ຊາຍນ້ອຍສາມຄົນໃນປ່າ

ກາລະຄັ້ງໜຶ່ງນານມາແລ້ວ, ມີຊາຍຄົນໜຶ່ງທີ່ພັນລະຍາຂອງລາວໄດ້ເສຍຊີວິດໄປ, ປະໃຫ້ລາວຢູ່ກັບລູກສາວພຽງຄົນດຽວຂອງພວກເຂົາ, ຊື່ວ່າ ລີນາ. ຢູ່ບໍ່ໄກປານໃດ, ມີແມ່ໝ້າຍຄົນໜຶ່ງອາໄສຢູ່ ເຊິ່ງລາວກໍມີລູກສາວໜຶ່ງຄົນເຊັ່ນກັນ, ຊື່ວ່າ ຄລາຣາ. ມື້ໜຶ່ງ, ແມ່ໝ້າຍໄດ້ເວົ້າກັບລີນາວ່າ,
“ຈົ່ງໄປບອກພໍ່ຂອງເຈົ້າວ່າ ຖ້າລາວແຕ່ງງານກັບຂ້ອຍ, ເຈົ້າຈະໄດ້ຢູ່ຢ່າງສຸກສະບາຍ - ໄດ້ອາບນໍ້ານົມ ແລະ ດື່ມນໍ້າໝາກໄມ້ສົດ - ໃນຂະນະທີ່ລູກສາວຂອງຂ້ອຍຈະໄດ້ດື່ມພຽງແຕ່ນໍ້າລ້າໆ.“

ລີນາກັບເມືອເຮືອນ ແລະ ບອກພໍ່ຂອງນາງ, ແລະ ເພິ່ນກໍຖອນຫາຍໃຈ,
“ພໍ່ຄວນເຮັດແນວໃດດີ? ພໍ່ຄວນແຕ່ງງານໃໝ່ ຫຼື ບໍ່?“
ໃນທີ່ສຸດ ເພິ່ນກໍຖອດເກີບຍາວທີ່ມີຮູຢູ່ພື້ນເກີບອອກ ແລ້ວເວົ້າວ່າ,
“ເອົາເກີບນີ້ໄປແຂວນໃສ່ຕະປູ ແລ້ວຖອກນໍ້າໃສ່. ຖ້າມັນເກັບນໍ້າໄວ້ໄດ້, ພໍ່ຈະແຕ່ງງານໃໝ່. ຖ້າມັນຮົ່ວ, ພໍ່ຈະບໍ່ແຕ່ງ.“

ລີນາໄດ້ເຮັດຕາມທີ່ລາວບອກ. ນ້ຳໄດ້ເຮັດໃຫ້ໜັງພອງຂຶ້ນ ແລະ ອັດຮູໄວ້, ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອຊາຍຄົນນັ້ນເບິ່ງທີ່ເກີບ, ມັນກໍເຕັມປ່ຽມ.
ບໍ່ດົນຫຼັງຈາກນັ້ນ, ລາວໄດ້ໄປຫາແມ່ໝ້າຍ, ແລະ ພວກເຂົາກໍໄດ້ແຕ່ງງານກັນ.

ໃນຕອນທຳອິດ, ທຸກຢ່າງເບິ່ງຄືວ່າຈະໄປໄດ້ດີ. ໃນມື້ທຳອິດ, ລີນາມີນົມໄວ້ອາບ ແລະ ມີນ້ຳໝາກໄມ້ໄວ້ດື່ມ. ຄລາຣາມີພຽງແຕ່ນ້ຳ.
ແຕ່ຄ່ອຍໆ, ແມ່ລ້ຽງກໍເລີ່ມປະຕິບັດຕໍ່ເດັກຍິງທັງສອງແຕກຕ່າງກັນ. ຄລາຣາໄດ້ຮັບເຄື່ອງນຸ່ງທີ່ງົດງາມ ແລະ ເຂົ້າໜົມເຄັກຫວານ, ໃນຂະນະທີ່ລີນາໄດ້ຊຸດເກົ່າໆ ແລະ ເຂົ້າຈີ່ແຂງໆ. ພໍ່ຂອງລີນາເດີນທາງຢູ່ເລື້ອຍໆ ແລະ ບໍ່ໄດ້ເຫັນວ່າສິ່ງຕ່າງໆປ່ຽນແປງໄປແນວໃດ.
ແມ່ລ້ຽງເລີ່ມຄຽດຊັງລີນາ, ເພາະວ່າເດັກຍິງຄົນນີ້ມີພອນສະຫວັນໃນການຮ້ອງເພງ ແລະ ການຫຍິບປັກຖັກຮ້ອຍ ແລະ ນາງກໍໃຈດີກວ່າຄລາຣາ. ທຸກຄົນຍົກຍ້ອງຄວາມໃຈດີ, ນິດໄສ ແລະ ພອນສະຫວັນຂອງນາງ. ເຖິງຢ່າງໃດກໍຕາມ, ໃນແຕ່ລະມື້, ນາງໄດ້ພົບກັບຄວາມໂຫດຮ້າຍໃໝ່ໆທີ່ແມ່ລ້ຽງມອບໃຫ້, ແລະ ລີນາກໍອົດທົນກັບທຸກຢ່າງໂດຍບໍ່ຈົ່ມຈັກຄຳ.

ໃນທີ່ສຸດ ລະດູໜາວ ກໍມາຮອດ, ປົກຄຸມພື້ນດິນດ້ວຍຫິມະ ແລະ ນ້ຳກ້ອນ. ໃນເຊົ້າທີ່ໜາວເຢັນມື້ໜຶ່ງ, ແມ່ລ້ຽງໄດ້ເອີ້ນ ລີນາ ມາ ແລະ ເວົ້າວ່າ,
“ຈົ່ງໃສ່ເສື້ອຄຸມບາງໆນີ້ ແລ້ວເຂົ້າໄປໃນປ່າ. ເອົາສະຕໍເບີຣີສົດມາໃຫ້ຂ້ອຍເຕັມກະຕ່າ, ເພາະວ່າຂ້ອຍຢາກໄດ້ແຕ່ສະຕໍເບີຣີ ແລະ ບໍ່ເອົາຫຍັງອື່ນອີກ.“
“ແຕ່ແມ່,“ ລີນາ ເວົ້າ, “ລູກຈະໄປຫາສະຕໍເບີຣີຢູ່ກ້ອງຫິມະໄດ້ແນວໃດ? ແລະ ລູກກໍຈະໜາວຕາຍໃນເສື້ອຄຸມບາງໆນີ້.“
“ບໍ່ຕ້ອງເວົ້າຫຍັງອີກ!“ ແມ່ຍິງຄົນນັ້ນຮ້າຍໃສ່, ແລະ ຍູ້ລາວອອກໄປ ພ້ອມກັບເປືອກເຂົ້າຈີ່ພຽງຕ່ອນດຽວ.

ລີນາຢືນຮ້ອງໄຫ້ ແລະ ສັ່ນເທົາດ້ວຍຄວາມໜາວເຢັນ, ບໍ່ຮູ້ວ່າຈະເຮັດແນວໃດດີ. ຫິມະປົກຄຸມໄປໄກເທົ່າທີ່ນາງຈະແນມເຫັນ. ນາງຄິດທີ່ຈະໄປເຄາະປະຕູເຮືອນຂອງຊ່າງໂມ້ແປ້ງ ຫຼື ຄົນເຮັດເຂົ້າຈີ່, ແຕ່ກໍຢ້ານວ່າພວກເຂົາຈະບໍ່ເຊື່ອເລື່ອງຄວາມທຸກຍາກຂອງນາງ.
ດັ່ງນັ້ນ ນາງຈຶ່ງຫົ່ມຜ້າຄຸມຂອງນາງໃຫ້ແໜ້ນ ແລະ ຍ່າງເຂົ້າໄປໃນປ່າ, ໂດຍຫວັງວ່າຕົ້ນໄມ້ຈະຊ່ວຍບັງລົມໃຫ້ນາງໄດ້. ນາງຍ່າງໄປຈົນນິ້ວມືມຶນຊາ ແລະ ຕີນກໍເຈັບປວດ, ແລ້ວນາງກໍເຫັນຄວັນໄຟລອຍຂຶ້ນມາຈາກກະທ່ອມຫຼັງໜຶ່ງ.
“ຂ້ອຍຈະໄປທີ່ກະທ່ອມຫຼັງນັ້ນ,“ ນາງບອກກັບຕົນເອງ. “ຢ່າງໜ້ອຍຂ້ອຍກໍສາມາດເຮັດໃຫ້ຕົນເອງອົບອຸ່ນຢູ່ທີ່ນັ້ນໄດ້.“

ລີນາ ເຄາະປະຕູ, ແລະ ມີສຽງທີ່ອ່ອນໂຍນ ຮ້ອງຂຶ້ນວ່າ,
"ເຂົ້າມາເລີຍ, ເດັກນ້ອຍ!"
ຢູ່ທາງໃນ ມີຊາຍຮ່າງນ້ອຍສາມຄົນ ນັ່ງຢູ່ຂ້າງກອງໄຟທີ່ອົບອຸ່ນ.
"ສະບາຍດີຕອນເຊົ້າ, ທ່ານ," ລີນາ ເວົ້າ. "ຂ້ອຍຂໍຜີງໄຟໃຫ້ຮ່າງກາຍອົບອຸ່ນ ໃນຂະນະທີ່ກິນອາຫານທ່ຽງ ໄດ້ບໍ່?"
"ດ້ວຍຄວາມຍິນດີ," ພວກເຂົາຕອບ.
ລາວນັ່ງລົງ ແລະ ເອົາຂອບເຂົ້າຈີ່ຂອງລາວອອກມາ, ແລະ ໜຶ່ງໃນຊາຍຮ່າງນ້ອຍ ກໍເວົ້າວ່າ,
"ເຈົ້າຈະແບ່ງເຂົ້າຈີ່ຂອງເຈົ້າ ໃຫ້ພວກເຮົາໄດ້ບໍ່?"
ເຖິງແມ່ນວ່າ ລີນາ ຈະຫິວ, ລາວກໍໄດ້ຫັກເຂົ້າຈີ່ອອກເປັນສີ່ຕອນ, ເກັບຕອນທີ່ນ້ອຍທີ່ສຸດໄວ້ໃຫ້ຕົນເອງ ແລະ ເອົາສ່ວນທີ່ເຫຼືອໃຫ້ກັບເຈົ້າບ້ານ.
"ເຈົ້າເປັນຄົນໃຈກວ້າງ ທັງທີ່ມີຂອງພຽງໜ້ອຍດຽວ," ຄົນໜຶ່ງເວົ້າດ້ວຍຄວາມອົບອຸ່ນ.

ຫຼັງຈາກນັ້ນຄາວໜຶ່ງ, ອີກຄົນໜຶ່ງກໍຖາມວ່າ,
“ແຕ່ບອກພວກເຮົາແດ່, ເປັນຫຍັງຍິງສາວຈຶ່ງມາເລາະໃນປ່າທີ່ໜາວຈັດ ດ້ວຍເຄື່ອງນຸ່ງທີ່ບາງໆແນວນີ້?“
ຕາຂອງລີນາເຕັມໄປດ້ວຍນ້ຳຕາ, ແລະ ນາງກໍໄດ້ເລົ່າທຸກຢ່າງໃຫ້ພວກເຂົາຟັງ - ທັງເລື່ອງແມ່ລ້ຽງທີ່ໃຈຮ້າຍ, ພໍ່ທີ່ອອກເດີນທາງ, ແລະ ວຽກທີ່ບໍ່ມີທາງເຮັດໄດ້.

ຊາຍຮ່າງນ້ອຍສາມຄົນເບິ່ງໜ້າກັນດ້ວຍສາຍຕາທີ່ເຂົ້າໃຈກັນ. ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ເວົ້າຫຍັງອີກຈົນກວ່າລາວຈະກິນແລ້ວ.
ຈາກນັ້ນ ຄົນໜຶ່ງໄດ້ຍື່ນຟອຍກວາດໃຫ້ລາວ ແລະ ເວົ້າວ່າ,
“ເຈົ້າໄດ້ສະແດງໃຫ້ເຫັນເຖິງຄວາມກ້າຫານອັນຍິ່ງໃຫຍ່. ກ່ອນທີ່ເຈົ້າຈະໄປ, ເຈົ້າຈະຊ່ວຍພວກເຮົາເຮັດວຽກນ້ອຍໆໜຶ່ງໄດ້ບໍ? ພວກເຮົາເຖົ້າແລ້ວ, ແລະ ຫຼັງຂອງພວກເຮົາກໍເຈັບປວດ. ເຈົ້າຊ່ວຍກວາດຫິມະອອກຈາກຂັ້ນໄດປະຕູຫຼັງບ້ານຂອງພວກເຮົາໄດ້ບໍ?“
“ດ້ວຍຄວາມຍິນດີ ແລະ ເຕັມໃຈທີ່ສຸດ,“ ລີນາ ເວົ້າ, ແລະ ລາວກໍຈັບເອົາຟອຍກວາດ ແລ້ວຍ່າງອອກໄປທາງນອກເພື່ອປັດກວາດ.

ໃນຂະນະທີ່ລີນາເຮັດວຽກ, ທັງສາມຄົນກໍໄດ້ລົມກັນ.
“ນາງມີຈິດໃຈທີ່ບໍລິສຸດ,” ຜູ້ທີໜຶ່ງເວົ້າ. “ເຖິງແມ່ນວ່ານາງແທບຈະບໍ່ມີພຽງພໍສຳລັບຕົນເອງ, ນາງກໍຍັງແບ່ງປັນເຂົ້າຈີ່ຂອງນາງຢ່າງເຕັມໃຈ ແລະ ຊ່ວຍເຫຼືອພວກເຮົາໂດຍບໍ່ຈົ່ມເລີຍ.”
“ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຮົາຈົ່ງໃຫ້ພອນແກ່ນາງເຖີດ,” ຜູ້ທີສອງເວົ້າ.

“ຂ້ອຍຂໍປະທານພອນໃຫ້ນາງເຕີບໃຫຍ່ຂຶ້ນພ້ອມກັບຄວາມກ້າຫານ ແລະ ສະຕິປັນຍາໃນແຕ່ລະມື້ທີ່ຜ່ານໄປ,” ຜູ້ທີໜຶ່ງກ່າວ.
“ຂ້ອຍຂໍປະທານພອນໃຫ້ເມື່ອນາງກ່າວຄຳສັດຈິງ, ຄວາມໂຊກດີຈະຕິດຕາມນາງໄປຄືກັນກັບຄຳ,” ຜູ້ທີສອງກ່າວ.
“ແລະ ຂ້ອຍຂໍປະທານພອນໃຫ້,” ຜູ້ທີສາມກ່າວ, “ນາງໄດ້ພົບກັບຄົນທີ່ຈະຮັກແພງ ແລະ ເຫັນຄຸນຄ່າໃນຕົວຕົນທີ່ແທ້ຈິງຂອງນາງ, ແລະ ໄດ້ພົບກັບຄວາມສຸກໃນທີ່ສຸດ. ນາງຈະໄດ້ພົບກັບພະລາຊາທີ່ຈະຮັກ ແລະ ເຫັນຄຸນຄ່າຂອງນາງໃນແບບທີ່ນາງເປັນ.”

ໃນຂະນະທີ່ພວກເຂົາກຳລັງລົມກັນ, ລີນາກຳລັງກວາດໜ້າປະຕູເຮືອນ. ຢູ່ກ້ອງຫິມະ, ນາງໄດ້ຄົ້ນພົບສິ່ງທີ່ມະຫັດສະຈັນ - ໝາກສະຕໍເບີຣີສີແດງສຸກກຳລັງປົ່ງຂຶ້ນຢູ່ເທິງດິນທີ່ອົບອຸ່ນ, ຄືກັບວ່າລະດູຮ້ອນໄດ້ຖືກເຊື່ອງໄວ້ຢູ່ທີ່ນັ້ນ.
ນາງຮ້ອງອຸທານຂຶ້ນ ແລະ ເກັບໝາກໄມ້ໃສ່ກະຕ່າຈົນເຕັມດ້ວຍຄວາມດີໃຈ.
ເມື່ອລີນາຍ່າງເຂົ້າໄປທາງໃນ, ຊາຍຮ່າງນ້ອຍທັງສາມຄົນກໍຍິ້ມ.
“ໝາກສະຕໍເບີຣີເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນສຳລັບເຈົ້າ,“ ພວກເຂົາເວົ້າ. “ແຕ່ຈົ່ງຈື່ໄວ້ເດີ້, ເດັກນ້ອຍທີ່ຮັກ: ເຈົ້າສົມຄວນໄດ້ຮັບຄວາມເມດຕາ. ສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນຢູ່ໃນເຮືອນຂອງເຈົ້າແມ່ນບໍ່ຖືກຕ້ອງ, ແລະ ມັນບໍ່ແມ່ນຄວາມຜິດຂອງເຈົ້າ. ເມື່ອໃດທີ່ເຈົ້າສາມາດເຮັດໄດ້, ຈົ່ງຊອກຫາຄວາມຊ່ວຍເຫຼືອຈາກຄົນທີ່ເຈົ້າໄວ້ໃຈ - ເພື່ອນບ້ານ, ຜູ້ເຖົ້າຜູ້ແກ່ໃນໝູ່ບ້ານ, ຫຼື ໃຜກໍຕາມທີ່ມີຈິດໃຈດີ. ສັນຍາກັບພວກເຮົາເດີ້.“
“ຂ້ອຍສັນຍາ,“ ລີນາເວົ້າ, ພ້ອມກັບຮູ້ສຶກເຖິງຄວາມກ້າຫານບາງຢ່າງທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນຕົວຂອງນາງ.

ລີນາຮີບຟ້າວກັບບ້ານຜ່ານຫິມະ, ຫົວໃຈຂອງນາງອົບອຸ່ນຂຶ້ນກວ່າທີ່ເຄີຍເປັນມາໃນຫຼາຍເດືອນ. ເມື່ອນາງເຂົ້າໄປໃນເຮືອນ ແລະ ເອົາສະຕໍເບີຣີໃຫ້ເບິ່ງ, ແມ່ລ້ຽງຂອງນາງ ແລະ ຄລາຣາ ຈ້ອງມອງດ້ວຍຄວາມປະຫຼາດໃຈ.
“ສະບາຍດີຕອນແລງ,” ລີນາເວົ້າຂະນະທີ່ນາງຍ່າງເຂົ້າໄປຂ້າງໃນ.
ຂະນະທີ່ນາງເວົ້າດ້ວຍຄວາມໝັ້ນໃຈແບບໃໝ່, ຫຼຽນຄຳໜຶ່ງຫຼຽນກໍຕົກລົງມາຈາກສົບຂອງນາງ. ແມ່ລ້ຽງຂອງນາງ ແລະ ຄລາຣາ ຈ້ອງມອງດ້ວຍຄວາມຕົກໃຈ. ລີນາເລົ່າທຸກສິ່ງທຸກຢ່າງທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນປ່າໃຫ້ພວກເຂົາຟັງ. ແລະ ທຸກໆຄຳເວົ້າ, ກໍມີຫຼຽນຄຳຕົກລົງມາຕື່ມອີກ.
ບໍ່ດົນທັງຫ້ອງກໍເປັ່ງປະກາຍລະຍິບລະຍັບ. ແລະ ດ້ວຍຄວາມໂຊກດີ, ພໍ່ຂອງນາງຫາກໍກັບມາຈາກການເດີນທາງຂອງລາວ ແລະ ໄດ້ຍິນທຸກຄຳເວົ້າ. ລາວເຫັນໃບໜ້າທີ່ຈ່ອຍຜອມ ແລະ ເສື້ອຄຸມທີ່ເກົ່າຂາດຂອງລູກສາວ, ແລະ ຄວາມລະອາຍໃຈກໍເຕັມໄປໃນຫົວໃຈຂອງລາວ.

ຄລາຣາ, ເມື່ອເຫັນນ້ອງສາວຕ່າງແມ່ໄດ້ຮັບຄວາມສົນໃຈຫຼາຍແບບນັ້ນ, ກໍຮູ້ສຶກອິດສາຢ່າງແຮງ.
“ຂ້ອຍກໍຈະໄປປ່າຄືກັນ!“ ນາງປະກາດ. “ຂ້ອຍຢາກໄດ້ສະຕໍເບີຣີວິເສດເປັນຂອງຕົນເອງ!“
“ໂອ້ ບໍ່ໄດ້ເດີ້ລູກຮັກ,“ ແມ່ຂອງນາງເວົ້າ, “ອາກາດມັນໜາວເກີນໄປ.“
ແຕ່ ຄລາຣາ ໄດ້ອ້ອນວອນ ແລະ ງໍແງ ຈົນໃນທີ່ສຸດແມ່ກໍເວົ້າວ່າ,
“ຕົກລົງ - ໄປກໍໄປ. ແຕ່ຕ້ອງນຸ່ງຊຸດຂົນສັດຕັ້ງແຕ່ຫົວຈົນຮອດຕີນເດີ້. ແລະ ເອົາກະຕ່າອາຫານໜ່ວຍໃຫຍ່ນີ້ໄປນຳ ເພື່ອຕອນທີ່ລູກຫິວ.“

ຄລາຣາ ອອກເດີນທາງ. ລາວຍ່າງຕາມຮອຍຕີນຂອງ ລີນາ ຜ່ານຫິມະ ຈົນມາຮອດກະທ່ອມ.
ໂດຍບໍ່ສົນໃຈທີ່ຈະເຄາະປະຕູ, ຄລາຣາ ຍ່າງຊື່ເຂົ້າໄປເລີຍ ແລະ ນັ່ງລົງຂ້າງກອງໄຟ. ລາວແກະຫໍ່ອາຫານຂອງລາວອອກ ແລະ ເລີ່ມກິນ.
“ເຈົ້າຈະແບ່ງໃຫ້ພວກເຮົາກິນນຳແດ່ໄດ້ບໍ່?“ ຊາຍຮ່າງນ້ອຍຄົນໜຶ່ງຖາມຢ່າງສຸພາບ. “ພວກເຮົາຫິວຫຼາຍ.“
“ຂ້ອຍມີພໍສຳລັບຕົວຂ້ອຍເອງເທົ່ານັ້ນ,“ ຄລາຣາ ຕອບຢ່າງເຢັນຊາ, ແລະ ກິນຈົນໝົດກ້ຽງ.

ເມື່ອລາວເຮັດສຳເລັດແລ້ວ, ຜູ້ໜຶ່ງກໍເວົ້າວ່າ,
“ເຈົ້າຈະຊ່ວຍພວກເຮົາກວາດໜ້າປະຕູເຮືອນໄດ້ບໍ? ພວກເຮົາເຖົ້າເກີນໄປ ແລະ ປວດຫຼັງຫຼາຍ.“
“ເຮັດເອົາເອງເທາະ,“ ຄລາຣາ ເວົ້າກະແທກສຽງ. “ຂ້ອຍບໍ່ແມ່ນຄົນຮັບໃຊ້.“
ແຕ່ແລ້ວລາວກໍຈື່ໄດ້ວ່າ ລີນາ ໄດ້ພົບໝາກສະຕໍເບີຣີຢູ່ທາງຫຼັງກະທ່ອມ. ດັ່ງນັ້ນ ລາວຈຶ່ງຍາດເອົາຟອຍກວາດແລ້ວຍ່າງອອກໄປທາງນອກ, ກວາດແບບລວກໆ ແລະ ຈົ່ມໄປນຳຕະຫຼອດເວລາ.

ຢູ່ທາງໃນ, ຊາຍຮ່າງນ້ອຍສາມຄົນໄດ້ສັ່ນຫົວຢ່າງເສົ້າໃຈ.
“ນາງບໍ່ມີນໍ້າໃຈກໍຍ້ອນວ່ານາງຖືກສັ່ງສອນມາບໍ່ດີ,“ ຄົນໜຶ່ງເວົ້າຂຶ້ນ. “ແຕ່ນາງອາດຈະຍັງຮຽນຮູ້ໄດ້, ເຖິງແມ່ນວ່າບົດຮຽນນັ້ນຈະຍາກກໍຕາມ.“
ພວກເຂົາໄດ້ມອບຂອງຂວັນທີ່ແຕກຕ່າງກັນໃຫ້ນາງ.

"ນາງຈະໄດ້ເຫັນວ່າການກະທຳຂອງນາງສົ່ງຜົນກະທົບຕໍ່ຜູ້ອື່ນແນວໃດ," ຜູ້ທີໜຶ່ງກ່າວ.
"ທາດແທ້ຂອງນາງຈະຖືກເປີດເຜີຍໃຫ້ທຸກຄົນທີ່ພົບເຫັນນາງໄດ້ຮູ້, ແລະ ນາງຈະບໍ່ສາມາດປິດບັງມັນໄດ້," ຜູ້ທີສອງກ່າວ.
"ແລະ ນາງຈະຕ້ອງປະເຊີນກັບຜົນຂອງການເລືອກຂອງນາງ, ຈົນກວ່ານາງຈະພົບຄວາມຕັ້ງໃຈໃນຫົວໃຈທີ່ຈະປ່ຽນແປງ. ທຸກຄັ້ງທີ່ນາງເວົ້າ, ກົບ ແລະ ຄັນຄາກຈະຕົກລົງມາຈາກປາກຂອງນາງ," ຜູ້ທີສາມກ່າວ.
ຄລາຣາ ໄດ້ກວາດຫິມະ ແລະ ຊອກຫາໝາກສະຕໍເບີຣີ, ແຕ່ກໍບໍ່ພົບຫຍັງເລີຍ. ນາງກັບບ້ານດ້ວຍຄວາມຮ້າຍ ແລະ ຜິດຫວັງ.

ນັບຕັ້ງແຕ່ມື້ນັ້ນເປັນຕົ້ນມາ, ນິໄສທີ່ບໍ່ດີ ແລະ ຄວາມເຫັນແກ່ຕົວຂອງຄລາຣາໄດ້ປະກົດແຈ້ງໃຫ້ທຸກຄົນໄດ້ເຫັນ. ເມື່ອເວລາຜ່ານໄປ, ໝູ່ເພື່ອນຂອງນາງກໍເລີ່ມຫຼີກລ້ຽງນາງ. ຜູ້ຄົນໃນໝູ່ບ້ານບໍ່ຍິ້ມໃຫ້ອີກຕໍ່ໄປເມື່ອນາງຍ່າງຜ່ານ.
ນາງໄດ້ຍິນສຽງຊຸບຊິບວ່າ:
“ເມື່ອກ່ອນນາງເຄີຍເປັນຄົນໜ້າຮັກ, ແຕ່ດຽວນີ້ໃນຕົວນາງມີແຕ່ຄວາມຂົມຂື່ນ.“
ຄຳເວົ້າເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້ແທງທະລຸຫົວໃຈຂອງນາງ, ແລະ ເປັນຄັ້ງທຳອິດທີ່ຄລາຣາໄດ້ເຫັນຕົວເອງຢ່າງແທ້ຈິງໃນແບບທີ່ຄົນອື່ນເຫັນ.
ໃນຂະນະດຽວກັນ, ພໍ່ຂອງລີນາໃນທີ່ສຸດກໍໄດ້ເປີດຕາຮັບຮູ້ຄວາມຈິງ. ລາວໄດ້ຕັດສິນໃຈຢ່າງຍາກລຳບາກ ແລະ ຍຸຕິການແຕ່ງງານ, ພ້ອມທັງພາລີນາໄປອາໄສຢູ່ບ່ອນອື່ນ.
ຊີວິດຫຼັງຈາກນັ້ນບໍ່ໄດ້ງ່າຍດາຍ, ແຕ່ລີນາກໍສາມາດຫາຍໃຈໄດ້ຢ່າງອິດສະຫຼະອີກຄັ້ງ. ນາງເລີ່ມກ້າເວົ້າເມື່ອນາງເຫັນຄວາມບໍ່ຍຸຕິທຳ ແລະ ຊ່ວຍເຫຼືອຄົນອື່ນທີ່ກຳລັງທົນທຸກທໍລະມານ. ພອນສະຫວັນທາງດ້ານສິລະປະ ແລະ ດົນຕີຂອງນາງໄດ້ເບັ່ງບານຂຶ້ນ.

ຫຼາຍປີຜ່ານໄປ, ລີນາໄດ້ເຕີບໃຫຍ່ກາຍເປັນຍິງສາວທີ່ສະຫຼາດ ແລະ ມີພອນສະຫວັນ, ມີຊື່ສຽງດັງໄປທົ່ວດິນແດນໃນເລື່ອງການຖັກແສ່ວທີ່ສວຍງາມ ແລະ ສຽງເພງທີ່ຈັບໃຈຂອງນາງ.
ມື້ໜຶ່ງໃນລະດູໜາວ, ກະສັດໜຸ່ມໄດ້ສະເດັດມາຮ່ວມງານບຸນໃນໝູ່ບ້ານ ແລະ ໄດ້ເຫັນຜົນງານການຖັກແສ່ວທີ່ງົດງາມຂອງລີນາ ທີ່ວາງສະແດງຢູ່ໃນຕະຫຼາດ - ມັນເປັນຜ້າຖັກແສ່ວທີ່ສວຍງາມຫຼາຍຈົນເບິ່ງຄືກັບວ່າມັນເປັ່ງປະກາຍດ້ວຍເວດມົນ.
“ໃຜເປັນຄົນສ້າງສິ່ງມະຫັດສະຈັນເຫຼົ່ານີ້?“ ພະອົງຖາມ.
ເມື່ອລີນາຍ່າງອອກມາຂ້າງໜ້າ, ກະສັດບໍ່ພຽງແຕ່ປະຫຼາດໃຈກັບຜົນງານສິລະປະຂອງນາງເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຍັງປະຫຼາດໃຈກັບຄວາມອ່ອນໂຍນໃນນໍ້າສຽງຂອງນາງອີກດ້ວຍ. ທຸກໆຄຳທີ່ນາງເວົ້າອອກມາ, ມີຫຼຽນຄຳຕົກລົງມາຈາກປາກຂອງນາງ. ລີນາເປັ່ງປະກາຍດ້ວຍຄວາມໝັ້ນໃຈ, ເພາະວ່ານາງໄດ້ຄົ້ນພົບເວດມົນທີ່ແທ້ຈິງໃນນໍ້າສຽງ ແລະ ຄວາມເຂັ້ມແຂງຂອງນາງເອງ.
ຫຼັງຈາກນັ້ນ ກະສັດໄດ້ສະເດັດມາຢ້ຽມຢາມໝູ່ບ້ານອີກຫຼາຍຄັ້ງ, ເພື່ອໂອ້ລົມກັບລີນາກ່ຽວກັບສິລະປະ, ດົນຕີ ແລະ ຄວາມໄຝ່ຝັນຂອງພວກເຂົາ. ເມື່ອເວລາຜ່ານໄປ, ມິດຕະພາບຂອງພວກເຂົາກໍໄດ້ພັດທະນາກາຍເປັນຄວາມຮັກ. ໃນທີ່ສຸດ ກະສັດກໍໄດ້ຖາມລີນາວ່າ,
“ເຈົ້າຈະແຕ່ງງານກັບຂ້ອຍ ແລະ ມາເປັນລາຊິນີຂອງຂ້ອຍໄດ້ບໍ?“
“ໄດ້,“ ລີນາຕອບ, “ດ້ວຍໝົດຫົວໃຈຂອງຂ້ອຍ.“
ແລ້ວພວກເຂົາກໍໄດ້ແຕ່ງງານກັນ ແລະ ຄອງຮັກກັນຢ່າງມີຄວາມສຸກຕະຫຼອດໄປ.