ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਛੋਟੇ ਆਦਮੀ

ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇੱਕ ਆਦਮੀ ਸੀ ਜਿਸਦੀ ਪਤਨੀ ਗੁਜ਼ਰ ਗਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਇਕਲੌਤੀ ਧੀ, ਲੀਨਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਗਈ ਸੀ। ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੂਰ, ਇੱਕ ਵਿਧਵਾ ਵੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ ਜਿਸਦੀ ਇੱਕ ਧੀ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਕਲਾਰਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਦਿਨ, ਵਿਧਵਾ ਨੇ ਲੀਨਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਜੇ ਉਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਰਹੋਗੇ - ਦੁੱਧ ਦੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਅਤੇ ਤਾਜ਼ਾ ਜੂਸ - ਜਦੋਂ ਕਿ ਮੇਰੀ ਧੀ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਸਾਦਾ ਪਾਣੀ ਮਿਲੇਗਾ।"

ਲੀਨਾ ਘਰ ਗਈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਹੌਂਕਾ ਭਰਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ? ਕੀ ਮੈਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ?" ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਬੂਟ ਖਿੱਚਿਆ ਜਿਸਦੇ ਤਲੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਛੇਕ ਸੀ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਇਸਨੂੰ ਇੱਕ ਕਿੱਲ 'ਤੇ ਟੰਗੋ ਅਤੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਪਾਓ। ਜੇ ਇਹ ਪਾਣੀ ਰੋਕਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਦੁਬਾਰਾ ਵਿਆਹ ਕਰਾਂਗੀ। ਜੇ ਇਹ ਲੀਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗੀ।"

ਲੀਨਾ ਨੇ ਉਵੇਂ ਹੀ ਕੀਤਾ ਜਿਵੇਂ ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। ਪਾਣੀ ਨੇ ਚਮੜੇ ਨੂੰ ਫੁਲਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਛੇਕ ਨੂੰ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਇਸ ਲਈ ਜਦੋਂ ਆਦਮੀ ਨੇ ਬੂਟ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਇਹ ਕਿਨਾਰੇ ਤੱਕ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਜਲਦੀ ਹੀ, ਉਹ ਵਿਧਵਾ ਕੋਲ ਗਈ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾ ਲਿਆ।

ਪਹਿਲਾਂ ਤਾਂ ਸਭ ਠੀਕ ਲੱਗਦਾ ਸੀ। ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ, ਲੀਨਾ ਕੋਲ ਧੋਣ ਲਈ ਦੁੱਧ ਅਤੇ ਪੀਣ ਲਈ ਜੂਸ ਸੀ। ਕਲਾਰਾ ਕੋਲ ਸਿਰਫ਼ ਪਾਣੀ ਸੀ। ਪਰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ, ਮਤਰੇਈ ਮਾਂ ਨੇ ਕੁੜੀਆਂ ਨਾਲ ਵੱਖਰਾ ਸਲੂਕ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਕਲਾਰਾ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਕੱਪੜੇ ਅਤੇ ਮਿੱਠੇ ਕੇਕ ਮਿਲੇ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਲੀਨਾ ਨੂੰ ਪੁਰਾਣੇ ਕੱਪੜੇ ਅਤੇ ਸਖ਼ਤ ਰੋਟੀ ਮਿਲੀ। ਲੀਨਾ ਦੇ ਪਿਤਾ ਅਕਸਰ ਸਫ਼ਰ ਕਰਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਚੀਜ਼ਾਂ ਕਿਵੇਂ ਬਦਲ ਗਈਆਂ ਸਨ। ਮਤਰੇਈ ਮਾਂ ਲੀਨਾ ਤੋਂ ਨਾਰਾਜ਼ ਹੋ ਗਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਕੁੜੀ ਗੀਤ ਅਤੇ ਸੂਈ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਹੁਨਰਮੰਦ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹ ਕਲਾਰਾ ਨਾਲੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਦਿਆਲੂ ਸੀ। ਹਰ ਕੋਈ ਉਸਦੀ ਦਿਆਲਤਾ, ਚਰਿੱਤਰ ਅਤੇ ਪ੍ਰਤਿਭਾਵਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਹਰ ਰੋਜ਼, ਉਸਨੂੰ ਮਤਰੇਈ ਮਾਂ ਦੁਆਰਾ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਕੁਝ ਨਵੀਂ ਬੇਰਹਿਮੀ ਮਿਲਦੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਲੀਨਾ ਨੇ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਦੇ ਇਹ ਸਭ ਸਹਿ ਲਿਆ।

ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਸਰਦੀ ਆ ਗਈ, ਜਿਸਨੇ ਜ਼ਮੀਨ ਨੂੰ ਬਰਫ਼ ਅਤੇ ਠੰਡ ਨਾਲ ਢੱਕ ਦਿੱਤਾ। ਇੱਕ ਕੌੜੀ ਸਵੇਰ, ਮਤਰੇਈ ਮਾਂ ਨੇ ਲੀਨਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਪਤਲਾ ਚੋਲਾ ਪਾ ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜਾ। ਮੇਰੇ ਲਈ ਤਾਜ਼ੇ ਸਟ੍ਰਾਬੇਰੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਟੋਕਰੀ ਲੈ ਕੇ ਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਸਟ੍ਰਾਬੇਰੀਆਂ ਹੀ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ।" "ਪਰ ਮਾਂ," ਲੀਨਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਬਰਫ਼ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਸਟ੍ਰਾਬੇਰੀਆਂ ਕਿਵੇਂ ਲੱਭ ਸਕਦੀ ਹਾਂ? ਅਤੇ ਮੈਂ ਇਸ ਪਤਲੇ ਚੋਲੇ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਜੰਮ ਜਾਵਾਂਗੀ।" "ਹੋਰ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ!" ਔਰਤ ਨੇ ਝਿੜਕਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਰੋਟੀ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਨਾਲ ਬਾਹਰ ਧੱਕ ਦਿੱਤਾ।

ਲੀਨਾ ਠੰਢ ਵਿੱਚ ਰੋਂਦੀ ਅਤੇ ਕੰਬਦੀ ਖੜ੍ਹੀ ਸੀ, ਇਹ ਸੋਚਦੀ ਹੋਈ ਕਿ ਕੀ ਕਰੇ। ਬਰਫ਼ ਜਿੱਥੋਂ ਤੱਕ ਉਸਦੀ ਨਜ਼ਰ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਮਿੱਲਰ ਜਾਂ ਬੇਕਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਦਸਤਕ ਦੇਣ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ, ਪਰ ਡਰ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਉਸਦੀ ਹਾਲਤ 'ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰਨਗੇ। ਇਸ ਲਈ ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਚੋਲਾ ਕੱਸ ਕੇ ਲਪੇਟਿਆ ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਗਈ, ਇਹ ਉਮੀਦ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿ ਰੁੱਖ ਉਸਨੂੰ ਹਵਾ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣਗੇ। ਉਹ ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਤੁਰਦੀ ਰਹੀ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਸੁੰਨ ਨਹੀਂ ਹੋ ਗਈਆਂ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪੈਰ ਦੁਖਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਝੌਂਪੜੀ ਵਿੱਚੋਂ ਧੂੰਆਂ ਨਿਕਲਦਾ ਦੇਖਿਆ। "ਮੈਂ ਉਸ ਝੌਂਪੜੀ ਵਿੱਚ ਜਾਵਾਂਗੀ," ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਿਹਾ। "ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਮੈਂ ਉੱਥੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਗਰਮ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹਾਂ।"

ਲੀਨਾ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੜਕਾਇਆ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਦਿਆਲੂ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ, "ਅੰਦਰ ਆਓ, ਬੱਚੀ!" ਅੰਦਰ ਤਿੰਨ ਛੋਟੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਇੱਕ ਨਿੱਘੀ ਅੱਗ ਕੋਲ ਬੈਠੀਆਂ ਸਨ। "ਸ਼ੁਭ ਸਵੇਰ, ਸੱਜਣੋ," ਲੀਨਾ ਨੇ ਕਿਹਾ। "ਕੀ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਗਰਮ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹਾਂ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਦੁਪਹਿਰ ਦਾ ਖਾਣਾ ਖਾਂ?" "ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ," ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਬੈਠ ਗਈ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਰੋਟੀ ਦਾ ਟੁਕੜਾ ਕੱਢਿਆ, ਅਤੇ ਛੋਟੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਰੋਟੀ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਸਾਂਝੀ ਕਰੋਗੇ?" ਭਾਵੇਂ ਲੀਨਾ ਭੁੱਖੀ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਰੋਟੀ ਨੂੰ ਚਾਰ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਤੋੜ ਲਿਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟਾ ਟੁਕੜਾ ਆਪਣੇ ਲਈ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਬਾਕੀ ਆਪਣੇ ਮੇਜ਼ਬਾਨਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। "ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੈ ਉਸ ਨਾਲ ਵੀ ਦਿਆਲੂ ਹੋ," ਇੱਕ ਨੇ ਨਿੱਘ ਨਾਲ ਕਿਹਾ।

ਕੁਝ ਪਲ ਬਾਅਦ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਪਰ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਇੱਕ ਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਇੰਨੇ ਮਾੜੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ ਜੰਮੇ ਹੋਏ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਕਿਉਂ ਭਟਕਦੀ ਹੈ?“ ਲੀਨਾ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ, ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਿਆ - ਬੇਰਹਿਮ ਮਤਰੇਈ ਮਾਂ, ਉਸਦਾ ਯਾਤਰਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪਿਤਾ, ਅਤੇ ਅਸੰਭਵ ਕੰਮ।

ਤਿੰਨ ਛੋਟੇ ਆਦਮੀ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਜਾਣਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖਣ ਲੱਗੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸਦੇ ਖਾਣਾ ਖਤਮ ਕਰਨ ਤੱਕ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ। ਫਿਰ ਇੱਕ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਇੱਕ ਝਾੜੂ ਫੜਾਇਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਹਿੰਮਤ ਦਿਖਾਈ ਹੈ। ਜਾਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਛੋਟੇ ਜਿਹੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਸਾਡੀ ਮਦਦ ਕਰੋਗੇ? ਅਸੀਂ ਬੁੱਢੇ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਸਾਡੀਆਂ ਪਿੱਠਾਂ ਦੁਖਦੀਆਂ ਹਨ। ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਘਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੋਂ ਬਰਫ਼ ਪੂੰਝੋਗੇ?" "ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਪੂਰੇ ਦਿਲ ਨਾਲ," ਲੀਨਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਝਾੜੂ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਪੂੰਝਣ ਲਈ ਬਾਹਰ ਚਲੀ ਗਈ।

ਜਦੋਂ ਲੀਨਾ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਿੰਨਾਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਪਹਿਲੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਉਸਦਾ ਦਿਲ ਸੱਚਾ ਹੈ।" "ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਕੋਲ ਆਪਣੇ ਲਈ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਸੀ, ਪਰ ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਰੋਟੀ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਦਿਲ ਨਾਲ ਵੰਡੀ ਅਤੇ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਦੇ ਸਾਡੀ ਮਦਦ ਕੀਤੀ।" ਦੂਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਫਿਰ ਆਓ ਅਸੀਂ ਉਸਨੂੰ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇਈਏ।"

ਪਹਿਲੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਮੰਨਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹ ਹਰ ਲੰਘਦੇ ਦਿਨ ਦੇ ਨਾਲ ਹੌਸਲੇ ਅਤੇ ਬੁੱਧੀ ਵਿੱਚ ਵਧੇਗੀ।" ਦੂਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਮੰਨਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੱਚੇ ਸ਼ਬਦ ਬੋਲਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਉਸਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰੇਗੀ।" ਤੀਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਅਤੇ ਮੈਂ ਮੰਨਦੀ ਹਾਂ," ਤੀਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਕਿ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਲੱਭੇਗੀ ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਉਸਦੇ ਸੱਚੇ ਰੂਪ ਲਈ ਪਿਆਰ ਕਰਨਗੇ, ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਸਿਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨੂੰ ਜਾਣਨਗੇ। ਉਹ ਇੱਕ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮਿਲੇਗੀ ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਉਸਦੇ ਹੋਣ ਲਈ ਪਿਆਰ ਕਰੇਗਾ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇਵੇਗਾ।"

ਜਦੋਂ ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਲੀਨਾ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦਾ ਦਸਤਾ ਸਾਫ਼ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਬਰਫ਼ ਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਉਸਨੂੰ ਕੁਝ ਅਦਭੁਤ ਚੀਜ਼ ਮਿਲੀ - ਪੱਕੀਆਂ ਲਾਲ ਸਟ੍ਰਾਬੇਰੀਆਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਇੱਕ ਨਿੱਘੇ ਟੁਕੜੇ ਵਿੱਚ ਉੱਗ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਗਰਮੀ ਖੁਦ ਉੱਥੇ ਲੁਕੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਟੋਕਰੀ ਭਰ ਲਈ। ਜਦੋਂ ਲੀਨਾ ਅੰਦਰ ਆਈ, ਤਾਂ ਤਿੰਨ ਛੋਟੇ ਆਦਮੀ ਮੁਸਕਰਾਏ। “ਸਟ੍ਰਾਬੇਰੀਆਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਹਨ," ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ। "ਪਰ ਇਹ ਯਾਦ ਰੱਖੋ, ਪਿਆਰੀ ਬੱਚੀ: ਤੁਸੀਂ ਦਿਆਲਤਾ ਦੇ ਹੱਕਦਾਰ ਹੋ। ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ ਉਹ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਤੁਹਾਡਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਮਦਦ ਲਓ ਜਿਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦੇ ਹੋ - ਇੱਕ ਗੁਆਂਢੀ, ਇੱਕ ਪਿੰਡ ਦਾ ਬਜ਼ੁਰਗ, ਕੋਈ ਵੀ ਜਿਸਦਾ ਦਿਲ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ। ਸਾਨੂੰ ਵਾਅਦਾ ਕਰੋ।" "ਮੈਂ ਵਾਅਦਾ ਕਰਦੀ ਹਾਂ," ਲੀਨਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਕੁਝ ਬਹਾਦਰੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ।

ਲੀਨਾ ਬਰਫ਼ ਵਿੱਚੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਘਰ ਵੱਲ ਗਈ, ਉਸਦਾ ਦਿਲ ਪਿਛਲੇ ਕਈ ਮਹੀਨਿਆਂ ਨਾਲੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਨਿੱਘਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਸਟ੍ਰਾਬੇਰੀਆਂ ਦਿਖਾਈਆਂ, ਤਾਂ ਉਸਦੀ ਮਤਰੇਈ ਮਾਂ ਅਤੇ ਕਲਾਰਾ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਵੇਖਣ ਲੱਗ ਪਏ। "ਸ਼ੁਭ ਸ਼ਾਮ," ਲੀਨਾ ਨੇ ਅੰਦਰ ਕਦਮ ਰੱਖਦਿਆਂ ਕਿਹਾ। ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਨਵੇਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਇੱਕ ਸੋਨੇ ਦਾ ਸਿੱਕਾ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਉਸਦੀ ਮਤਰੇਈ ਮਾਂ ਅਤੇ ਕਲਾਰਾ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਵੇਖਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਲੀਨਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਿਆ ਜੋ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵਾਪਰਿਆ ਸੀ। ਅਤੇ ਹਰ ਸ਼ਬਦ ਨਾਲ, ਹੋਰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਡਿੱਗ ਗਏ। ਜਲਦੀ ਹੀ ਪੂਰਾ ਕਮਰਾ ਚਮਕਣ ਲੱਗਾ। ਅਤੇ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਹੁਣੇ ਹੀ ਆਪਣੀ ਯਾਤਰਾ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆਏ ਸਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਰ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣਿਆ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦਾ ਪਤਲਾ ਚਿਹਰਾ ਅਤੇ ਗਰੀਬ ਚੋਗਾ ਵੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਦਿਲ ਭਰ ਗਿਆ।

ਕਲਾਰਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਤਰੇਈ ਭੈਣ ਨੂੰ ਇੰਨਾ ਧਿਆਨ ਮਿਲਦਾ ਦੇਖ ਕੇ ਬਹੁਤ ਈਰਖਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ। «ਮੈਂ ਵੀ ਜੰਗਲ ਚਲੀ ਜਾਵਾਂਗੀ!» ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। «ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਜਾਦੂਈ ਸਟ੍ਰਾਬੇਰੀ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ!» «ਓਹ ਨਹੀਂ, ਪਿਆਰੀ,» ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, «ਇੱਥੇ ਬਹੁਤ ਠੰਢ ਹੈ।» ਪਰ ਕਲਾਰਾ ਨੇ ਤਰਲੇ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਰੋਈ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਆਖਰਕਾਰ ਮਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, «ਠੀਕ ਹੈ - ਜਾ। ਪਰ ਸਿਰ ਤੋਂ ਪੈਰਾਂ ਤੱਕ ਫਰ ਪਹਿਨ। ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਤੈਨੂੰ ਭੁੱਖ ਲੱਗੇ ਤਾਂ ਖਾਣ ਲਈ ਭੋਜਨ ਦੀ ਇਹ ਵੱਡੀ ਟੋਕਰੀ ਲੈ ਜਾ।»

ਕਲਾਰਾ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਈ। ਉਹ ਬਰਫ਼ ਵਿੱਚ ਲੀਨਾ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੋਈ ਕਾਟੇਜ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਈ। ਬਿਨਾਂ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੜਕਾਏ, ਕਲਾਰਾ ਸਿੱਧੀ ਅੰਦਰ ਗਈ ਅਤੇ ਅੱਗ ਦੇ ਕੋਲ ਬੈਠ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਖਾਣਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਖਾਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। "ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਵੀ ਥੋੜ੍ਹਾ ਸਾਂਝਾ ਕਰੋਗੇ?" ਇੱਕ ਛੋਟੇ ਆਦਮੀ ਨੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ। "ਸਾਨੂੰ ਬਹੁਤ ਭੁੱਖ ਲੱਗੀ ਹੈ।" "ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਲਈ ਹੀ ਹੈ," ਕਲਾਰਾ ਨੇ ਠੰਢੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਹਰ ਟੁਕੜਾ ਖਾ ਗਿਆ।

ਜਦੋਂ ਉਹ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਗਈ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਝਾੜੂ ਮਾਰਨ ਵਿੱਚ ਸਾਡੀ ਮਦਦ ਕਰੋਗੇ? ਅਸੀਂ ਬਹੁਤ ਬੁੱਢੀਆਂ ਹਾਂ ਅਤੇ ਸਾਡੀਆਂ ਪਿੱਠਾਂ ਦੁਖਦੀਆਂ ਹਨ।" "ਆਪਣੇ ਆਪ ਕਰੋ," ਕਲਾਰਾ ਨੇ ਝਿੜਕਿਆ। "ਮੈਂ ਕੋਈ ਨੌਕਰਾਣੀ ਨਹੀਂ ਹਾਂ।" ਪਰ ਫਿਰ ਉਸਨੂੰ ਯਾਦ ਆਇਆ ਕਿ ਲੀਨਾ ਨੂੰ ਝੌਂਪੜੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਸਟ੍ਰਾਬੇਰੀ ਮਿਲੀਆਂ ਸਨ। ਇਸ ਲਈ ਉਸਨੇ ਝਾੜੂ ਖੋਹਿਆ ਅਤੇ ਬਾਹਰ ਚਲੀ ਗਈ, ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਨਾਲ ਝਾੜੂ ਮਾਰਦੀ ਅਤੇ ਬੁੜਬੁੜਾਉਂਦੀ ਰਹੀ।

ਅੰਦਰ, ਤਿੰਨ ਛੋਟੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਉਦਾਸੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਹਿਲਾਏ। “ਉਹ ਦਿਆਲੂ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਨੂੰ ਮਾੜੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ," ਇੱਕ ਨੇ ਕਿਹਾ। "ਪਰ ਉਹ ਅਜੇ ਵੀ ਸਿੱਖ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਸਬਕ ਔਖੇ ਹੋਣਗੇ।" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੋਹਫ਼ੇ ਦਿੱਤੇ।

ਪਹਿਲੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਉਹ ਵੇਖੇਗੀ ਕਿ ਉਸਦੇ ਕੰਮ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।" ਦੂਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਉਸਦਾ ਅਸਲੀ ਸੁਭਾਅ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰਿਆਂ 'ਤੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਵੇਗਾ ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਮਿਲਣਗੇ, ਅਤੇ ਉਹ ਇਸਨੂੰ ਲੁਕਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ।" ਤੀਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਚੋਣਾਂ ਦੇ ਨਤੀਜਿਆਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰੇਗੀ, ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਬਦਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਜਦੋਂ ਵੀ ਉਹ ਬੋਲਦੀ ਹੈ, ਡੱਡੂ ਅਤੇ ਟੌਡ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਡਿੱਗਣਗੇ।" ਕਲਾਰਾ ਨੇ ਬਰਫ਼ ਪਾਈ ਅਤੇ ਸਟ੍ਰਾਬੇਰੀਆਂ ਦੀ ਭਾਲ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਸਨੂੰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ। ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਘਰ ਗਈ।

ਉਸ ਦਿਨ ਤੋਂ, ਕਲਾਰਾ ਦਾ ਮਾੜਾ ਸੁਭਾਅ ਅਤੇ ਸੁਆਰਥ ਸਭਨਾਂ ਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ ਲੱਗਾ। ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸਦੀਆਂ ਸਹੇਲੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਤੋਂ ਦੂਰੀ ਬਣਾਉਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਪਿੰਡ ਦੇ ਲੋਕ ਹੁਣ ਉਸਦੇ ਲੰਘਣ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੇ ਸਨ। ਉਸਨੇ ਫੁਸਫੁਸਾਉਂਦੇ ਸੁਣਿਆ: "ਉਹ ਕਦੇ ਸੁਹਾਵਣੀ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਉਸ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਕੁੜੱਤਣ ਹੀ ਹੈ।" ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਉਤਰ ਗਏ, ਅਤੇ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ, ਕਲਾਰਾ ਨੇ ਸੱਚਮੁੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਖਿਆ ਜਿਵੇਂ ਦੂਸਰੇ ਦੇਖਦੇ ਸਨ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਲੀਨਾ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਆਖਰਕਾਰ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਔਖਾ ਫੈਸਲਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਵਿਆਹ ਖ਼ਤਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਲੀਨਾ ਨੂੰ ਕਿਤੇ ਹੋਰ ਰਹਿਣ ਲਈ ਲੈ ਗਿਆ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਆਸਾਨ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪਰ ਲੀਨਾ ਹੁਣ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਸਾਹ ਲੈ ਸਕਦੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਬੇਇਨਸਾਫ਼ੀ ਵੇਖੀ ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਬੋਲਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਮਦਦ ਕੀਤੀ ਜੋ ਦੁੱਖ ਝੱਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਕਲਾ ਅਤੇ ਸੰਗੀਤ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਹੁਨਰ ਖਿੜ ਗਏ।

ਸਾਲ ਬੀਤਦੇ ਗਏ, ਲੀਨਾ ਇੱਕ ਸਿਆਣੀ ਅਤੇ ਹੁਨਰਮੰਦ ਔਰਤ ਬਣ ਗਈ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਖੂਬਸੂਰਤ ਕਢਾਈ ਅਤੇ ਮਨਮੋਹਕ ਗੀਤਾਂ ਲਈ ਪੂਰੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸੀ। ਇੱਕ ਸਰਦੀਆਂ ਦੇ ਦਿਨ, ਨੌਜਵਾਨ ਰਾਜਾ ਪਿੰਡ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਅਤੇ ਲੀਨਾ ਦੀ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸੂਈ ਦੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਬਾਜ਼ਾਰ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ - ਇੰਨੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਾਲੀਆਂ ਟੇਪਸਟਰੀਆਂ ਕਿ ਉਹ ਜਾਦੂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀਆਂ ਜਾਪਦੀਆਂ ਸਨ। "ਇਹ ਅਜੂਬੇ ਕਿਸਨੇ ਬਣਾਏ?" ਉਸਨੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਜਦੋਂ ਲੀਨਾ ਅੱਗੇ ਆਈ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਉਸਦੀ ਕਲਾਕਾਰੀ ਤੋਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋਇਆ, ਸਗੋਂ ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਦਿਆਲਤਾ ਤੋਂ ਵੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋਇਆ। ਉਸਦੇ ਹਰ ਸ਼ਬਦ ਨਾਲ, ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚੋਂ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੱਕੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਲੀਨਾ ਆਤਮ-ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਸੱਚਾ ਜਾਦੂ ਮਿਲ ਗਿਆ ਸੀ। ਰਾਜਾ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕਈ ਵਾਰ ਪਿੰਡ ਆਇਆ, ਲੀਨਾ ਨਾਲ ਕਲਾ ਅਤੇ ਸੰਗੀਤ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੁਪਨਿਆਂ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੋਸਤੀ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਡੂੰਘੀ ਹੋ ਗਈ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਰਾਜੇ ਨੇ ਲੀਨਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕੀ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰੇਂਗੀ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਰਾਣੀ ਬਣੇਂਗੀ?" "ਹਾਂ," ਲੀਨਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੇਰੇ ਪੂਰੇ ਦਿਲ ਨਾਲ।" ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਹਿਣ ਲੱਗੇ।