ଜଙ୍ଗଲରେ ତିନିଜଣ ଛୋଟ ମଣିଷ

ବହୁତ ଦିନ ତଳର କଥା, ଜଣେ ଲୋକ ଥିଲେ ଯାହାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ମରିଯାଇଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଏକମାତ୍ର ଝିଅ ଲିନା ସହିତ ଛାଡି ଯାଇଥିଲେ। ଅଳ୍ପ ଦୂରରେ, ଜଣେ ବିଧବା ମହିଳା ମଧ୍ୟ ରହୁଥିଲେ ଯାହାଙ୍କର କ୍ଲାରା ନାମକ ଏକ ଝିଅ ଥିଲା। ଦିନେ, ବିଧବା ମହିଳା ଲିନାଙ୍କୁ କହିଲେ,
«ତୁମ ବାପାଙ୍କୁ କୁହ ଯେ ଯଦି ସେ ମୋତେ ବିବାହ କରନ୍ତି, ତେବେ ତୁମେ ଆରାମରେ ରହିବ - କ୍ଷୀର ସ୍ନାନ ଏବଂ ସତେଜ ରସ - ଯେତେବେଳେ ମୋ ଝିଅ କେବଳ ସାଧା ପାଣି ପାଇବ।»

ଲିନା ଘରକୁ ଯାଇ ତାଙ୍କ ବାପାଙ୍କୁ କହିଲା, ଏବଂ ସେ ନିଶ୍ୱାସ ଛାଡି କହିଲେ, «ମୁଁ କ’ଣ କରିବି? ମୁଁ ପୁଣି ବିବାହ କରିବି କି ନାହିଁ? » ଶେଷରେ ସେ ତାଙ୍କ ବୁଟ୍‌ରୁ ଗୋଟିଏ ଛିଦ୍ର ଥିବା ଅଂଶ ବାହାର କଲେ ଏବଂ କହିଲେ, «ଏହାକୁ ଏକ କଣ୍ଟାରେ ଟାଙ୍ଗି ଏଥିରେ ପାଣି ଢାଳ। ଯଦି ଏହା ପାଣି ଧରି ରଖେ, ତେବେ ମୁଁ ପୁନର୍ବିବାହ କରିବି। ଯଦି ଏହା ଝରୁଛି, ତେବେ ମୁଁ କରିବି ନାହିଁ।»

ଲିନା ତାଙ୍କ କଥା ମାନିଲା | ପାଣି ଚମଡ଼ାକୁ ଫୁଲାଇ ଦେଲା ଏବଂ ଛିଦ୍ରକୁ ବନ୍ଦ କରିଦେଲା, ତେଣୁ ଯେତେବେଳେ ସେହି ମହିଳା ଜଣକ ବୁଟ୍ ଆଡ଼କୁ ଚାହିଁଲା, ଏହା ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ରହିଥିଲା | ଏହା ପରେ ସେ ବିଧବାଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲା ଏବଂ ସେମାନେ ବିବାହ କଲେ |

ପ୍ରଥମେ ସବୁକିଛି ଠିକ୍ ଥିଲା ପରି ଲାଗୁଥିଲା। ପ୍ରଥମ ଦିନ ଲିନା ପାଖରେ ଧୋଇବା ପାଇଁ କ୍ଷୀର ଏବଂ ପିଇବା ପାଇଁ ଜୁସ୍ ଥିଲା। କ୍ଲାରା ପାଖରେ କେବଳ ପାଣି ଥିଲା। କିନ୍ତୁ ଧୀରେ ଧୀରେ, ସାବତ ମାଆ ଝିଅମାନଙ୍କୁ ଭିନ୍ନ ଭାବରେ ବ୍ୟବହାର କରିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ। କ୍ଲାରା ଭଲ ପୋଷାକ ଏବଂ ମିଠା କେକ୍ ପାଇଲା, ଅନ୍ୟପଟେ ଲିନା ପୁରୁଣା ପୋଷାକ ଏବଂ କଠିନ ରୁଟି ପାଇଲା। ଲିନାର ବାପା ବାରମ୍ବାର ଯାତ୍ରା କରୁଥିଲେ ଏବଂ ଜିନିଷଗୁଡ଼ିକ କିପରି ବଦଳିଛି ତାହା ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ। ସାବତ ମାଆ ଲିନାକୁ ଘୃଣା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ, କାରଣ ଝିଅଟି ଗୀତ ଏବଂ ଛୁଞ୍ଚି କାମରେ ଦକ୍ଷ ଥିଲା ଏବଂ ସେ କ୍ଲାରାଙ୍କ ଅପେକ୍ଷା ଦୟାଳୁ ଥିଲା। ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କର ଦୟା, ଚରିତ୍ର ଏବଂ ପ୍ରତିଭାକୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିଲେ। ତଥାପି, ପ୍ରତିଦିନ, ସେ ସାବତ ମାଆଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିବା କିଛି ନୂଆ ନିଷ୍ଠୁରତା ପାଉଥିଲେ, ଏବଂ ଲିନା କୌଣସି ଅଭିଯୋଗ ନକରି ସେ ସବୁ ସହିଗଲା।

ଶେଷରେ ଶୀତ ଆସିଲା, ଭୂମିକୁ ବରଫ ଏବଂ ତୁଷାରରେ ଆଚ୍ଛାଦିତ କଲା | ଏକ ତିକ୍ତ ସକାଳେ, ସାବତ ମାଆ ଲିନାକୁ ଡାକି କହିଲେ,
«ଏହି ପତଳା ଉତ୍ତରୀୟ ପିନ୍ଧ ଏବଂ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଯାଅ | ମୋ ପାଇଁ ଏକ ଟୋକେଇ ଫୁଲ ଷ୍ଟ୍ରବେରି ଆଣ, କାରଣ ମୋତେ କେବଳ ଷ୍ଟ୍ରବେରି ହିଁ ଦରକାର, ଆଉ କିଛି ନୁହେଁ।»
«କିନ୍ତୁ ମା,» ଲିନା କହିଲା, «ମୁଁ ବରଫ ତଳେ ଷ୍ଟ୍ରବେରି କେଉଁଠୁ ପାଇବି? ଏବଂ ମୁଁ ଏହି ପତଳା ଉତ୍ତରୀୟରେ ଥଣ୍ଡାରେ ଥରିବି।»
«ଆଉ କିଛି କଥା ନୁହେଁ!» ମହିଳା ଜଣକ ରାଗି କହିଲେ, ଏବଂ କେବଳ ଏକ ପାଉଁରୁଟି ଖଣ୍ଡ ଦେଇ ତାଙ୍କୁ ବାହାର କରିଦେଲେ।

ଲିନା ଥଣ୍ଡାରେ କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି ଥରୁଥିଲା ଏବଂ କ'ଣ କରିବ ଭାବୁଥିଲା। ତା' ଆଖି ସାଙ୍ଗରେ ବରଫ ଦୂର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବ୍ୟାପିଥିଲା। ସେ ଭାବିଲା ମିଲର କିମ୍ବା ବେକରଙ୍କ ଦୁଆର ବାଡେଇବ, କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ତା' ଦୁଃଖ ବିଶ୍ୱାସ କରିବେ ନାହିଁ ବୋଲି ଭୟ କଲା। ତେଣୁ ସେ ନିଜର ଉତ୍ତରୀୟକୁ ଜୋରରେ ଗୁଡ଼ାଇ ଜଙ୍ଗଲ ଭିତରକୁ ଚାଲିଗଲା, ଆଶା କଲା ଗଛଗୁଡ଼ିକ ତାକୁ ପବନରୁ ରକ୍ଷା କରିବେ। ସେ ଚାଲିଲା ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତା' ଆଙ୍ଗୁଠି ଅବଶ ହୋଇଗଲା ଏବଂ ତା' ଗୋଡ଼ ଦରଜ ହେଲା, ତା'ପରେ ସେ ଏକ କୁଡ଼ିଆରୁ ଧୂଆଁ ବାହାରୁଥିବା ଦେଖିଲା। "ମୁଁ ସେହି କୁଡ଼ିଆକୁ ଯିବି," ସେ ନିଜକୁ କହିଲା। "କମ ସେ କମ ମୁଁ ସେଠାରେ ନିଜକୁ ଗରମ କରିପାରିବି।"

ଲିନା କବାଟ ବାଡେଇଲା, ଏବଂ ଏକ ଦୟାଳୁ ସ୍ୱର ଶୁଣାଗଲା, "ଆସନ୍ତୁ, ଝିଅ!" ଭିତରେ ତିନିଜଣ ଛୋଟ ମଣିଷ ଗରମ ନିଆଁ ପାଖରେ ବସିଥିଲେ। ଲିନା କହିଲା, "ଶୁଭ ସକାଳ, ସାର୍। ମୁଁ ମୋର ମଧ୍ୟାହ୍ନ ଭୋଜନ ଖାଇବା ସମୟରେ ଆପଣଙ୍କ ନିଆଁରେ ନିଜକୁ ଗରମ କରିପାରିବି କି?" ସେମାନେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, "ଖୁସିରେ।" ସେ ବସି ତାଙ୍କର ରୁଟି ଖଣ୍ଡ ବାହାର କଲେ, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ କହିଲା, "ଆପଣ ଆମ ସହିତ ଆପଣଙ୍କ ରୁଟି ବାଣ୍ଟିବେ କି?" ଲିନା ଭୋକିଲା ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ରୁଟିକୁ ଚାରି ଖଣ୍ଡ କରି ଭାଙ୍ଗିଲେ, ସବୁଠାରୁ ଛୋଟ ଖଣ୍ଡଟି ନିଜ ପାଇଁ ରଖିଲେ ଏବଂ ଅବଶିଷ୍ଟାଂଶ ତାଙ୍କ ଆତିଥ୍ୟକାରୀଙ୍କୁ ଦେଲେ। ଜଣେ ଉଷ୍ମ ଭାବରେ କହିଲା, "ଆପଣଙ୍କ ପାଖରେ ଯାହା ଅଛି, ସେଥିରେ ଆପଣ ଉଦାର ଅଟନ୍ତି।"

କିଛି ସମୟ ପରେ, ଅନ୍ୟ ଜଣେ ପଚାରିଲେ, «କିନ୍ତୁ ଆମକୁ କୁହ, ଜଣେ ଯୁବତୀ କାହିଁକି ଥଣ୍ଡା ଜଙ୍ଗଲରେ ଏତେ ଖରାପ ପୋଷାକ ପିନ୍ଧି ବୁଲୁଛି?» ଲିନାଙ୍କ ଆଖି ଲୁହରେ ଭରିଗଲା, ଏବଂ ସେ ସେମାନଙ୍କୁ ସବୁକିଛି କହିଲା - ଦୟାହୀନ ସାବତ ମାଆ, ତାଙ୍କର ଭ୍ରମଣକାରୀ ବାପା, ଏବଂ ଅସମ୍ଭବ କାର୍ଯ୍ୟ।

ତିନିଜଣ ଛୋଟ ମଣିଷ ପରସ୍ପରକୁ ଜାଣିଥିବା ଆଖିରେ ଚାହିଁଲେ। ସେ ଖାଇବା ସାରିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆଉ କିଛି କହିଲେ ନାହିଁ। ତା’ପରେ ଜଣେ ତାଙ୍କୁ ଏକ ସଫା କାଠି ଦେଇ କହିଲେ, «ତୁମେ ବହୁତ ସାହସ ଦେଖାଇଛ। ଯିବା ପୂର୍ବରୁ, ତୁମେ ଆମକୁ ଏକ ଛୋଟ କାମରେ ସାହାଯ୍ୟ କରିବ କି? ଆମେ ବୁଢ଼ା, ଏବଂ ଆମର ପିଠି ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଉଛି। ତୁମେ ଆମ ବାଡ଼ି ଦୁଆରରୁ ବରଫ ସଫା କରିବ କି?» ଲିନା କହିଲା, “ଖୁସିରେ, ମୋର ସମସ୍ତ ହୃଦୟ ଦେଇ,» ଏବଂ ସେ ସଫା କାଠି ନେଇ ବାହାରକୁ ଗଲା।

ଲିନା କାମ କରୁଥିବା ସମୟରେ, ସେମାନେ ତିନିଜଣ ନିଜ ଭିତରେ କଥାବାର୍ତ୍ତା ହେଉଥିଲେ। ପ୍ରଥମ ଜଣକ କହିଲା, «ତାଙ୍କର ପ୍ରକୃତ ହୃଦୟ ଅଛି। ଯଦିଓ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ନିଜ ପାଇଁ ଯଥେଷ୍ଟ ନଥିଲା, ତଥାପି ସେ ତାଙ୍କର ରୁଟି ମୁକ୍ତ ଭାବରେ ବାଣ୍ଟିଥିଲେ ଏବଂ ବିନା ଅଭିଯୋଗରେ ଆମକୁ ସାହାଯ୍ୟ କରିଥିଲେ।» ଦ୍ୱିତୀୟ ଜଣକ କହିଲା, «ତେବେ ଆସନ୍ତୁ ଆମେ ତାଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବା।»

ପ୍ରଥମ ଜଣକ କହିଲେ, «ମୁଁ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରୁଛି ଯେ ସେ ପ୍ରତିଦିନ ସାହସ ଏବଂ ଜ୍ଞାନରେ ବଢ଼ିବେ।» ଦ୍ୱିତୀୟ ଜଣକ କହିଲେ, «ମୁଁ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରୁଛି ଯେ ଯେତେବେଳେ ସେ ସତ୍ୟ କଥା କହିବେ, ସୁଭାଗ୍ୟ ସୁନା ପରି ତାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରିବ।» ତୃତୀୟ ଜଣକ କହିଲେ, «ଏବଂ ମୁଁ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରୁଛି ଯେ ସେ ସେହି ଲୋକମାନଙ୍କୁ ପାଇବେ ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କର ସତ୍ୟ ସ୍ୱରୂପ ପାଇଁ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରିବେ ଏବଂ ସମୟ ଆସିଲେ ସୁଖ ଜାଣିପାରିବେ। ସେ ଜଣେ ରାଜାଙ୍କୁ ଭେଟିବେ ଯିଏ ତାଙ୍କୁ ସେ ଯାହା, ସେଥିପାଇଁ ଭଲ ପାଇବେ ଏବଂ ମୂଲ୍ୟ ଦେବେ।»

କଥାବାର୍ତ୍ତା ହେଉଥିବା ସମୟରେ ଲିନା ଦୁଆର ମୁହଁ ସଫା କରୁଥିଲା। ବରଫ ତଳେ ସେ କିଛି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ଜିନିଷ ଆବିଷ୍କାର କଲା - ଗରମ ମାଟିରେ ପାଚିଲା ଲାଲ୍ ରଙ୍ଗର ଷ୍ଟ୍ରବେରି ବଢ଼ୁଥିଲା, ଯେପରି ଗ୍ରୀଷ୍ମ ଋତୁ ସେଠାରେ ଲୁଚି ରହିଛି। ସେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ ତା’ର ଟୋକେଇକୁ ଖୁସିରେ ଭରିଦେଲା। ଯେତେବେଳେ ଲିନା ଭିତରକୁ ଆସିଲା, ସେହି ତିନିଜଣ ଛୋଟ ପୁରୁଷ ହସିଲେ। ସେମାନେ କହିଲେ, «ଏହି ଷ୍ଟ୍ରବେରି ତୁମ ପାଇଁ। କିନ୍ତୁ ମନେରଖ, ହେ ପ୍ରିୟ ଝିଅ, ତୁମେ ଦୟା ପାଇବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ। ତୁମ ଘରେ ଯାହା ଘଟୁଛି ତାହା ଠିକ୍ ନୁହେଁ, ଏବଂ ଏହା ତୁମର କର୍ମ ନୁହେଁ। ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ପାରିବ, ତୁମେ ବିଶ୍ୱାସ କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କଠାରୁ ସାହାଯ୍ୟ ଖୋଜ - ଜଣେ ପଡ଼ୋଶୀ, ଜଣେ ଗାଁର ବୟସ୍କ ଲୋକ, ଯେ କାହାର ଭଲ ହୃଦୟ ଅଛି। ଆମକୁ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କର।» ଲିନା କହିଲା, «ମୁଁ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରୁଛି,» ତା’ ଭିତରେ କିଛି ସାହସିକତା ଜାଗ୍ରତ ହେଉଥିବା ଅନୁଭବ କଲା।

ଲିନା ବରଫ ଉପରେ ଦୌଡ଼ି ଘରକୁ ଫେରିଲା, ତା’ର ହୃଦୟ ଅନେକ ମାସ ପରେ ଉଷୁମ ହୋଇଥିଲା। ଯେତେବେଳେ ସେ ଘର ଭିତରକୁ ଯାଇ ଷ୍ଟ୍ରବେରିଗୁଡ଼ିକ ଦେଖାଇଲା, ତା’ର ସାବତ ମାଆ ଏବଂ କ୍ଲାରା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ ଚାହିଁ ରହିଲେ। ଲିନା ଭିତରକୁ ପଶି କହିଲା, «ଶୁଭ ସନ୍ଧ୍ୟା।» ଯେତେବେଳେ ସେ ଏକ ନୂଆ ଆତ୍ମବିଶ୍ୱାସ ସହିତ କଥା ହେଲା, ତା’ର ଓଠରୁ ଏକ ସୁନା ମୁଦ୍ରା ଖସିଗଲା। ତା’ର ସାବତ ମାଆ ଏବଂ କ୍ଲାରା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ ଚାହିଁ ରହିଲେ। ଲିନା ଜଙ୍ଗଲରେ ଘଟିଥିବା ସମସ୍ତ ଘଟଣା ବିଷୟରେ ସେମାନଙ୍କୁ କହିଲା। ଏବଂ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଶବ୍ଦ ସହିତ, ଅଧିକ ସୁନା ଖଣ୍ଡ ଖସିଗଲା। ଶୀଘ୍ର ସମଗ୍ର କୋଠରୀ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇଗଲା। ଏବଂ ଭାଗ୍ୟବଶତଃ, ତା’ର ବାପା ତାଙ୍କର ଯାତ୍ରାରୁ ଫେରିଥିଲେ ଏବଂ ସବୁ ଶବ୍ଦ ଶୁଣିଥିଲେ। ସେ ତାଙ୍କ ଝିଅର ପତଳା ମୁହଁ ଏବଂ ଗରିବ ଉତ୍ତରୀୟ ଦେଖିଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କ ହୃଦୟ ଲଜ୍ଜାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଗଲା।

କ୍ଲାରା, ତାଙ୍କ ସାବତ ଭଉଣୀ ଏତେ ଧ୍ୟାନ ପାଉଥିବା ଦେଖି ତାଙ୍କ ମନରେ ତୀବ୍ର ଈର୍ଷା ଜାତ ହେଲା। ସେ କହିଲେ, «ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଯିବି! ମୋତେ ମୋ ନିଜସ୍ୱ ଯାଦୁକରୀ ଷ୍ଟ୍ରବେରୀ ଦରକାର!» ତାଙ୍କ ମା କହିଲେ, «ଓହୋ ନା, ପ୍ରିୟା, ସେଠାରେ ବହୁତ ଥଣ୍ଡା ଅଛି।» କିନ୍ତୁ କ୍ଲାରା କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି ଏତେ ମାଗିଲେ ଯେ ଶେଷରେ ତାଙ୍କ ମା କହିଲେ, «ଠିକ୍ ଅଛି - ଯାଅ। କିନ୍ତୁ ମୁଣ୍ଡରୁ ଗୋଡ଼ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଲୋମ ପିନ୍ଧ। ଏବଂ ଯେତେବେଳେ ତୁମକୁ ଭୋକ ଲାଗିବ ସେତେବେଳେ ଖାଇବା ପାଇଁ ଏହି ବଡ଼ ଟୋକେଇ ନେଇଯାଅ।»

କ୍ଲାରା ବାହାରିଗଲା। ସେ ଲିନାର ପାଦ ଚିହ୍ନ ଅନୁସରଣ କରି ବରଫ ମଧ୍ୟ ଦେଇ କୁଡ଼ିଆ ପାଖରେ ପହଞ୍ଚିଲା। କବାଟ ବାଡେଇବାକୁ ଆଗ୍ରହ ନକରି କ୍ଲାରା ସିଧା ଭିତରକୁ ଯାଇ ନିଆଁ ପାଖରେ ବସିଲା। ସେ ତା’ର ଖାଦ୍ୟ ବାହାର କରି ଖାଇବା ଆରମ୍ଭ କଲା। "ତୁମେ ଆମ ସହିତ କିଛି ବାଣ୍ଟିବ କି?" ଜଣେ ଛୋଟ ମଣିଷ ଭଦ୍ର ଭାବରେ ପଚାରିଲା। "ଆମେ ବହୁତ ଭୋକିଲା ଅଛୁ।" "ମୋ ପାଖରେ କେବଳ ମୋ ପାଇଁ ଯଥେଷ୍ଟ ଅଛି," କ୍ଲାରା ଥଣ୍ଡା ଭାବରେ ଉତ୍ତର ଦେଲା ଏବଂ ସବୁ ଖଣ୍ଡ ଖାଇଗଲା।

ସେ ସାରିବା ପରେ ଜଣେ କହିଲା, «ଆପଣ ଆମ ଦୁଆର ମଝି ସଫା କରିବାରେ ସାହାଯ୍ୟ କରିବେ କି? ଆମେ ବହୁତ ବୁଢ଼ୀ ହୋଇଗଲୁଣି ଆଉ ଆମ ପିଠିରେ ବହୁତ କଷ୍ଟ ହେଉଛି।» କ୍ଲାରା ରାଗି କହିଲା, «ନିଜେ କର। ମୁଁ କୌଣସି ଚାକରାଣୀ ନୁହେଁ।» କିନ୍ତୁ ତା’ପରେ ତାଙ୍କର ମନେ ପଡ଼ିଲା ଯେ ଲିନା କୁଡ଼ିଆ ପଛରେ ଥିବା ଷ୍ଟ୍ରବେରି ଫଳ ପାଇଥିଲା। ତେଣୁ ସେ ଝାଡୁଟି ଧରି ବାହାରକୁ ଗଲା ଏବଂ ଅବିଧିବାରେ ସଫା କରିବା ସହିତ ଗୁଣୁଗୁଣୁ ହେଲା।

ଭିତରେ, ସେହି ତିନିଜଣ ଛୋଟ ମଣିଷ ଦୁଃଖରେ ମୁଣ୍ଡ ହଲାଇଲେ। ଜଣେ କହିଲା, «ସେ ଦୟାହୀନ କାରଣ ତାଙ୍କୁ ଖରାପ ଶିକ୍ଷା ଦିଆଯାଇଛି। କିନ୍ତୁ ସେ ଶିଖିପାରନ୍ତି, ଯଦିଓ ଶିକ୍ଷା କଠିନ ହେବ।» ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଉପହାର ଦେଲେ।

ପ୍ରଥମ ଜଣକ କହିଲେ, «ସେ ଦେଖିବ ତା’ର କର୍ମ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ କିପରି ପ୍ରଭାବିତ କରେ।» ଦ୍ୱିତୀୟ ଜଣକ କହିଲେ, «ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କୁ ଭେଟିବେ, ସେମାନଙ୍କ ଆଗରେ ତାଙ୍କର ପ୍ରକୃତ ସ୍ୱରୂପ ପ୍ରକାଶ ପାଇବ, ଏବଂ ସେ ଏହାକୁ ଲୁଚାଇ ପାରିବେ ନାହିଁ।» ତୃତୀୟ ଜଣକ କହିଲେ, «ଏବଂ ସେ ନିଜ ପସନ୍ଦର ପରିଣାମ ଭୋଗିବେ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନା ସେ ନିଜ ହୃଦୟରେ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଆଣିବାକୁ ନ ପାଆନ୍ତି। ଯେତେବେଳେ ସେ କଥାବାର୍ତ୍ତା କରନ୍ତି, ତାଙ୍କ ପାଟିରୁ ବେଙ୍ଗ ଏବଂ ବେଙ୍ଗଚିମିଙ୍କି ଖସି ପଡ଼ିବେ।» କ୍ଲାରା ବରଫ ସଫା କଲେ ଏବଂ ଷ୍ଟ୍ରବେରୀ ଖୋଜିଲେ, କିନ୍ତୁ କିଛି ପାଇଲେ ନାହିଁ। ସେ ରାଗି ଏବଂ ନିରାଶ ହୋଇ ଘରକୁ ଗଲେ।

ସେହି ଦିନଠାରୁ କ୍ଲାରାର ଦୁର୍ବୃତ୍ତ ଚରିତ୍ର ଏବଂ ସ୍ୱାର୍ଥପରତା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେଖାଗଲା। କିଛି ସମୟ ପରେ ତାଙ୍କ ସାଙ୍ଗମାନେ ତାଙ୍କୁ ଏଡ଼ାଇବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଗାଁର ଲୋକମାନେ ଆଉ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ହସୁ ନ ଥିଲେ। ସେ ଫୁସ୍‌ଫୁସ୍ ଶୁଣିଲେ: «ସେ ଆଗରୁ ଭଲ ଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ବର୍ତ୍ତମାନ ତାଙ୍କ ଭିତରେ କେବଳ କଟୁତା ଅଛି।» ଏହି କଥା ତାଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ବାଧିଲା, ଏବଂ ପ୍ରଥମ ଥର ପାଇଁ କ୍ଲାରା ନିଜକୁ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଭଳି ଦେଖିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଲିନାର ବାପା ଶେଷରେ ସତ୍ୟକୁ ଦେଖିଲେ। ସେ ଏକ କଠିନ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଇ ବିବାହ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ ଏବଂ ଲିନାକୁ ଅନ୍ୟ ସ୍ଥାନକୁ ନେଇଗଲେ। ପରେ ଜୀବନ ସହଜ ନ ଥିଲା, କିନ୍ତୁ ଲିନା ପୁଣି ଥରେ ମୁକ୍ତ ଭାବରେ ନିଶ୍ୱାସ ନେଇପାରିଲେ। ଯେତେବେଳେ ସେ ଅନ୍ୟାୟ ଦେଖିଲେ ଏବଂ ଦୁଃଖୀ ଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ କଲେ, ସେ କଥା କହିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ। କଳା ଏବଂ ସଙ୍ଗୀତରେ ତାଙ୍କର ଦକ୍ଷତା ବଢ଼ିଲା।

ବର୍ଷ ବର୍ଷ ଧରି, ଲିନା ଜଣେ ଜ୍ଞାନୀ ଏବଂ ପ୍ରତିଭାବାନ ମହିଳା ଭାବରେ ବଢ଼ିଲେ, ଯିଏ ନିଜର ସୁନ୍ଦର ଏମ୍ବ୍ରୋଡେରୀ ଏବଂ ମନୋମୁଗ୍ଧକର ଗୀତ ପାଇଁ ସମଗ୍ର ଦେଶରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଥିଲେ। ଦିନେ ଶୀତଦିନେ ଯୁବରାଜ ଗ୍ରାମ୍ୟ ଉତ୍ସବକୁ ଆସି ଲିନାଙ୍କର ଚମତ୍କାର ଛୁଞ୍ଚି କାମକୁ ବଜାରରେ ପ୍ରଦର୍ଶିତ ହେଉଥିବା ଦେଖିଲେ - ଏପରି ସୁନ୍ଦର ଟେପେଷ୍ଟ୍ରି ଯେପରିକି ସେଗୁଡ଼ିକ ଯାଦୁରେ ଝଲସୁଥିଲା। ସେ ପଚାରିଲେ, «ଏହି ଚମତ୍କାରଗୁଡ଼ିକ କିଏ ସୃଷ୍ଟି କଲା?» ଯେତେବେଳେ ଲିନା ଆଗକୁ ଆସିଲେ, ରାଜା କେବଳ ତାଙ୍କର କଳାକୃତି ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ ନାହିଁ, ବରଂ ତାଙ୍କ ସ୍ୱରରେ ଥିବା ଦୟାଳୁତା ଦେଖି ମଧ୍ୟ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ। ସେ ଯେଉଁ ପ୍ରତିଟି ଶବ୍ଦ କହିଲେ, ତାଙ୍କ ପାଟିରୁ ସୁନା ମୁଦ୍ରା ଖସି ପଡ଼ିଲା। ଲିନା ଆତ୍ମବିଶ୍ୱାସରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, କାରଣ ସେ ନିଜ ସ୍ୱର ଏବଂ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ପ୍ରକୃତ ଯାଦୁ ପାଇଥିଲେ। ରାଜା ତା’ପରେ ଅନେକ ଥର ଗ୍ରାମକୁ ଯାଇ ଲିନାଙ୍କ ସହିତ କଳା ଏବଂ ସଙ୍ଗୀତ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କର ସ୍ୱପ୍ନ ବିଷୟରେ କଥାବାର୍ତ୍ତା କଲେ। ସମୟକ୍ରମେ, ସେମାନଙ୍କର ବନ୍ଧୁତା ପ୍ରେମରେ ପରିଣତ ହେଲା। ଶେଷରେ ରାଜା ଲିନାଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, “ତୁମେ ମୋତେ ବିବାହ କରି ମୋର ରାଣୀ ହେବ କି?“ ଲିନା କହିଲେ, “ହଁ, ମୁଁ ମୋର ସମସ୍ତ ହୃଦୟ ଦେଇ ବିବାହ କରିବି।» ଏବଂ ସେମାନେ ବିବାହ କଲେ ଏବଂ ସୁଖରେ ରହିଲେ।