जङ्गलका तीन साना मानिसहरू

एकादेशमा, एक जना मानिस थिए जसकी पत्नीको निधन भएको थियो, र उनीसँग उनीहरूको एउटी मात्र छोरी, लिना थिइन्। त्यहाँबाट धेरै टाढा नभएको ठाउँमा एक जना विधवा बस्थिन्, जसकी पनि क्लारा नामकी एउटी छोरी थिइन्। एकदिन, ती विधवाले लिनालाई भनिन्,
“तिम्रो बुबालाई भन कि यदि उहाँले मसँग विवाह गर्नुभयो भने, तिमी सुखसुविधामा बस्नेछ्यौ - दूधको स्नान र ताजा जुस - जबकि मेरी छोरीले सादा पानी मात्र पाउनेछे।”

लिना घर गई र आफ्नो बुबालाई भनी, अनि उहाँले लामो सास फेर्नुभयो,
“मैले के गर्नुपर्छ? मैले फेरि विवाह गरूँ कि नगरूँ?“
अन्त्यमा उहाँले तलुवामा प्वाल भएको आफ्नो बुट खोल्नुभयो र भन्नुभयो,
“यसलाई किलामा झुन्ड्याऊ र यसमा पानी हाल। यदि यसमा पानी अडियो भने, म फेरि विवाह गर्नेछु। यदि पानी चुहियो भने, म गर्नेछैन।“

लिनाले उसले भने जस्तै गरिन्। पानीले छालालाई फुलायो र प्वाल बन्द गर्‍यो, त्यसैले जब ती मानिसले जुत्तामा हेरे, त्यो छेउसम्म भरिएको थियो।
त्यसको लगत्तै, उनी ती विधवाकहाँ गए, र उनीहरूले विवाह गरे।

सुरुमा, सबै कुरा ठीकै देखिन्थ्यो। पहिलो दिन, लिनासँग धुनका लागि दूध र पिउनका लागि जुस थियो। क्लारासँग पानी मात्र थियो।
तर बिस्तारै, सौतेनी आमाले केटीहरूलाई फरक व्यवहार गर्न थालिन्। क्लाराले राम्रा लुगाहरू र गुलिया केकहरू पाई, जबकि लिनाले पुराना लुगाहरू र कडा रोटी पाई। लिनाका बुबा प्रायः यात्रा गरिरहन्थे र कुराहरू कसरी बदलिएका थिए भनेर उनले देखेनन्।
सौतेनी आमाले लिनालाई घृणा गर्न थालिन्, किनभने ती केटी गीत गाउन र सियोको काममा सिपालु थिइन् र उनी क्लाराभन्दा बढी दयालु थिइन्। सबैले उनको दया, चरित्र र प्रतिभाको प्रशंसा गर्थे। यद्यपि, हरेक दिन, उनले सौतेनी आमाबाट कुनै नयाँ क्रूरता पाउँथिन्, र लिनाले कुनै गुनासो नगरी ती सबै सहन्थिन्।

अन्ततः हिउँद आयो, जसले जमिनलाई हिउँ र बरफले ढाक्यो। एउटा चिसो बिहान, सौतेनी आमाले लिनालाई बोलाएर भनिन्,
"यो पातलो ओढ्ने लगाऊ र जङ्गलमा जाऊ। मेरो लागि एक टोकरीभरि ताजा स्ट्रबेरी लिएर आऊ, किनकि म स्ट्रबेरी मात्र खानेछु र अरू केही होइन।"
"तर आमा," लिनाले भनी, "मैले हिउँको मुनि स्ट्रबेरी कसरी भेटाउन सक्छु? अनि म यो पातलो ओढ्नेमा कठ्याङ्ग्रिनेछु।"
"अरू कुनै कुरा नगर!" ती आइमाईले झर्किँदै भनिन्, र एउटा रोटीको टुक्रा मात्र दिएर उसलाई बाहिर धकेलिदिइन्।

के गर्ने होला भनेर सोच्दै, लिना जाडोमा रुँदै र काम्दै उभिइन्। उनले देख्न सक्ने जति टाढासम्म हिउँ फैलिएको थियो। उनले मिलवाला वा पाउरोटी बनाउनेको ढोका ढक्ढकाउने सोचिन्, तर उनीहरूले आफ्नो दुःख पत्याउने छैनन् भन्ने डर उनलाई लाग्यो।
त्यसैले रूखहरूले हावाबाट जोगाउनेछन् भन्ने आशा गर्दै, उनले आफ्नो खास्टो कसिलो गरी बेरिन् र जंगलभित्र हिँडिन्। उनका औंलाहरू लाटा नहुन्जेल र खुट्टा नदुखुन्जेल उनी हिँडिरहिन्, अनि उनले एउटा कुटीबाट धुवाँ उडिरहेको देखिन्।
"म त्यो कुटीमा जान्छु," उनले आफैंलाई भनिन्। "कम्तीमा म त्यहाँ आफूलाई न्यानो त बनाउन सक्छु।"

लिनाले ढोकामा ढकढक गरिन्, र एउटा दयालु आवाजले बोलायो,
“भित्र आऊ, नानी!”
भित्र, तीन जना साना मानिसहरू न्यानो आगोको छेउमा बसिरहेका थिए।
“शुभ प्रभात, महाशयहरू,” लिनाले भनिन्। “के म आफ्नो दिउँसोको खाना खाँदा तपाईंको आगोमा न्यानो हुन सक्छु?”
“खुसीसाथ,” उनीहरूले जवाफ दिए।
उनी बसिन् र आफ्नो रोटीको टुक्रा निकालिन्, र साना मानिसहरूमध्ये एक जनाले भने,
“के तिमी आफ्नो रोटी हामीसँग बाँड्छ्यौ?”
लिना भोकी भए तापनि, उनले रोटीलाई चार टुक्रामा भाँचिन्, सबैभन्दा सानो टुक्रा आफ्नो लागि राखेर र बाँकी आफ्ना आयोजकहरूलाई दिइन्।
“आफूसँग भएको थोरै कुरामा पनि तिमी उदार छौ,” एक जनाले न्यानो भएर भने।

एकछिनपछि, अर्कोले सोध्यो,
“तर हामीलाई भन, एउटी युवती यस्तो झुत्रो लुगा लगाएर जमेको जङ्गलमा किन घुमिरहेकी छिन्?“
लिनाका आँखा आँसुले भरिए, र उनले तिनीहरूलाई सबै कुरा बताइन् - निर्दयी सौतेनी आमा, यात्रामा रहेका आफ्ना बुबा, र त्यो असम्भव कामको बारेमा।

ती तीन साना मानिसहरूले एकअर्कालाई अर्थपूर्ण नजरले हेरे। उनले खाइसक्दासम्म उनीहरूले अरू केही भनेनन्।
त्यसपछि एक जनाले उनलाई एउटा कुचो थमाइदियो र भन्यो,
“तिमीले ठूलो साहस देखाएकी छौ। जानुभन्दा पहिले, के तिमी हामीलाई एउटा सानो काममा मद्दत गर्छ्यौ? हामी बूढा भयौँ, र हाम्रो ढाड दुख्छ। के तिमी हाम्रो पछाडिको ढोकाको सँघारबाट हिउँ बढारिदिन्छ्यौ?“
“खुसीसाथ, मनैदेखि,“ लिनाले भनिन्, र उनले कुचो लिइन् अनि बढार्न बाहिर गइन्।

जब लिना काम गर्दै थिइन्, ती तीन जनाले आपसमा कुरा गरे।
“उनको हृदय साँचो छ,“ पहिलोले भन्यो। “उनीसँग आफ्नै लागि मुस्किलले मात्र पुग्ने भए तापनि, उनले आफ्नो रोटी खुला मनले बाँडिन् र कुनै गुनासो नगरी हामीलाई मद्दत गरिन्।“
“त्यसोभए हामी उनलाई आशिष् दिऔं,“ दोस्रोले भन्यो।

“म वरदान दिन्छु कि हरेक बित्ने दिनसँगै उनी साहस र बुद्धिमा बढ्दै जानेछिन्,” पहिलोले भनिन्।
“म वरदान दिन्छु कि जब उनले साँचो कुरा बोल्नेछिन्, सुन जस्तै सौभाग्यले उनको पछ्याउनेछ,” दोस्रोले भनिन्।
“अनि म वरदान दिन्छु,” तेस्रोले भनिन्, “कि उनले त्यस्ता मानिसहरू भेट्नेछिन् जसले उनको वास्तविक रूपको कदर गर्नेछन्, र समयसँगै खुसी प्राप्त गर्नेछिन्। उनले यस्तो राजालाई भेट्नेछिन् जसले उनी जस्ती छिन् त्यस्तै रूपमा उनलाई माया र कदर गर्नेछन्।”

उनीहरूले कुरा गरिरहँदा, लिना ढोकाको सँघार बढार्दै थिइन्। हिउँमुनि, उनले एउटा अचम्मको कुरा फेला पारिन् - माटोको एउटा न्यानो भागमा पाकेका राता स्ट्रबेरीहरू फलिरहेका थिए, मानौँ त्यहाँ ग्रीष्म ऋतु नै लुकेको थियो।
छक्क पर्दै उनले लामो सास तानिन् र खुसीले आफ्नो टोकरी भरिन्।
जब लिना भित्र आइन्, ती तीन साना मानिसहरू मुस्कुराए।
"स्ट्रबेरीहरू तिम्रो लागि हुन्," उनीहरूले भने। "तर यो कुरा याद राख, प्यारी नानी: तिमी दयाको योग्य छौ। तिम्रो घरमा जे हुन्छ त्यो ठीक होइन, र यो तिम्रो कारणले भएको होइन। जब तिमी सक्छ्यौ, आफूले विश्वास गर्ने व्यक्तिहरूसँग मद्दत माग - कुनै छिमेकी, गाउँको अगुवा, वा असल हृदय भएको जो कोही। हामीलाई वाचा गर।"
"म वाचा गर्छु," आफ्नो मनभित्र केही साहस जागेको महसुस गर्दै लिनाले भनिन्।

लिना हिउँमा हतारिँदै घर फर्किन्, उनको मन महिनौँदेखि भएभन्दा धेरै न्यानो थियो। जब उनी घरभित्र पसिन् र स्ट्रबेरी देखाइन्, उनकी सौतेनी आमा र क्लाराले अचम्म मान्दै हेरे।
“शुभ-सन्ध्या,“ भित्र पस्दै लिनाले भनिन्।
जब उनी नयाँ आत्मविश्वासका साथ बोलिन्, उनको मुखबाट सुनको सिक्का खस्यो। उनकी सौतेनी आमा र क्लाराले छक्क परेर हेरे। लिनाले उनीहरूलाई जङ्गलमा भएका सबै कुरा भनिन्। अनि हरेक शब्दसँगै, अझ धेरै सुनका टुक्राहरू खसे।
छिट्टै पूरै कोठा चम्कियो। अनि भाग्यवश, उनका बुबा भर्खरै आफ्नो यात्राबाट फर्किनुभएको थियो र हरेक शब्द सुन्नुभयो। उहाँले आफ्नी छोरीको दुब्लो अनुहार र पातलो ओढ्ने देख्नुभयो, र उहाँको मन लाजले भरियो।

आफ्नी सौतेनी बहिनीले त्यस्तो ध्यान पाएको देखेर क्लारालाई तीव्र ईर्ष्या लाग्यो।
"म पनि जङ्गल जानेछु!" उनले घोषणा गरिन्। "मलाई आफ्नै जादुमयी स्ट्रबेरीहरू चाहिन्छ!"
"ओहो होइन, नानी," उनकी आमाले भन्नुभयो, "धेरै नै जाडो छ।"
तर क्लाराले बिन्ती र गनगन गरिरहिन्, अनि अन्ततः आमाले भन्नुभयो,
"ठिक छ - जाऊ। तर टाउकोदेखि खुट्टासम्म फरका लुगा लगाऊ। अनि तिमीलाई भोक लाग्दा खानको लागि खानाको यो ठूलो टोकरी लैजाऊ।"

क्लारा बाटो लागी। ऊ हिउँमा लिनाको पाइलाको डोब पछ्याउँदै त्यो सानो घरसम्म पुगी।
ढोका ढकढकाउने कष्ट नै नगरी, क्लारा सिधै भित्र पसी र आगोको छेउमा बसी। उसले आफ्नो खानेकुरा खोली र खान थाली।
“के तिमी हामीलाई पनि अलिकति बाँड्छ्यौ?“ ती साना मानिसहरूमध्ये एक जनाले नम्रतापूर्वक सोध्यो। “हामीलाई निकै भोक लागेको छ।“
“मसँग मेरो लागि मात्र पुग्ने जति छ,“ क्लाराले रुखो स्वरमा जवाफ दिई, र एक टुक्रा पनि नछाडी सबै खाइदिई।

जब उनले सकिन्, एकजनाले भनिन्,
“के तिमी हाम्रो ढोकाको डिल बढार्न मद्दत गर्छ्यौ? हामी धेरै बूढा भयौं र हाम्रो ढाड दुख्छ।“
“आफै गर,“ क्लारा झर्किइन्। “म कुनै नोकर होइन।“
तर त्यसपछि उनलाई याद आयो कि लिनाले कुटीको पछाडि स्ट्रबेरी भेट्टाएकी थिइन्। त्यसैले उनले कुचो खोसिन् र बाहिर गइन्, जथाभावी बढार्दै र गनगन गर्दै।

भित्र, तीन साना मानिसहरूले दुःखी हुँदै टाउको हल्लाए।
"उनी निर्दयी छिन् किनभने उनलाई राम्ररी सिकाइएको छैन," एक जनाले भने। "तर उनले अझै पनि सिक्न सक्छिन्, यद्यपि पाठहरू कठिन हुनेछन्।"
उनीहरूले उनलाई फरक उपहारहरू प्रदान गरे।

"उनको कामले अरूलाई कसरी असर गर्छ भनेर उनले देख्नेछिन्," पहिलोले भन्यो।
"उनलाई भेट्ने सबैको सामु उनको वास्तविक स्वभाव प्रकट हुनेछ, र उनले यसलाई लुकाउन सक्नेछैनन्," दोस्रोले भन्यो।
"र जबसम्म उनले आफ्नो मनदेखि परिवर्तन हुने अठोट गर्दिनन्, तबसम्म उनले आफ्नो छनौटको परिणाम भोग्नुपर्नेछ। जब-जब उनी बोल्छिन्, उनको मुखबाट भ्यागुता र पाहाहरू खस्नेछन्," तेस्रोले भन्यो।
क्लाराले हिउँ बढारी र स्ट्रबेरीहरू खोजी, तर एउटा पनि भेटिन। उनी क्रोधित र निराश भएर घर फर्की।

त्यस दिनदेखि, क्लाराको खराब चरित्र र स्वार्थ सबैका लागि स्पष्ट भयो। समय बित्दै जाँदा, उनका साथीहरूले उनलाई बेवास्ता गर्न थाले। उनी त्यहाँबाट हिँड्दा गाउँका मानिसहरूले मुस्कुराउन छाडे।
उनले कानेखुसी सुनिन्:
“उनी पहिले कति राम्रो स्वभावकी थिइन्, तर अहिले उनीमा केवल तितोपन मात्र छ।“
ती शब्दहरूले उनको मुटु छेड्यो, र पहिलो पटक, क्लाराले साँच्चै आफूलाई अरूले जस्तै गरी हेरिन्।
यसैबीच, लिनाका बुबाले अन्ततः सत्य बुझेर आफ्ना आँखा खोलेका थिए। उनले एउटा कठिन निर्णय लिए र वैवाहिक सम्बन्ध तोडे, अनि लिनालाई लिएर अन्तै बस्न गए।
त्यसपछि जीवन सजिलो थिएन, तर लिनाले फेरि स्वतन्त्र रूपमा सास फेर्न सकिन्। उनले अन्याय देख्दा बोल्न थालिन् र दुःख पाइरहेका अरू मानिसहरूलाई मद्दत गरिन्। कला र सङ्गीतमा उनको प्रतिभा फक्रियो।

वर्षौं बित्दै गए, लिना एक बुद्धिमती र प्रतिभाशाली महिलाको रूपमा हुर्किन्, जो आफ्नो सुन्दर बुट्टा भर्ने कला र मनमोहक गीतहरूको लागि देशभरि प्रख्यात भइन्।
एक जाडोको दिन, युवा राजा गाउँको महोत्सवमा आए र बजारमा प्रदर्शन गरिएको लिनाको उत्कृष्ट सियोको काम देखे - यति सुन्दर पर्दाहरू कि तिनीहरू जादुले चम्किएजस्तो देखिन्थे।
"यी आश्चर्यजनक कुराहरू कसले बनाएको हो?" उनले सोधे।
जब लिना अगाडि बढिन्, राजा उनको कलाकृतिबाट मात्र होइन, उनको आवाजमा भएको दयालुपनबाट पनि छक्क परे। उनले बोलेको हरेक शब्दसँगै, उनको मुखबाट सुनका सिक्काहरू खस्थे। लिना आत्मविश्वासले चम्किरहेकी थिइन्, किनभने उनले आफ्नै आवाज र आफ्नै शक्तिमा साँचो जादु भेटाएकी थिइन्।
त्यसपछि राजा धेरै पटक गाउँमा आए, र लिनासँग कला, सङ्गीत र उनीहरूका सपनाहरूको बारेमा कुरा गरे। समय बित्दै जाँदा, उनीहरूको मित्रता प्रेममा परिणत भयो। अन्तमा राजाले लिनालाई सोधे,
"के तिमी मसँग विवाह गरेर मेरी रानी बन्छ्यौ?"
"हुन्छ," लिनाले भनिन्, "मेरो सम्पूर्ण हृदयले।"
अनि उनीहरूले विवाह गरे र सधैंभरि खुसीसाथ सँगै बसे।