বনৰ তিনিজন সৰু মানুহ

এসময়ত এজন মানুহ আছিল যাৰ পত্নী ঢুকাইছিল, আৰু তেওঁক তেওঁৰ একমাত্ৰ জীয়েক লিনাক এৰি থৈ গৈছিল। দূৰৈত এগৰাকী বিধৱা মহিলা বাস কৰিছিল যাৰো এটা জীয়েক আছিল, যাৰ নাম আছিল ক্লাৰা। এদিন বিধৱা মহিলাগৰাকীয়ে লিনাক ক’লে,
"দেউতাক ক’বা যদি তেওঁ মোক বিয়া কৰায়, তেন্তে তুমি আৰামত থাকিবা - গাখীৰৰ গা ধোৱা আৰু সতেজ ৰস - আনহাতে মোৰ জীয়েক কেৱল পানীহে পাব।"

লিনাই ঘৰলৈ গৈ দেউতাকক ক’লে আৰু তেওঁ হুমুনিয়াহ কাঢ়িলে।
"মই কি কৰিব লাগে? মই আকৌ বিয়া কৰাব লাগে নে নাই?"
অৱশেষত তেওঁ ভৰিৰ তলুৱাত ফুটা থকা জোতাযোৰ খুলি পেলাই ক’লে,
"ইয়াক এটা গজালত ওলোমাই দিয়া আৰু ইয়াৰ ভিতৰত পানী ঢালি দিয়া। যদি ই পানী ধৰি ৰাখে, মই পুনৰ বিবাহ কৰিম। যদি ই পৰি যায়, মই নকৰিম।"

লিনাই তেওঁ কোৱা ধৰণে কৰিলে। পানীয়ে চামৰা ফুলাই ফুটাটো বন্ধ কৰি দিলে, সেয়ে যেতিয়া মানুহজনে বুটযোৰলৈ চালে, তেতিয়া সেয়া কানায় কানায় ভৰি আছিল।
ইয়াৰ কিছু সময়ৰ পাছতে তেওঁ বিধৱাগৰাকীৰ ওচৰলৈ গৈছিল আৰু তেওঁলোকৰ বিবাহ হৈছিল।

প্ৰথমতে সকলো ঠিকে আছে যেন লাগিছিল। প্ৰথম দিনা লিনাই গা ধুবলৈ গাখীৰ আৰু খাবলৈ জুচ পাইছিল। ক্লাৰাই কেৱল পানী পাইছিল।
কিন্তু লাহে লাহে, সৎ মাকগৰাকীয়ে ছোৱালীকেইজনীক বেলেগ ধৰণে ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। ক্লাৰাই ধুনীয়া কাপোৰ আৰু মিঠা পিঠা পাইছিল, আনহাতে লিনাই পুৰণি কাপোৰ আৰু টান ৰুটী পাইছিল। লিনাৰ দেউতাকে প্ৰায়ে ভ্ৰমণ কৰিছিল আৰু কেনেকৈ কথাবোৰ সলনি হৈছে তেওঁ দেখা নাছিল।
সতীমাকে লিনাক ঘৃণা কৰিছিল, কাৰণ ছোৱালীজনী গান আৰু কাঁটা-কৰাত পাকৈত আছিল আৰু তাই ক্ল'ৰাতকৈ দয়ালু আছিল। সকলোৱে তাইৰ দয়া, চৰিত্ৰ আৰু প্ৰতিভাৰ প্ৰশংসা কৰিছিল। কিন্তু প্ৰতিদিনে তাই মাকৰ পৰা কিছু নতুন নিষ্ঠুৰতা পাইছিল, আৰু লিনাই কোনো অভিযোগ নকৰাকৈ সকলো সহ্য কৰিছিল।

অৱশেষত শীতকাল আহি পালে, মাটিত বৰফ আৰু হিম পৰি গ'ল। এদিন ৰাতিপুৱা, মাহীয়ে লিনাক ফোন কৰি ক'লে,
এই পাতল চোলাটো পিন্ধি হাবিলৈ যোৱা। মোৰ বাবে একোটা সতেজ ষ্ট্ৰবেৰীৰে ভৰা পাচি লৈ আহিবা, কাৰণ মই কেৱল ষ্ট্ৰবেৰীহে খাম, আন একো নহয়।
"কিন্তু মা," লিনাই ক'লে, "বৰফৰ তলত মই কেনেকৈ ষ্ট্ৰবেৰী বিচাৰিম? আৰু মই এই পাতল চোলাটোত ঠাণ্ডাত থাকিম।"
"আৰু কোনো কথা নহ'ব!" মহিলাগৰাকীয়ে খঙেৰে ক'লে, আৰু মাত্ৰ এটা ৰুটিৰ টুকুৰা দি তাইক বাহিৰলৈ ঠেলি দিলে।

লিনাই ঠাণ্ডাত কন্দি কন্দি কঁপি কঁপি থিয় হৈ ভাবিছিল কি কৰিব। তাইৰ চকুৰ আগত দূৰলৈকে বৰফহে দেখা গৈছিল। তাই ভাবিছিল যেনেকৈয়ে হওক, ঘৰৰ দুৱাৰত টুকুৰিয়াই চাব, কিন্তু ভয় কৰিছিল যে তেওঁলোকে তাইৰ অৱস্থা বিশ্বাস নকৰিব।
সেয়ে তাই নিজৰ চোলাখন টানকৈ মেৰিয়াই লৈ হাবিলৈ গ’ল, ভাবিছিল গছবোৰে তাইক বতাহৰ পৰা ৰক্ষা কৰিব। তাই খোজ কাঢ়ি গৈ থাকিল যেতিয়ালৈকে তাইৰ আঙুলি অসাড় হৈ নগ’ল আৰু ভৰি বিষাই নুঠিল, তেতিয়া তাই এটা কুটিৰৰ পৰা ধোঁৱা ওলাই থকা দেখিলে।
"মই সেই কুটিৰটোলৈ যাম," তাই নিজকে ক'লে। "কমপক্ষে মই তাত নিজকে গৰম কৰিব পাৰিম।"

লিনাই দুৱাৰত টুকুৰিয়াইছিল, আৰু এটা দয়ালু কণ্ঠই মাতিছিল,
"ভিতৰলৈ আহ, ছোৱালীজনী!"
ভিতৰত তিনিজনী সৰু মানুহে এটা গৰম জুইৰ কাষত বহি আছিল।
"শুভ ৰাতিপুৱা, মহাশয়সকল," লিনাই ক’লে। "মই দুপৰীয়াৰ আহাৰ খোৱাৰ সময়ত আপোনালোকৰ জুইত নিজকে গৰম কৰিব পাৰোনে?"
"আনন্দৰে," তেওঁলোকে উত্তৰ দিলে।
তাই বহি নিজৰ ব্ৰেডৰ টুকুৰাটো উলিয়ালে, আৰু সৰু মানুহবোৰৰ এজনে ক’লে,
"আপুনি আপোনাৰ ৰুটীটো আমাৰ লগত ভগাই ল'ব নেকি?"
লিনাই ভোক লাগিলেও, তাই ৰুটীখন চাৰি টুকুৰা কৰিলে, আটাইতকৈ সৰু টুকুৰাটো নিজৰ বাবে ৰাখি বাকীখিনি তাইৰ আলহীসকলক দিলে।
এগৰাকীয়ে আন্তৰিকতাৰে ক’লে, «তোমাৰ যি সামান্য আছে, তাৰেও তুমি উদাৰ।»

কিছু সময়ৰ পিছত, আন এগৰাকীয়ে সুধিলে,
"কিন্তু আমাক কওকচোন, এগৰাকী কম বয়সীয়া ছোৱালীয়ে ইমান বেয়া কাপোৰ পিন্ধি কিয় হিমায়িত অৰণ্যত ঘূৰি ফুৰিছে?"
লিনাৰ চকু দুটাত চকুলো ভৰি পৰিল, আৰু তাই সকলো কথা ক’লে - নিষ্ঠুৰ মাহীয়েক, ভ্ৰমণকাৰী দেউতাক, আৰু অসম্ভৱ কামটো।

সাতজনী মানুহে ইজনে সিজনৰ ফালে জানি থকা চকুৰে চালে। তাই খোৱা শেষ নোহোৱালৈকে সিহঁতে আৰু একো নক’লে।
তাৰ পিছত এজনে তেওঁক এডাল ঝাড়ু আগবঢ়াই ক’লে,
"আপুনি যথেষ্ট সাহস দেখুৱাইছে। যোৱাৰ আগতে, আপুনি এটা সৰু কামত সহায় কৰিবনে? আমি বুঢ়ী হৈ গৈছো, আৰু আমাৰ পিঠি বিষাইছে। আপুনি আমাৰ ঘৰৰ সন্মুখৰ দুৱাৰৰ পৰা বৰফ চাফা কৰি দিবনে?"
"আনন্দ মনেৰে, মোৰ সকলো মনেৰে," লিনাই ক’লে, আৰু তাই ঝাড়ুখন লৈ বাহিৰলৈ ঝাড়ু দিবলৈ গ’ল।

লিনাই কাম কৰি থকাৰ সময়ত তিনিওজনে নিজৰ মাজতে কথা পাতিছিল।
"তাইৰ সঁচাকৈয়ে এখন হৃদয় আছে," প্ৰথমজনে ক'লে। "যদিও তাইৰ নিজৰ বাবে যথেষ্ট নাছিল, তথাপিও তাই নিজৰ ৰুটী মুকলিকৈ ভগাইছিল আৰু কোনো অভিযোগ নকৰাকৈ আমাক সহায় কৰিছিল।"
"তেন্তে আহক আমি তেওঁক আশীৰ্বাদ দিওঁ," দ্বিতীয়গৰাকীয়ে ক’লে।

প্ৰথমজনে ক’লে, «মই স্বীকাৰ কৰোঁ যে তাইৰ প্ৰতিদিনে সাহস আৰু জ্ঞান বাঢ়িব।»
দ্বিতীয়জনে ক’লে, «মই মানি লৈছো যে যেতিয়া তাই সত্য কথা কয়, তেতিয়া সোণৰ দৰে সৌভাগ্য তাইক অনুসৰণ কৰিব।»
তৃতীয়গৰাকীয়ে ক’লে, «আৰু মই মানি লৈছো যে তাই এনেকুৱা মানুহ বিচাৰি পাব যিয়ে তাইক তাইৰ প্ৰকৃত স্বৰূপৰ বাবে আদৰ কৰিব, আৰু সময়ত সুখ জানিব। তাই এগৰাকী ৰজাক লগ পাব যিয়ে তাইক তাই যি, তাৰ বাবে ভাল পাব আৰু মূল্য দিব।»

সিহঁতে কথা পাতি থাকোঁতে, লিনাই দুৱাৰমুখত ঝাড়ু দি আছিল। বৰফৰ তলত, তাই এক আচৰিত বস্তু আৱিষ্কাৰ কৰিলে - গৰম মাটিৰ টুকুৰাত পকা ৰঙা ষ্ট্ৰবেৰী গজিছে, যেন গ্ৰীষ্মকাল নিজেই তাত লুকাই আছে।
তাই উশাহ লৈ আনন্দত নিজৰ পাচিখন ভৰাই ল'লে।
লিনা ভিতৰলৈ অহাৰ লগে লগে তিনিজন সৰু মানুহে হাঁহিছিল।
"ষ্ট্ৰবেৰীবোৰ তোমাৰ বাবে," তেওঁলোকে ক’লে। "কিন্তু মনত ৰাখিবা, সোণজনী: তুমি দয়াৰ যোগ্য। তোমাৰ ঘৰত যি হৈছে সেয়া উচিত নহয়, আৰু সেয়া তোমাৰ কৰ্ম নহয়। যেতিয়া পাৰিবা, বিশ্বাস কৰা মানুহৰ পৰা সহায় বিচৰা - এজন চুবুৰীয়া, গাঁৱৰ বুঢ়ী, যিকোনো ভাল হৃদয়ৰ মানুহ। আমাক প্ৰতিশ্ৰুতি দিয়া।"
"মই প্ৰতিশ্ৰুতি দিছো," লিনাই ক’লে, তাইৰ ভিতৰত কিবা এটা সাহসী ভাৱনা জাগ্ৰত হোৱা যেন অনুভৱ কৰি।

লিনা বৰফৰ মাজেৰে ঘৰলৈ লৰালৰিকৈ গৈছিল, তাইৰ হৃদয় বহু মাহৰ ভিতৰত উষ্ণতৰ হৈছিল। যেতিয়া তাই ঘৰত সোমাই ষ্ট্ৰবেৰীবোৰ দেখুৱালে, তাইৰ মাহীয়েক আৰু ক্লাৰাই আচৰিত হৈ চাই ৰ'ল।
"শুভ সন্ধিয়া," লিনাই ভিতৰলৈ সোমাই যোৱাৰ সময়ত ক’লে।
যেতিয়া তাই নতুন আত্মবিশ্বাসেৰে কথা কৈছিল, তেতিয়া তাইৰ ওঁঠৰ পৰা এটা সোণৰ মুদ্ৰা বাগৰি পৰিল। তাইৰ সৎ মাক আৰু ক্লাৰাই হতবাক হৈ চাই ৰ'ল। লিনাই হাবিত ঘটা সকলো কথা তেওঁলোকক ক'লে। আৰু প্ৰতিটো শব্দৰ লগে লগে, আৰু অধিক সোণৰ টুকুৰা বাগৰি পৰিল।
অতি সোনকালে গোটেই কোঠাটো জিলিকি উঠিল। আৰু ভাগ্যক্ৰমে, তেওঁৰ দেউতাকে তেওঁৰ ভ্ৰমণৰ পৰা উভতি আহিছিল আৰু প্ৰতিটো কথা শুনিছিল। তেওঁ তেওঁৰ জীয়েকৰ ক্ষীণ মুখ আৰু দুখীয়া চোলাটো দেখিলে, আৰু তেওঁৰ হৃদয় লজ্জাত ভৰি পৰিল।

ক্লেৰাই তেওঁৰ ভনীয়েকক ইমান মনোযোগ পোৱা দেখি তীব্ৰ ঈৰ্ষা অনুভৱ কৰিছিল।
"মইও হাবিলৈ যাম!" তাই ঘোষণা কৰিলে। "মোৰ নিজৰ যাদুকৰী ষ্ট্ৰবেৰী লাগে!"
"অহ, নাই, প্ৰিয়," তেওঁৰ মাকে ক’লে, "বহুত ঠাণ্ডা হৈছে।"
কিন্তু ক্লাৰাই অনুৰোধ কৰি কান্দিলে আৰু অৱশেষত মাকজনে ক'লে,
«ঠিক আছে - যোৱা। কিন্তু মূৰৰ পৰা ভৰিলৈকে নোমৰ কাপোৰ পিন্ধিবা। আৰু ভোক লাগিলে খাবলৈ এই ডাঙৰ খাদ্যৰ টুকুৰীটো লৈ যোৱা।»

ক্লাৰা ওলাই গ'ল। তাই লিনাৰ খোজৰ চিন অনুসৰণ কৰি বৰফৰ মাজেৰে কুটিৰটো পোৱালৈকে গৈ থাকিল।
দুৱাৰ নকৰাকৈয়ে, ক্লাৰা পোনপটীয়াকৈ সোমাই গৈ জুইৰ কাষত বহিল। তাই নিজৰ খাদ্য খুলি খাবলৈ আৰম্ভ কৰিলে।
"আপুনি আমাৰ সৈতে অলপ ভগাই ল'ব নেকি?" সৰু মানুহবোৰৰ মাজৰ এগৰাকীয়ে নম্ৰভাৱে সুধিলে। "আমি বৰ ভোকাতুৰ।"
"মোৰ বাবেহে মাথোঁ যথেষ্ট আছে," ক্লাৰাই শীতলভাৱে উত্তৰ দিলে, আৰু প্ৰতিটো টুকুৰা খালে।

যেতিয়া তাই শেষ কৰিলে, তেতিয়া এজনে ক’লে,
"আপুনি আমাৰ দুৱাৰমুখ চাফা কৰাত সহায় কৰিবনে? আমি বৰ বুঢ়ী হৈ গৈছো আৰু আমাৰ পিঠি বিষাইছে।"
"নিজেই কৰা," ক্লাৰাই খঙেৰে ক'লে। "মই কোনো দাসী নহয়।"
কিন্তু তেতিয়াই তাইৰ মনত পৰিল যে লিনাই কুটিৰৰ পিছফালে ষ্ট্ৰবেৰী পাইছিল। সেয়েহে তাই ঝাড়ুখন লৈ বাহিৰলৈ গ’ল, অসাৱধানভাৱে ঝাড়ু দিলে আৰু গোটেই সময়ছোৱাত ভোৰভোৰাই থাকিল।

ভিতৰত, তিনিজনী সৰু মানুহে দুখেৰে মূৰ জোকাৰিছিল।
এগৰাকীয়ে ক’লে, «তাই নিৰ্দয়, কাৰণ তাইক বেয়া শিক্ষা দিয়া হৈছে।» «কিন্তু তাই হয়তো শিকিব পাৰিব, যদিও শিক্ষা কঠিন হ’ব।»
তেওঁলোকে তেওঁক বিভিন্ন উপহাৰ দিছিল।

"তাই দেখিব যে তাইৰ কৰ্মবোৰে আনক কেনে প্ৰভাৱিত কৰে," প্ৰথমজনে ক’লে।
"তাইৰ প্ৰকৃত স্বভাৱ তাইক লগ পোৱা সকলোৰে আগত প্ৰকাশ হ'ব, আৰু তাই সেইটো লুকুৱাব নোৱাৰে," দ্বিতীয়জনে ক'লে।
তৃতীয়জনে ক’লে, «আৰু তাই নিজৰ পছন্দৰ ফল ভোগ কৰিব লাগিব, যেতিয়ালৈকে তাইৰ মন সলনি নহয়। যেতিয়াই তাই কথা ক’ব, তেতিয়াই তাইৰ মুখৰ পৰা ভেকুলী আৰু বেং পৰিব।»
ক্লাৰাই বৰফ চাফা কৰি ষ্ট্ৰবেৰী বিচাৰিলে, কিন্তু একো নাপালে। তাই খঙাল আৰু হতাশ হৈ ঘৰলৈ গ'ল।

সেইদিন ধৰি ক্লাৰাৰ বেয়া চৰিত্ৰ আৰু স্বাৰ্থপৰতা সকলোৰে চকুত পৰিবলৈ ধৰিলে। সময় বাগৰাৰ লগে লগে তাইৰ বান্ধৱীসকলে তাইক এৰাই চলিবলৈ ধৰিলে। গাঁৱৰ মানুহে তাইক পাৰ হৈ যোৱাৰ পিছত আৰু হাঁহি নাছিল।
তাই ফুচফুচনি শুনিলে:
"তাই আগতে ভাল আছিল, কিন্তু এতিয়া তাইৰ মাজত কেৱল তিক্ততা আছে।"
কথাখিনিয়ে তাইৰ হৃদয়ত বিন্ধা মাৰিলে, আৰু প্ৰথমবাৰৰ বাবে ক্লাৰাই নিজকে আনৰ দৰে দেখিবলৈ পালে।
ইফালে, লিনাৰ দেউতাকে অৱশেষত সত্যটো উপলব্ধি কৰিলে। তেওঁ এটা কঠিন সিদ্ধান্ত লৈ বিবাহখন ভাঙি দিলে আৰু লিনাক আন ঠাইলৈ লৈ গ’ল।
জীৱনটো পিছলৈ সহজ নাছিল, কিন্তু লিনাই আকৌ মুকলিকৈ উশাহ ল’ব পাৰিছিল। যেতিয়া তাই অন্যায় দেখিছিল আৰু দুখত থকা আনক সহায় কৰিছিল তেতিয়া তাই মাত মাতিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল। কলা আৰু সংগীতত তাইৰ উপহাৰবোৰ বিকশিত হৈছিল।

বছৰ বাগৰি গ'ল, লিনা এগৰাকী জ্ঞানী আৰু প্ৰতিভাশালী নাৰীলৈ ডাঙৰ-দীঘল হ'ল, তেওঁৰ সুন্দৰ এম্ব্ৰইডাৰী আৰু মনোমোহা গীতৰ বাবে গোটেই দেশতে বিখ্যাত হৈ পৰিল।
এদিন শীতকালত, যুৱতী ৰাণী গাঁৱৰ উৎসৱলৈ আহিছিল আৰু বজাৰত লিনাৰ উৎকৃষ্ট কাঁটাৰ কাম দেখিছিল - এনেকুৱা ধুনীয়া টেপেষ্ট্ৰী যিবোৰক যাদুকৰী যেন লাগিছিল।
"এই বিস্ময়বোৰ কোনে সৃষ্টি কৰিছিল?" তেওঁ সুধিলে।
যেতিয়া লিনাই আগবাঢ়ি আহিল, ৰজাই কেৱল তেওঁৰ শিল্পকৰ্ম দেখি আচৰিত হোৱা নাছিল, তেওঁৰ কণ্ঠৰ দয়াশীলতা দেখিও আচৰিত হৈছিল। তেওঁ কোৱা প্ৰতিটো শব্দৰ লগে লগে তেওঁৰ মুখৰ পৰা সোণৰ মুদ্ৰা সৰি পৰিছিল। লিনাই আত্মবিশ্বাসেৰে জিলিকি আছিল, কাৰণ তেওঁ নিজৰ কণ্ঠ আৰু নিজৰ শক্তিত প্ৰকৃত যাদু বিচাৰি পাইছিল।
তাৰ পিছত ৰজাগৰাকীয়ে গাঁওখনলৈ বহুবাৰ গৈছিল, লিনাৰ সৈতে কলা আৰু সংগীত আৰু তেওঁলোকৰ সপোনৰ বিষয়ে কথা পাতিছিল। সময়ৰ লগে লগে তেওঁলোকৰ বন্ধুত্ব প্ৰেমলৈ গভীৰ হৈছিল। অৱশেষত ৰজাগৰাকীয়ে লিনাক সুধিলে,
"তুমি মোক বিয়া কৰাই মোৰ ৰাণী হ’বা নেকি?"
"হয়," লিনাই ক’লে, "মোৰ সকলো হৃদয় দি।"
আৰু তেওঁলোকে বিয়া কৰাইছিল আৰু চিৰদিনৰ বাবে সুখী হৈ বাস কৰিছিল।