காட்டில் மூன்று சிறு ஆண்கள்

ஒரு காலத்தில், ஒரு ஆண் இருந்தான். அவனுடைய மனைவி இறந்துவிட்டதால், அவனுக்கு ஒரே மகள் லீனா இருந்தாள். தூரத்தில், ஒரு விதவை இருந்தாள். அவளுக்கும் கிளாரா என்ற ஒரு மகள் இருந்தாள். ஒரு நாள், அந்த விதவை லீனாவிடம், "உன் அப்பா என்னை திருமணம் செய்து கொண்டால், நீ வசதியாக வாழ்வாய் - பால் குளியல் மற்றும் புதிய பழச்சாறு - அதே நேரத்தில் என் மகளுக்கு வெறும் தண்ணீர் மட்டுமே கிடைக்கும் என்று சொல்" என்றாள்.

லீனா வீட்டிற்குச் சென்று தன் தந்தையிடம் சொன்னாள், அவர் பெருமூச்சு விட்டார், "நான் என்ன செய்ய வேண்டும்? நான் மறுமணம் செய்ய வேண்டுமா வேண்டாமா?" இறுதியாக அவர் காலணியின் அடிப்பகுதியில் துளை இருந்த ஒரு பூட்டை கழற்றிவிட்டு, "இதை ஒரு ஆணியில் தூக்கி மாட்டிக்கொண்டு தண்ணீர் ஊற்று. தண்ணீர் தேங்கினால், நான் மறுமணம் செய்வேன். கசிந்தால், செய்ய மாட்டேன்."

லீனா அவர் சொன்னதைச் செய்தாள். தண்ணீர் தோலை வீங்கச் செய்து துளையை மூடியது, அதனால் அந்த மனிதன் பூட்டைப் பார்த்தபோது, அது விளிம்பு வரை நிரம்பியிருந்தது. சீக்கிரமே, அவள் அந்த விதவையைப் பார்க்கச் சென்றாள், அவர்கள் திருமணம் செய்து கொண்டனர்.

முதலில் எல்லாம் நன்றாகவே இருந்தது. முதல் நாள், லீனா கழுவுவதற்கு பாலும், குடிப்பதற்கு சாறும் வைத்திருந்தாள். கிளாராவுக்கு தண்ணீர் மட்டுமே இருந்தது. ஆனால் மெதுவாக, மாற்றாந்தாய் அந்தப் பெண்களை வித்தியாசமாக நடத்தத் தொடங்கினாள். கிளாராவுக்கு நல்ல ஆடைகளும், இனிப்பான கேக்குகளும் கிடைத்தன, அதே நேரத்தில் லீனாவுக்கு பழைய ஆடைகளும், கடினமான ரொட்டியும் கிடைத்தன. லீனாவின் தந்தை அடிக்கடி பயணம் செய்ததால், விஷயங்கள் எப்படி மாறியுள்ளன என்பதைப் பார்க்கவில்லை. மாற்றாந்தாய் லீனாவை வெறுக்கத் தொடங்கினாள், ஏனெனில் அந்தப் பெண் பாடுவதிலும், ஊசி வேலை செய்வதிலும் திறமையானவளாக இருந்தாள், மேலும் அவள் கிளாராவை விட கனிவானவளாக இருந்தாள். அவளுடைய கருணை, குணம் மற்றும் திறமைகளை அனைவரும் பாராட்டினர். இருப்பினும், ஒவ்வொரு நாளும், மாற்றாந்தாய் அவளிடம் சில புதிய கொடுமைகளைச் செய்தாள், அதை லீனா எந்த புகாரும் இல்லாமல் சகித்துக்கொண்டாள்.

குளிர்காலம் இறுதியாக வந்து, நிலத்தை பனி மற்றும் உறைபனியால் மூடியது. ஒரு கசப்பான காலையில், மாற்றாந்தாய் லினாவை அழைத்து, "இந்த மெல்லிய மேலங்கியை அணிந்து கொண்டு காட்டுக்குள் போ. எனக்கு ஒரு கூடை நிறைய புதிய ஸ்ட்ராபெர்ரிகளை எடுத்து வா, ஏனென்றால் எனக்கு ஸ்ட்ராபெர்ரிகள் மட்டுமே வேண்டும், வேறு எதுவும் வேண்டாம்." என்றார். "ஆனால் அம்மா," என்று லினா சொன்னாள், "பனிக்கு அடியில் நான் எப்படி ஸ்ட்ராபெர்ரிகளைக் கண்டுபிடிப்பது? மேலும் நான் இந்த மெல்லிய மேலங்கியில் உறைந்துவிடுவேன்." "இனி வார்த்தைகள் வேண்டாம்!" என்று அந்தப் பெண் கசந்து, ஒரு துண்டு ரொட்டியுடன் அவளை வெளியே தள்ளினாள்.

லீனா குளிரில் நடுங்கி அழுதுகொண்டிருந்தாள், என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் தவித்தாள். தூரம் வரை பனி படர்ந்திருந்தது. ஆலைக்காரர் அல்லது ரொட்டி செய்பவரின் கதவைத் தட்டலாமா என்று யோசித்தாள், ஆனால் அவர்கள் அவளுடைய கஷ்டத்தை நம்ப மாட்டார்கள் என்று பயந்தாள். அதனால் அவள் தனது மேலங்கியைக் கட்டிக்கொண்டு காடுகளுக்குள் நடந்தாள், மரங்கள் காற்றிலிருந்து அவளுக்கு அடைக்கலம் அளிக்கும் என்று நம்பினாள். விரல்கள் மரத்துப்போகும் வரைக்கும், கால்கள் வலிக்கிற வரைக்கும் நடந்தாள், பிறகு ஒரு குடிசையில் இருந்து புகை வருவதை பார்த்தாள். "நான் அந்த குடிசைக்கு போகிறேன்," என்று தனக்குத்தானே சொல்லிக்கொண்டாள். "குறைந்தபட்சம் நான் அங்கு என்னை சூடாக்கிக் கொள்ள முடியும்."

லீனா கதவைத் தட்டினாள், ஒரு கனிவான குரல், "உள்ளே வாருங்கள், குழந்தைகளே!" என்று அழைத்தது. உள்ளே மூன்று சிறிய ஆண்கள் ஒரு சூடான நெருப்பின் அருகே அமர்ந்திருந்தார்கள். "வணக்கம் ஐயாக்கள்," என்று லீனா சொன்னாள். "நான் மதிய உணவு சாப்பிடும்போது உங்கள் நெருப்பில் என்னை சூடாக்கிக்கொள்ளலாமா?" "சந்தோஷமாக," அவர்கள் பதிலளித்தார்கள். அவள் உட்கார்ந்து தனது ரொட்டித் துண்டை எடுத்து, அந்த சிறிய ஆண்களில் ஒருவர், "உங்கள் ரொட்டியை எங்களுடன் பகிர்ந்து கொள்வீர்களா?" என்று கேட்டார். லீனாவுக்குப் பசியாக இருந்தபோதிலும், அவள் ரொட்டியை நான்கு துண்டுகளாக உடைத்து, சிறியதை தனக்காக வைத்துக்கொண்டு, மற்றவற்றை விருந்தினர்களுக்குக் கொடுத்தாள். "உங்களிடம் உள்ளதை வைத்து நீங்கள் தாராளமாக இருக்கிறீர்கள்," என்று ஒருவர் அன்பாகக் கூறினார்.

சிறிது நேரம் கழித்து, இன்னொருத்தி கேட்டாள், "ஆனால் சொல்லுங்கள், ஏன் ஒரு இளம் பெண் உறைந்த காட்டில் மோசமான உடையில் அலைந்து திரிகிறாள்?" லீனாவின் கண்கள் கண்ணீரால் நிறைந்தன, அவள் எல்லாவற்றையும் அவர்களிடம் சொன்னாள் - இரக்கமற்ற சித்தி, அவளுடைய பயணம் செய்யும் தந்தை, மற்றும் முடியாத வேலை.

மூன்று சிறிய மனிதர்களும் ஒருவரையொருவர் கூர்ந்து பார்த்தார்கள். அவள் சாப்பிட்டு முடிக்கும் வரை அவர்கள் எதுவும் பேசவில்லை. பிறகு ஒருவர் அவளிடம் ஒரு துடைப்பத்தைக் கொடுத்து, "நீ மிகுந்த தைரியத்தைக் காட்டியிருக்கிறாய். நீ போவதற்கு முன், ஒரு சிறிய வேலைக்கு எங்களுக்கு உதவ முடியுமா? நாங்கள் வயதானவர்கள், எங்கள் முதுகுகள் வலிக்கின்றன. எங்கள் வீட்டு வாசலில் உள்ள பனியை நீ தட்டி விடுவாயா?" என்று கேட்டார். "நிச்சயமாக, என் முழு மனதுடன்," என்று லீனா சொன்னாள், அவள் துடைப்பத்தை எடுத்துக்கொண்டு வெளியே சென்று தட்டினாள்.

லினா வேலை செய்து கொண்டிருக்கும்போது, மூவரும் தங்களுக்குள் பேசிக்கொண்டார்கள்.
"அவளுக்கு உண்மையான இதயம் இருக்கிறது," என்று முதலாவது பெண் சொன்னாள். "அவளுக்குத் தனக்கே போதுமானதாக இல்லாவிட்டாலும், அவள் தனது ரொட்டியைத் தாராளமாகப் பகிர்ந்து, எந்தப் புகாரும் இல்லாமல் எங்களுக்கு உதவினாள்."
"அப்படியானால் அவளுக்கு ஆசீர்வாதங்களை வழங்குவோம்," என்று இரண்டாவது பெண் சொன்னாள்.

"ஒவ்வொரு நாளும் அவள் தைரியத்திலும் ஞானத்திலும் வளருவாள் என்று நான் உறுதியளிக்கிறேன்," என்று முதலாவது பெண் கூறினாள். "அவள் உண்மையான வார்த்தைகளைப் பேசும்போது, நல்ல அதிர்ஷ்டம் அவளைத் தங்கம் போல் பின்தொடரும் என்று நான் உறுதியளிக்கிறேன்," என்று இரண்டாவது பெண் கூறினாள். "அவள் தன்னை உண்மையாக நேசிப்பவர்களைக் கண்டுபிடித்து, காலப்போக்கில் மகிழ்ச்சியைக் காண்பாள் என்று நான் உறுதியளிக்கிறேன்," என்று மூன்றாவது பெண் கூறினாள். "அவள் யாராக இருக்கிறாளோ அதற்காக அவளை நேசித்து மதிக்கும் ஒரு ராஜாவைச் சந்திப்பாள்."

அவர்கள் பேசிக்கொண்டிருக்கும்போது, லீனா வாசற்படியைத் துடைத்துக் கொண்டிருந்தாள். பனிக்கு அடியில், அவள் ஒரு அற்புதமான விஷயத்தைக் கண்டுபிடித்தாள் - கனிந்த சிவப்பு நிற ஸ்ட்ராபெர்ரிகள் ஒரு சூடான மண்ணில் வளர்ந்து கொண்டிருந்தன, கோடைக்காலம் அங்கே மறைத்து வைக்கப்பட்டிருப்பது போல் இருந்தது. அவள் ஆச்சரியத்தில் மூச்சு வாங்கி, மகிழ்ச்சியில் தன் கூடையை நிரப்பினாள். லீனா உள்ளே வந்ததும், மூன்று சிறுவர்களும் புன்னகைத்தார்கள். "ஸ்ட்ராபெர்ரிகள் உனக்காக," அவர்கள் கூறினார்கள். "ஆனால் இதை நினைவில் கொள், அன்பான குழந்தையே: நீ கருணைக்கு தகுதியானவள். உன் வீட்டில் நடப்பது சரியில்லை, அது உன் தவறு இல்லை. உன்னால் முடிந்தால், நீ நம்பும் நபர்களிடம் உதவி தேடு - ஒரு அண்டை வீட்டுக்காரர், ஒரு கிராமத்து பெரியவர், நல்ல மனதுடைய யார் வேண்டுமானாலும். எங்களுக்கு சத்தியம் செய்." "நான் சத்தியம் செய்கிறேன்," லீனா சொன்னாள், அவளுக்குள் தைரியம் எழுவது போல் உணர்ந்தாள்.

லினா பனியின் வழியே அவசரமாக வீட்டிற்கு வந்தாள், அவளுடைய இதயம் பல மாதங்களில் இல்லாத அளவுக்கு வெப்பமாக இருந்தது. அவள் வீட்டிற்குள் நுழைந்து ஸ்ட்ராபெர்ரிகளை காட்டியபோது, அவளுடைய மாற்றாந்தாய் மற்றும் கிளாரா ஆச்சரியத்துடன் பார்த்தார்கள்.
"குட் ஈவினிங்," என்று லினா உள்ளே நுழைந்ததும் சொன்னாள்.
அவள் புதிய நம்பிக்கையுடன் பேசுகையில், அவளுடைய உதடுகளிலிருந்து ஒரு தங்க நாணயம் விழுந்தது. அவளுடைய மாற்றாந்தாய் மற்றும் கிளாரா அதிர்ச்சியில் பார்த்தார்கள். லினா காடுகளில் நடந்த எல்லாவற்றையும் அவர்களிடம் சொன்னாள். ஒவ்வொரு வார்த்தையுடனும், அதிக தங்கத் துண்டுகள் விழுந்தன.
விரைவில் அறை முழுவதும் மின்னியது. அதிர்ஷ்டவசமாக, அவளுடைய தந்தை தனது பயணத்திலிருந்து திரும்பி வந்து ஒவ்வொரு வார்த்தையையும் கேட்டார். அவர் தன் மகளின் மெல்லிய முகத்தையும் ஏழை மேலங்கியையும் பார்த்தார், அவமானத்தால் அவரது இதயம் நிரம்பியது.

கிளாரா, தன் அண்ணியின் மகள் இவ்வளவு கவனத்தைப் பெறுவதைப் பார்த்து, கடுமையான பொறாமை அடைந்தாள். "நானும் காட்டுக்கு போகிறேன்!" என்று அவள் கூறினாள். "எனக்கும் மந்திர ஸ்ட்ராபெர்ரிகள் வேண்டும்!" "அடடா, செல்லம்," என்று அவளுடைய அம்மா சொன்னாள், "அது ரொம்ப குளிராக இருக்கு." ஆனால் கிளாரா கெஞ்சினாள், முனங்கினாள், கடைசியில் அம்மா சொன்னாள், "சரி - போ. ஆனால் தலை முதல் கால் வரை ஃபர் அணிந்து வா. உனக்கு பசிக்கும்போது எடுத்துச் செல்ல இந்த பெரிய கூடை நிறைய சாப்பாடு எடுத்துட்டு போ."

கிளாரா புறப்பட்டாள். லீனாவின் கால்தடங்களைப் பின்தொடர்ந்து பனியின் வழியே குடிசைக்கு வந்தாள்.
கதவைத் தட்டாமல், கிளாரா நேராக உள்ளே சென்று நெருப்பின் அருகே உட்கார்ந்தாள். அவள் தனது உணவை எடுத்து சாப்பிட ஆரம்பித்தாள்.
"எங்களுடன் கொஞ்சம் பகிர்ந்து கொள்வீர்களா?" என்று ஒரு சிறுவன் பணிவாகக் கேட்டான். "நாங்கள் மிகவும் பசியுடன் இருக்கிறோம்."
"எனக்கு மட்டும் போதுமானதாக இருக்கிறது," என்று கிளாரா கடுமையாகப் பதிலளித்து, ஒவ்வொரு சிறு துண்டையும் சாப்பிட்டாள்.

அவள் முடித்ததும், ஒருவர் சொன்னாள், "எங்கள் வீட்டு வாசலை பெருக்க உதவுவீர்களா? நாங்கள் மிகவும் வயதானவர்கள், எங்கள் முதுகுகள் வலிக்கின்றன." "நீங்களே செய்யுங்கள்," என்று கிளாரா எரிச்சலுடன் கூறினாள். "நான் வேலைக்காரன் இல்லை." ஆனால் லீனா குடிசைக்கு பின்னால் ஸ்ட்ராபெர்ரிகளைக் கண்டுபிடித்தது அவளுக்கு நினைவுக்கு வந்தது. அதனால் அவள் துடைப்பத்தை எடுத்துக்கொண்டு வெளியே சென்று, கவனக்குறைவாகவும் முணுமுணுக்கவுடனும் பெருக்கினாள்.

உள்ளே, அந்த மூன்று சிறிய ஆண்களும் சோகமாகத் தலையை ஆட்டினார்கள்.
"அவள் இரக்கமற்றவள், ஏனென்றால் அவள் மோசமாகப் பயிற்றுவிக்கப்பட்டாள்," என்று ஒருவர் கூறினார். "ஆனால் அவள் இன்னும் கற்றுக்கொள்ளலாம், இருப்பினும் பாடங்கள் கடினமாக இருக்கும்."
அவர்கள் அவளுக்கு வெவ்வேறு பரிசுகளை வழங்கினார்கள்.

"அவள் செய்த செயல்கள் மற்றவர்களை எப்படி பாதிக்கின்றன என்பதை அவள் பார்ப்பாள்," என்று முதலாவது கூறினாள். "அவளைச் சந்திப்பவர்கள் அனைவருக்கும் அவளுடைய உண்மையான குணம் வெளிப்படும், அவளால் அதை மறைக்க முடியாது," என்று இரண்டாவது கூறினாள். "அவள் தனது தேர்வுகளின் விளைவுகளை சந்திப்பாள், அவள் மாற வேண்டும் என்று அவள் மனதில் தோன்றும் வரை. அவள் பேசும் போதெல்லாம், தவளைகளும் தேரைகளும் அவள் வாயிலிருந்து விழும்," என்று மூன்றாவது கூறினாள். கிளாரா பனியை அகற்றி ஸ்ட்ராபெர்ரிகளைத் தேடினாள், ஆனால் எதுவும் கிடைக்கவில்லை. அவள் கோபமாகவும் விரக்தியாகவும் வீடு திரும்பினாள்.

அந்த நாள் முதல், கிளாராவின் மோசமான குணமும் சுயநலமும் எல்லோருக்கும் தெளிவாகத் தெரிந்தது. போகப் போக அவளுடைய நண்பர்கள் அவளைத் தவிர்க்க ஆரம்பித்தார்கள். அவள் இறந்து போகும்போது கிராமத்தில் இருந்தவர்கள் சிரிக்கவில்லை. அவள் கிசுகிசுப்புகளைக் கேட்டாள்: "அவள் ஒரு காலத்தில் இனிமையாக இருந்தாள், ஆனால் இப்போது அவளிடம் கசப்பு மட்டுமே உள்ளது." அந்த வார்த்தைகள் அவள் இதயத்தை ஊடுருவின, முதல் முறையாக கிளாரா தன்னை மற்றவர்கள் பார்த்தது போல் பார்த்தாள். இதற்கிடையில், லினாவின் தந்தை இறுதியாக உண்மையை உணர்ந்தார். அவர் ஒரு கடினமான முடிவை எடுத்து திருமணத்தை முடித்து, லினாவை வேறு இடத்திற்கு அழைத்துச் சென்றார். அதன் பிறகு வாழ்க்கை எளிதாக இல்லை, ஆனால் லினா மீண்டும் சுதந்திரமாக சுவாசிக்க முடிந்தது. அவள் அநீதியைக் கண்டதும், துன்பப்படுபவர்களுக்கு உதவ ஆரம்பித்தாள். கலை மற்றும் இசையில் அவளுடைய திறமைகள் மலர்ந்தன.

வருடங்கள் கடந்தன, லீனா ஒரு புத்திசாலியான மற்றும் திறமையான பெண்ணாக வளர்ந்தாள், அவளுடைய அழகான எம்பிராய்டரி மற்றும் மயக்கும் பாடல்களுக்காக நாடு முழுவதும் புகழ்பெற்றாள்.
ஒரு குளிர்கால நாளில், இளம் அரசன் கிராம விழாவிற்கு வந்தான், சந்தையில் லீனாவின் அற்புதமான ஊசி வேலைப்பாடுகளைப் பார்த்தான் - அந்த அழகிய திரைச்சீலைகள் மாயாஜாலத்துடன் மின்னியது போல் தோன்றியது.
"இந்த அதிசயங்களை யார் உருவாக்கினார்கள்?" என்று அவன் கேட்டான்.
லீனா முன்னேறியதும், அரசன் அவளுடைய கலைப்படைப்பால் மட்டுமல்ல, அவளுடைய குரலில் இருந்த கருணையாலும் ஆச்சரியப்பட்டான். அவள் பேசிய ஒவ்வொரு வார்த்தையிலும், தங்க நாணயங்கள் அவள் வாயிலிருந்து விழுந்தன. லீனா தன்னம்பிக்கையுடன் பிரகாசித்தாள், ஏனெனில் அவள் தனது சொந்த குரலிலும் தனது சொந்த வலிமையிலும் உண்மையான மாயாஜாலத்தைக் கண்டாள்.
அதன்பிறகு அரசன் பலமுறை கிராமத்திற்குச் சென்று, லீனாவுடன் கலை மற்றும் இசை மற்றும் அவர்களின் கனவுகள் பற்றி பேசினான். காலப்போக்கில், அவர்களின் நட்பு காதலாக ஆழமடைந்தது. இறுதியாக அரசன் லீனாவிடம் கேட்டான்,
"என்னை மணந்து என் ராணியாக இருப்பாயா?"
"ஆம்," என்று லீனா சொன்னாள், "என் முழு மனதுடன்."
அவர்கள் திருமணம் செய்து கொண்டு மகிழ்ச்சியாக வாழ்ந்தார்கள்.