا برف را جارو زد و دنبال توت‌فرنگی گشت، اما هیچ نیافت. عصبانی و ناکام به خانه برگشت.

از آن روز به بعد، شخصیت ضعیف و خودخواهی کلارا برای همه آشکار شد. به مرور زمان، دوستانش از او دوری کردند. مردم ده دیگر وقتی از کنارش رد می‌شدند لبخند نمی‌زدند.
زمزمه‌هایی می‌شنید:
«روزی دلپذیر بود، اما حالا فقط تلخی در اوست.»
این کلمات قلبش را سوراخ کرد و برای اولین بار، کلارا واقعاً خودش را آن‌طور که دیگران می‌دیدند دید.
در همین حال، پدر لینا سرانجام چشمانش را به روی حقیقت گشوده بود. تصمیم سختی گرفت و به آن ازدواج پایان داد و لینا را برد تا جای دیگری زندگی کنند.
زندگی بعد از آن آسان نبود، اما لینا می‌توانست دوباره نفس بکشد. شروع کرد به اعتراض وقتی بی‌عدالتی می‌دید و به دیگرانی که رنج می‌بردند کمک کرد. استعدادهایش در هنر و موسیقی شکوفا شد.

سال‌ها گذشت، لینا به زنی خردمند و بااستعداد تبدیل شد که در سراسر سرزمین به خاطر گلدوزی‌های زیبا و آوازهای دلنشینش شهره بود.
یک روز زمستانی، پادشاه جوان به جشن ده آمد و گلدوزی‌های شگفت‌انگیز لینا را که در بازار به نمایش گذاشته شده بود دید - قالی‌هایی به زیبایی که گویی با جادو می‌درخشیدند.
«چه کسی این شگفتی‌ها را آفریده؟» پرسید.
وقتی لینا جلو آمد، پادشاه نه تنها از هنرش، بلکه از مهربانی صدایش شگفت‌زده شد. با هر کلمه که می‌گفت، سکه‌های طلا از دهانش می‌افتاد. لینا با اعتماد به نفس می‌درخشید، چرا که جادوی واقعی را در صدا و توان خودش یافته بود.
پادشاه بارها بعد از آن به ده آمد و با لینا درباره‌ی هنر و موسیقی و رویاهایشان صحبت کرد. با گذشت زمان، دوستی‌شان به عشق تبدیل شد. سرانجام پادشاه از لینا پرسید،
«آیا با من ازدواج می‌کنی و ملکه‌ام می‌شوی؟»
«بله،» لینا گفت، «با تمام دلم.»
و آن‌ها ازدواج کردند و تا ابد در شادی زیستند.