Hapo zamani za kale, palikuwa na mwanamume ambaye mke wake alikuwa amefariki, na kumwacha na binti yao wa pekee, Lina. Sio mbali sana, aliishi mjane ambaye pia alikuwa na binti mmoja, aliyeitwa Klara. Siku moja, yule mjane alimwambia Lina,
"Mwambie baba yako kwamba akinioa, utaishi kwa raha - kuoga kwa maziwa na kunywa juisi safi - huku binti yangu akipata maji matupu tu."

Lina alienda nyumbani na kumwambia baba yake, naye akashusha pumzi,
"Nifanye nini? Nioe tena au la?"
Hatimaye alivua buti lake lenye tundu kwenye soli na kusema,
"Tundika hili kwenye msumari na umimine maji ndani yake. Ikiwa litashika maji, nitaoa tena. Ikiwa litavuja, sitaoa."

Lina alifanya kama alivyosema. Maji yalifanya ngozi ifure na kuziba lile tundu, kwa hivyo mwanamume huyo alipotazama lile buti, lilikuwa limejaa hadi ukingoni.
Muda mfupi baadaye, alienda kwa yule mjane, na wakaoana.

Mwanzoni, kila kitu kilionekana kuwa sawa. Siku ya kwanza, Lina alipata maziwa ya kuoga na juisi ya kunywa. Klara alipata maji tu.
Lakini polepole, mama wa kambo alianza kuwatendea wasichana hao tofauti. Klara alipata nguo nzuri na keki tamu, huku Lina akipata nguo zilizochakaa na mkate mgumu. Baba yake Lina alisafiri mara kwa mara na hakuona jinsi mambo yalivyobadilika.
Mama wa kambo alianza kumchukia Lina, kwa sababu msichana huyo alikuwa na kipaji cha kuimba na kushona na alikuwa mkarimu kuliko Klara. Kila mtu alisifu ukarimu wake, tabia na vipaji vyake. Hata hivyo, kila siku, alipata ukatili mpya kutoka kwa mama wa kambo, na Lina alivumilia yote bila kulalamika.

Majira ya baridi yalifika hatimaye, na kufunika ardhi kwa theluji na barafu. Asubuhi moja yenye baridi kali, mama wa kambo alimwita Lina na kusema,
"Vaa joho hili jembamba na uende msituni. Niletee kikapu kilichojaa strawberi safi, kwa sababu nitakula strawberi na hakuna kingine."
"Lakini mama," alisema Lina, "nitapataje strawberi chini ya theluji? Na nitagandishwa na baridi katika joho hili jembamba."
"Sitaki maneno mengine!" mwanamke huyo alifoka, na kumsukuma nje akiwa na kipande cha mkate tu.

Lina alisimama akilia na kutetemeka kwa baridi, akishangaa afanye nini. Theluji ilitanda mbali kadiri macho yake yalivyoweza kuona. Alifikiria kubisha hodi kwenye mlango wa msagaji au mwokaji, lakini aliogopa kwamba hawangeamini shida yake.
Kwa hivyo alijifunga joho lake vizuri na kutembea kuingia msituni, akitumaini miti ingemkinga kutokana na upepo. Alitembea hadi vidole vyake vikafa ganzi na miguu yake kuuma, kisha akaona moshi ukifuka kutoka kwenye kibanda.
"Nitaenda kwenye hicho kibanda," alijiambia. "Angalau ninaweza kuota moto huko."

Lina alibisha hodi mlangoni, na sauti ya upole ikaita,
"Ingia, mtoto!"
Ndani waliketi wanaume watatu wadogo kando ya moto wenye joto.
"Habari za asubuhi, mabwana," Lina alisema. "Je, ninaweza kuota moto wenu wakati nikila chakula changu cha mchana?"
"Kwa furaha," walijibu.
Aliketi na kutoa kipande chake cha mkate, na mmoja wa wale wanaume wadogo akasema,
"Je, utatugawia mkate wako?"
Ingawa Lina alikuwa na njaa, aligawanya mkate huo katika vipande vinne, akibaki na kipande kidogo zaidi na kuwapa wenyeji wake vilivyobaki.
"Wewe ni mkarimu kwa hicho kidogo ulicho nacho," mmoja alisema kwa uchangamfu.

Baada ya muda, mwingine akauliza,
"Lakini tuambie, kwa nini msichana mdogo anazurura katika msitu ulioganda akiwa amevaa nguo nyepesi hivi?"
Macho ya Lina yalijaa machozi, na akawaeleza kila kitu - mama wa kambo mkatili, baba yake anayesafiri, na jukumu lisilowezekana.

Wale wanaume watatu wadogo walitazamana kwa macho ya kuelewana. Hawakusema chochote zaidi hadi alipomaliza kula.
Kisha mmoja akampa ufagio na kusema,
"Umeonyesha ujasiri mkubwa. Kabla hujaenda, je, utatusaidia na kazi ndogo? Sisi ni wazee, na migongo yetu inatuuma. Je, unaweza kufagia theluji kutoka kwenye ngazi yetu ya mlango wa nyuma?"
"Kwa furaha, kwa moyo wangu wote," alisema Lina, naye akachukua ufagio na kwenda nje kufagia.

Wakati Lina akifanya kazi, wale watatu walizungumza wao kwa wao.
"Ana moyo wa kweli," alisema wa kwanza. "Ingawa alikuwa na chakula kidogo tu cha kumtosha, alitugawia mkate wake kwa hiari na kutusaidia bila kulalamika."
"Basi tumpe baraka," alisema wa pili.

"Ninatoa baraka kwamba atakua katika ujasiri na hekima kila kukicha," alisema wa kwanza.
"Ninatoa baraka kwamba anapozungumza maneno ya kweli, bahati nzuri itamfuata kama dhahabu," alisema wa pili.
"Na ninatoa baraka," alisema wa tatu, "kwamba atapata wale watakaomthamini kwa jinsi alivyo kweli, na kujua furaha baadaye. Atakutana na mfalme ambaye atampenda na kumthamini kwa jinsi alivyo."

Walipokuwa wakizungumza, Lina alikuwa akifagia kwenye ngazi ya mlango. Chini ya theluji, aligundua kitu cha kushangaza - strawberi nyekundu zilizoiva zikiota kwenye sehemu ya ardhi yenye joto, kana kwamba majira ya joto yenyewe yalikuwa yamefichwa hapo.
Alishusha pumzi kwa mshangao na kujaza kikapu chake kwa furaha.
Lina alipoingia ndani, wale wanaume watatu wadogo walitabasamu.
"Strawberi hizo ni zako," walisema. "Lakini kumbuka hili, mtoto mpendwa: unastahili wema. Kinachotokea nyumbani kwenu si sawa, na si kosa lako. Unapoweza, tafuta msaada kutoka kwa wale unaowaamini - jirani, mzee wa kijiji, mtu yeyote mwenye moyo mzuri. Tuahidi."
"Ninaahidi," Lina alisema, akihisi ujasiri ukiamka ndani yake.

Lina aliharakisha kurudi nyumbani kupitia theluji, moyo wake ukiwa na joto zaidi kuliko ulivyokuwa kwa miezi mingi. Alipoingia ndani ya nyumba na kuonyesha zile strawberi, mama yake wa kambo na Klara walitumbua macho kwa mshangao.
"Habari ya jioni," Lina alisema alipoingia ndani.
Alipozungumza kwa ujasiri mpya, sarafu ya dhahabu ilianguka kutoka mdomoni mwake. Mama yake wa kambo na Klara walitazama kwa mshtuko. Lina aliwaeleza kila kitu kilichotokea msituni. Na kwa kila neno, vipande zaidi vya dhahabu vilianguka.
Muda si muda chumba kizima kilimeta. Na kwa bahati, baba yake alikuwa ametoka tu safarini na kusikia kila neno. Aliona uso mwembamba wa binti yake na joho lake duni, na aibu ikajaa moyoni mwake.

Klara, akiona dada yake wa kambo akipata uangalifu huo, alihisi wivu mkali.
"Nitaenda msituni pia!" alitangaza. "Ninataka strawberi zangu za kichawi!"
"Oh hapana, mwanangu," alisema mama yake, "kuna baridi kali sana."
Lakini Klara alibembeleza na kulalamika hadi hatimaye mama akasema,
"Sawa - nenda. Lakini vaa nguo za manyoya kuanzia kichwani hadi miguuni. Na uchukue kikapu hiki kikubwa cha chakula utakapohisi njaa."

Klara alianza safari. Alifuata nyayo za Lina kwenye theluji hadi akafika kwenye kile kibanda.
Bila hata kujisumbua kubisha hodi, Klara aliingia moja kwa moja na kuketi kando ya moto. Alifungua chakula chake na kuanza kula.
"Je, utatugawia kidogo?" aliuliza mmoja wa wale wanaume wadogo kwa upole. "Tuna njaa sana."
"Nina chakula cha kunitosha mimi tu," Klara alijibu kwa ubaridi, na kula kila chembe.

Alipomaliza, mmoja akasema,
"Je, utatusaidia kufagia ngazi yetu ya mlangoni? Sisi ni wazee sana na migongo yetu inatuuma."
"Fanyeni wenyewe," Klara alifoka. "Mimi si mtumishi."
Lakini kisha akakumbuka kwamba Lina alikuwa amepata strawberi nyuma ya kibanda. Kwa hivyo alinyakua ufagio na kwenda nje, akifagia ovyoovyo na kunung'unika wakati wote.

Ndani, wale wanaume watatu wadogo walitikisa vichwa vyao kwa huzuni.
"Yeye si mkarimu kwa sababu amefundishwa vibaya," alisema mmoja. "Lakini bado anaweza kujifunza, ingawa masomo yatakuwa magumu."
Walimpa zawadi tofauti.

"Ataona jinsi matendo yake yanavyoathiri wengine," alisema wa kwanza.
"Tabia yake ya kweli itafichuliwa kwa kila mtu anayekutana naye, na hawezi kuificha," alisema wa pili.
"Na atakabiliana na matokeo ya maamuzi yake, hadi atakapoamua kubadilika moyoni mwake. Kila anapozungumza, vyura na vyura-sugu wataanguka kutoka mdomoni mwake," alisema wa tatu.
Klara alifagia theluji na kutafuta strawberi, lakini hakupata yoyote. Alienda nyumbani akiwa amekasirika na kuvunjika moyo.

Kuanzia siku hiyo na kuendelea, tabia mbaya na ubinafsi wa Klara vilionekana wazi kwa kila mtu. Baada ya muda, marafiki zake walianza kumkwepa. Watu kijijini hawakutabasamu tena alipopita.
Alisikia minong'ono:
"Alikuwa mzuri zamani, lakini sasa kuna uchungu tu ndani yake."
Maneno hayo yalimchoma moyoni, na kwa mara ya kwanza, Klara alijiona kweli kama jinsi wengine walivyomwona.
Wakati huo huo, baba yake Lina hatimaye alikuwa amefumbua macho yake kuona ukweli. Alifanya uamuzi mgumu na kumaliza ndoa hiyo, akimchukua Lina kwenda kuishi kwingine.
Maisha hayakuwa rahisi baadaye, lakini Lina aliweza kupumua kwa uhuru tena. Alianza kupaza sauti alipoona ukosefu wa haki na kuwasaidia wengine waliokuwa wakiteseka. Vipaji vyake katika sanaa na muziki vilistawi.

Miaka ilipita, Lina alikua mwanamke mwenye hekima na kipaji, aliyejulikana kote nchini kwa ushonaji wake mzuri na nyimbo za kuvutia.
Siku moja ya majira ya baridi, mfalme kijana alikuja kwenye tamasha la kijiji na kuona ushonaji mzuri wa Lina ukionyeshwa sokoni - vitambaa vilivyopambwa kwa uzuri sana kiasi kwamba vilionekana kumeta kwa uchawi.
"Nani alitengeneza maajabu haya?" aliuliza.
Lina aliposonga mbele, mfalme alishangazwa si tu na sanaa yake bali na wema katika sauti yake. Kwa kila neno alilozungumza, sarafu za dhahabu zilianguka kutoka mdomoni mwake. Lina aling'aa kwa ujasiri, kwani alikuwa amepata uchawi wa kweli katika sauti yake na nguvu zake mwenyewe.
Mfalme alitembelea kijiji hicho mara nyingi baada ya hapo, akizungumza na Lina kuhusu sanaa na muziki na ndoto zao. Kadiri muda ulivyopita, urafiki wao ulikua na kuwa mapenzi. Hatimaye mfalme alimuuliza Lina,
"Je, utaolewa nami na kuwa malkia wangu?"
"Ndiyo," Lina alisema, "kwa moyo wangu wote."
Na wakaoana na kuishi kwa furaha milele.